මගේ කාලය කවුද කන්නේ හෙවත් ජිවිතේ හැටි

බ්ලොග් එකේ මොනවා හරි ලියන්න ඕනේ කියල හැමදාම හිතුවත් මොකුත් ලියන්න ඕනේ කරන මෙව්වා එක ආවේ නැහැ ...හැබැයි මේ ගිය සතියේ(මේක ලියන්න පටන්ගන්නකොට) රවී අයියගේ හදිසි වියෝව දැක්කම ඇතිවෙච්ච කම්පනේ එක්ක බ්ලොග් කියන්නේ කොච්චර ආතල් ජනක දෙයක් ද කියල ආයේ  මතක් උනා . රවී අයියා කියන්නේ ඒ බ්ලොග් ලෝකේ හිටපු සුන්දර මනුස්සයෙක් .. ජිවිතේට හමුවෙලා නැතත් කාලයක් දන්න කෙනෙක් ගානට හිතවත් කමක් තිබුණා .. මම වැඩිය මගේ බ්ලොග් එක නොලිව්වත් රවී අයියා මොනවා හරි ලියල නම් අනිවාර්යයෙන් ගිහින් බලල එනවා .  ජිවිතේ හැටි .. අපි කාට කවද ඔහොම යන්න වෙයිද කියල කවුද දන්නේ ..

රවී අයියව හම්බවෙන්න බැරි වීමේ කනගාටුව නම් කවදාවත් නැති වෙන එකක් නැහැ .

මගේ තියෙන ලොකු අවුලක් තමා යාලු මිත්‍ර ආශ්‍රය දිගින් දිගට නොපැවතීම .. ඒ කියන්නේ ඒ ඒ කාල වලදී හම්බවෙන අය  ඒ ඒ කාලෙන් පස්සේ නිකම්ම මග ඇරිලා යනවා .. අමතක වෙනවා නෙමේ .. නමුත් සම්බන්ධය නතර වෙනවා . මම නොකරන දෙයක් තමා ඒ සම්බන්ද කම් නිතර අලුත් කර ගන්න උත්සාහ නොකරන එක . ඒක වැරැද්දක් කියල මට හිතෙනවා .. හැබැයි ඉතින් මගේ හිතේ ඒ අය ගැන හොඳ මතක ගොඩක් තියෙනවා .. නමුත් මම ඒවා ආයේ ආයේ අලුත් කරගන්න යන්නේ නැහැ .. 

රවී අයියා ගැන බ්ලොග් වල මතක ටික ඉතින් හැමදාම තියෙනවනේ .. හැබැයි ඔය ගිය මාසෙම අපේ තව අයියා කෙනෙක් නැති උනා .. එයා ගොඩක් අසනීප වෙලා හිටියේ .. මම මේ සැරේ බලන්න යන්න හිටියත් යන්න බැරි උනා .. නමුත් ගිය අවුරුද්දේ ලංකාවට ගිය වෙලාවේ ගිහින් බලල කතා කරලා ආවා ..

හැමදාම හිතෙනවා අපරාදේ ගියා නම් කියල , අපරාදේ කෝල් එකක් වත් දුන්න නම් කියල , හැබැයි ඉතින් ඒ සමහර තීරණ අපි ගන්නේ නැහැ .. ඔහේ බලන් ඉන්නවා .. පස්සේ දුක හිතෙනවා ..

ජිවිතේ හැටි ද මගේ හැටි ද කියල මට හිතා ගන්ඩ බැහැ ..

මේ අවුරුද්දට දෙපාරක් ලංකාවට ගියා , මුල් මාස ටික ඔය ලංකා ගමන් සහ ඒ ඒ වැඩ හින්ද ගෙවිලා ගියා , දෙවෙනි සැරේ ගියේ වෙඩින් එකකට නමුත් කලින් ගිහින් නිවාඩු ඔක්කොම ඉවර කර ගත්ත හින්දා මේ සැරේ ලංකාවේ ඉඳන් වැඩ කළා .. ඒක නරක නෑ උදේ 5ට පටන් අරන් උදේ 11:30-12:00 වෙනකොට වැඩ ඉවර නිසා හවස් වරුව නිදහස් . හැබැයි දවස හරියට වෙන දෙකට යොමු කරන්න බැහැ .. මම ඉතින් දවස් 3-4ක් අම්මත් එක්ක ගෙදරට වෙලා හිටියා .. ලංකාවට ගියාම අපිට කරන්න වැඩ ලක්සයක් විතර තියෙනවා අන්තිමට වයසක දෙමව්පියෝ එක්ක ඉන්න වෙලාවක් තමා නැති වෙන්නේ .. මම ඒක නිසා මේ සැරේ ගෙදර හිටියා . පොල් ලෙලි ගහනවා , පොල් ගානවා , කෙසෙල් ගස් කපනවා , කැඩිච්ච බඩු හදනවා , කඩේ යනවා ... අම්මත් එක්ක ඉස්සර හිටපු ජිවිතේ දවස් දෙක තුනක් වින්දා ..

දැන් ඔය ලංකා ගමන් ඉවර වෙලත් මාස දෙකක් විතර උනාට මේකේ මොකක් වත් හරියට ලියා ගන්ඩ බැරි උණා .. කියෙව්වෙත් එහෙන් මෙහෙන් .. කියවල මාරු උනාට මොකුත් ලියන්න බැරි වෙච්චත් තියෙනවා ..

ඔය නොලියන එකට හේතුව කාලය නැහැ කියන එක මගේ ස්භාවය අනුව නම් වැරදි .. මම පහුගිය 2020 ජනවාරි වලින් පස්සේ ඔෆිස් එකක වැඩට ගිහින් නැහැ .. ඕස්ට්‍රේලියාවට ආවා කියල මෙහෙ තියෙන නානාප්‍රකාර දේවල් බලන්ඩ කියල ඇවිදින්න ගිහින් නැහැ .. කොටින්ම මෙල්බන් හන්දියට ගිහින් තියෙන්නෙත් දෙතුන් පාරයි .. 

එතකොට ගෙදරට වෙලා මොකද කරන්නේ ?

ඕක තමා මටත් තියෙන ප්‍රශ්නේ ..

ඉස්සර නම් නෙට්ෆිල්ක්ස් බලනවා කියන්ඩ තිබ්බා .. දැන් ඒවා බලන්නෙත් නැහැ ..

දැන් ඔය 2020 කොරෝනා කාලේ අපේ ගෙදරට ආවා අමුත්තෙක් .. අවුරුදු ගානක් බලන් හිටියත් ආපු නැති කෙනා .. මුළු ලෝකෙම වසන්ගතෙකින් වැහිලා අපිට කාත් කවුරුවත් නැතුව ගෙවල් අස්සට හිර වෙලා ඉන්නකොට ආවා අපිව බලන්න ..

එයත් එක්ක තමා ඔය පහුගිය අවුරුදු 6න් වැඩි කාලයක් ගෙවිලා ගියේ .. දැන් ඉතිං එයත් ටික ටික ලොකු වෙලා හින්ද ටිකක් විතර මට කාලය තියෙනවා 

ඒ වුණාට බ්ලොග් එකේ මොනවත් ලියන්නේ  නැහැ ..

ඔය කිව්වට හැබැයි  මම පහුගිය අවුරුදු ටිකේ සෑහෙන දෙයක් ලිව්වා .. හෙහ් හෙහ් බොරුනම් ගිහින් බලන්ඩ 

හැබැයි මේ අවුරුද්දේ වැඩේ ගොඩ දාගන්නම බැහැ 

තව පොස්ට් 12ක් විතර ලියන්න පුළුවන් හේතුවකුත් තියෙනවා හැබැයි .. ඒක පස්සෙම ලියන්නම්කො.

මම මේ හීතලේ මේක ලියන ගමන් කූල්  කරපු තිත්ත කෝපි  ටින් එකකුත්  බොන ගමන් කල්පනා කලේ ඇත්තටම මොකාද මේ මගේ 20 වසරක් තිස්සේ නොකඩවා කොටාපු බ්ලොග් එකට හෙනේට හිටියේ කියල ..

ඔහෙලා හිතුව හරි ..

දැන් මේ ලෝකේ හැම දේටම හෙනයක් වෙලා තියෙන අයියා තමා මටත් කෙල වෙන්ඩ  වැඩේ දීලා තියෙන්නේ 

උදේ ඉඳල රෑ වෙනකං  ඒ අයි යා  තමා ..

ඉස්සර නම් වැඩ කරනකොට අපිට එක එක ජාතියේ සොෆ්ට්වෙයා කෑලි , අර සර්විස්  මේ සර්විස් , අර බකට් මේ බකට් ආදී ගොඩක් ජාති තිබ්බා හැබැයි දැන් තියෙන්නේ එකයි 

ආ A අයියේ , මෙන්න මේක පොඩ්ඩක් බලපන් කියල ඉතාම කෙටියෙන් වචන දෙකෙන් තුනේ වැඩේ ගැන කියනවා .. 

එච්චරයි ..

ඊට පස්සේ ඉතින් මුළු දවසම මු කරන වැඩේ දිහා බලන් ඉන්නවා ..

ඉඳල හිටලා ප්‍රස්නයක් දෙකක් ඇහුවට වැඩේ සියයට සීයක් ම කරලා දෙනවා ..

ඉතින් එතකොට වැඩ කරනවා කියල මොනවද හැබෑටම කරන්නේ ..?

අන්න ඒක හොඳ ප්‍රස්නයක් ...

ඕකට උත්තරේ රෙදි හේදීම, ගේ අතු ගෑම, ඉවීම  සිට ඉස්කෝලේ යෑම,  කඩේ යෑම,  ෆිල්ම් බැලීම ආදී නොයෙක් පරාස වලට විහිදෙන දවස් තියෙනවා .

ඉඳල හිටලා A අයියා පිස්සු කෙලිනකොට පොඩ්ඩක් හරි පාරට ගන්නත් තියෙනවා ඉතින්.. හැබැයි එහෙම දවස් හරි අඩුයි දැන් දැන් .. 

නමුත් ඔහොම කඩේ යන එක හැමදාම කරන්නත් බෑනේ .. ඉතින් මම ගත්තා KVM  switch එකක් 

ඔය ගැජට් කෑලි ගන්නකොට මම ගන්න බ්‍රෑන්ඩ් එකක් තමා UGREEN කියන්නේ . මෙච්චර කාලෙකට ගත්ත බඩු / වයර් හැමදේම ගින්දර වගේ වැඩ .. ගාන චුට්ටක් වැඩි උනත් සෑහෙන උසස් තත්වයේ තියෙන බඩු .

ඔය KVM  switch කියන්නේ මොකක් ද කියල දන්නේ නැති කවුරු හරි ඉන්නවනම් 

මෙන්න මේ තියෙන්නේ 

ඕකෙන් කරන්නේ මගේ ඔෆිස් ලැප්ටොප් එකයි , මගේ පුද්ගලික ලැප්ටොප් එකයි එක ස්විච් එකකින් ටක් ගාල මාරු කරගන්න එක. එක මොනිටර් එකයි ,  කීබෝඩ් ,  මවුස් ඔක්කොම ටක් ටක් ගාල මාරු වෙනවා ..හරි ලේසියි ..

හරි ඉතින් ඔහොම මාරු කර කර මොනවද කරන්නේ ..

දෙයියෝ තමා ඉතින් දන්නේ .. කරන මගුලකුත් නැහැ 

මේ මාසේ නම් කොහොම හරි මොනවා හරි ලියනවා කියල ගිය මාසේ පටන් ගත්ත පෝස්ට් එක , ලබන මාසේ වෙන්න කලින් මේ මාසේ ම කොහොම හරි පබ්ලිස් කරගත්ත එකත් මදැයි නේද ..

ජිවිතේ හැටි !

අම්මට 75

 

පහුගිය පෙබරවාරි  28 වෙනිදා අපේ අම්මට වයස අවුරුදු 75ක් පිරුණා. ඇගේ ජිවිතෙන් 3/4ක් විතර මේ වෙනකොට ගෙවිලා . 

අපේ අම්මා ගැන මම ටිකක් කලින් පෝස්ට් වල ලියල තියෙනවා .  හැම උපන්දිනෙම වගේ ගොඩක් වෙලාවට ගෙවෙන්නේ ඔය පොඩි කිරිබත් ටිකක් කාල , එක්කෝ අක්කල එක්ක කොහේ හරි ට්‍රිප් එකක් ගිහිල්ලා , නැත්නම් ඔය කඩේකින් කාල , ගෙදර අවට ඉන්න අම්මගේ නෑයෝ ටික එකතු වෙලා ඔය මොනවා හරි උයාගෙන කාල සෙට් වෙන අවස්ථාත් තිබ්බා . ගොඩක් උපන්දින හැබැයි නිකන්ම ගෙවිලා යන ඒවා .. අපේ අම්මලට ඕවා කොහොම උනත් වෙනසක් නෑ .

මේ සැරේ 75 නිසා අපි පොඩි වෙනසක් කළා . ඕස්ට්‍රේලියාවේ වෙසෙන අප තිදෙනාත්,  නංගීත් ඇගේ ලොකු පුතාත්  ඒ වෙනුවෙන්ම ලංකාවට ගියා. අක්කා  ගෙවල් කිට්ටුව තියෙන හොටෙල් එකක් බුක් කරලා ඒ අවට සිටින අපේ සියලු නෑදැයින්ට ආරාධනා කරලා තිබ්බා . අම්මා දැනට ආශ්‍රය කරන ඇගේ පරණම මිතුරු මිතුරියෝ කිහිප දෙනෙකුත් එක්ක අපි පොඩි  උත්සවයක් ලැස්ති කළා .

උපන්දිනේ දවසේ උදේ අම්මා දහවල් දානයක් ලැස්ති කරලා අම්මා නිතර යන එන පන්සලේ හාමුදුරු දෙනමට දානයක් දුන්නා . මේ දානේ දීම හැම මසකම වගේ වෙන දෙයක් .

උත්සවේ ෆොටෝ ටිකක් පහලින් දාන්නම් .

මේ ඉන්නේ අම්ම

මාව දැකල නැති අයට 

මේ ස්ථානය තමා වාසල නේචර් රිසෝට් 

අපි උත්සවේ ගත්තේ රෑ . සෙනසුරාදා දවසේ  හැමෝටම තියෙන වැඩ ටික ඉවර කරලා එන්න පහසු විදියට . මේ අවස්ථාවට අපි ආරාධනා කරපු හැමදෙනාම ඇවිල්ලා හිටියා .  උත්සවය බොහොම සරල නමුත් ලස්සනට තිබුනා . නංගි සහ අපේ ළමා පිරිස විසින් අම්මා සහ අපේ නෑ  හිත මිතුරන් එකට සිටින ෆොටෝ අලවපු පොතක් හදල ඒ හැමෝටම දුන්නා අම්ම ගැන එයාලට දැනෙන දෙයක් ලියන්න කියල . හැමෝම සිය අදහස් දක්වල තිබුණා.

අපේ අම්මගේ පවුලේ සහෝදර සහෝදරියෝ 5, අපේ අම්මා තුන් වෙනියා , ලොකු අම්මලා දෙදෙනාගෙන් එක්කෙනෙක් දැනට අවුරුදු කීපයකට කලින් නැති වුණා . අම්මට බාල මල්ලියි , නංගියි . ආච්චි නැති වුනේ 2022. සීයා  නම් අපි පොඩි කාලේම පරලොව ගිහින්.

අපේ මාමා සෑහෙන උගත් , දක්ෂ කෙනෙක් . එයා තමා අපේ පවුලේ හැමෝගෙම රෝල් මොඩ්ල් එක වගේ ඉන්නේ . ලොකු අම්මලා දෙදෙනා එතරම් ඉගෙන නැතත් අපේ අම්මා සහ පුංචි මම හිතන්නේ   A /L  දක්වා පමණ ඉගෙන ගෙන තියෙනවා.

ඔය අවස්ථාවේදී මාමා ,  ලොකු අම්මා , සහ ඇවිල්ල හිටිය ගොඩක් අය තම තමන්ට අපේ අම්මා ගැන  දැනෙන දේ , ඇය ඔවුන් වෙනුවෙන් කරපු දේ ගැන කතා පැවැත්තුවා . අවුරුදු 25කට පස්සේ මමත් රැස්ව සිටි 80ක් පමණ පිරිස ඉස්සරහ  කතාවක් පැවැත්තුවා . මම මුලින්ම ඒ වගේ කතාවක් පැවැත්තුවේ මගේ පොත එලි දක්වන දවසේදී . එදාට පස්සේ ඔය ඔෆිස් වල කිහිප දෙනෙකු ඉන්න තැන කතා කරලා තිබ්බට මම කතා පවත්වල නැහැ . 

ඔය අම්මගේ පවුලේ නෑදෑයෝ හරිම හොඳ සහ තවමත් කිසි අහිතක් නැතුව ඕනේ වෙලාවක ඕනේ කෙනෙක් වෙනුවෙන් ඉන්න පිරිසක්. මම හිතන්නේ මම කලිනුත් ඔය නෑදෑයෝ ගැන කියල තියෙනවා. එයාල එදිනෙදා කීයක් හරි හම්බ කරන රස්සාවල ඉඳල NASA එකේ වැඩ කරන කෙනෙක් දක්වා විවිද රැකියාවල් කරන අය . නමුත්  ඕනේ වෙලාවක 50-60ක් පිරිස එකතු කරගන්න අපිට පුළුවන් . ඔක්කොම නෑදෑයෝ. කිසි අවුලක් නැතුව තමන්ගේ දේවල් කතා බහ කරලා නිදහසේ ඉන්න පුළුවන් පිරිසක් . මම හිතන්නේ එහෙම නෑයෝ හම්බවෙන්නේ කළාතුරකින්.  

තාත්තගේ පැත්තේ අයත් එහෙම තමා . එයාල පදිංචිය දුරින් නිසා වැඩිය හම්බවෙන්නේ නැහැ .. නමුත් එයාලගේ ආදරය හිතවත් කම තවම එහෙමම තමා .

අපේ ආච්චි 5 වෙනි පරම්පරාවේ කුඩා දියණියක් දකින්න තරම් වාසනාවන්ත වුණා. අම්මගේ පවුලේ අය හරියට වැඩ කරනවා . එයාල වැඩ කරන්න කැමතියි . වැඩ කියන්නේ වදයක් විදියට සලකනවා මම කවදාවත් දැකල නැහැ . අපේ අම්මා අවුරුදු 30-40ක් රජයේ රස්සාවක් කළා . 60න් පැන්ෂන් ගියේ ආගමන විගමන දෙපාර්තමේන්තුවේ වැඩ කරලා .

හැමදාම උදේට සාරියක් ඇදගෙන බස් එකේ හිර වේවි කොළඹ කොටුවේ වේල්ල විදියේ තිබ්බ කච්චේරියේ (කොළඹ දිස්ත්‍රික් ලේඛම් කාර්යාලේ) වැඩට ගිය හැටි මට තවම මතකයි.  වේල්ල විදිය කියන්නේ  ඔය කොළඹ තියෙන අපිරිසිදුම පැත්තක් . දැන්නම් අවුරුදු 10-15කින් ගියේ නැහැ .  නමුත් ලොකු වෙනසක් වෙලා ඇති කියල මම හිතන්නේ නැහැ . වැස්සට මඩ ගොහොරු වෙන කොටුවේ පාරවල් වල, නාටාමිලාගේ කරත්ත  අස්සෙන් හැමදාම අම්මා වැඩට ගියා .  කවදාවත් රස්සාව වදයක් කියල හිතුවේ නැහැ ..

අම්මා ඔෆිස් වල අයත් එක්කත් හිතවත්ව කටයුතු කළා . ඉස්සර මම අම්මගේ ඔෆිස් එකට යනවා ඉස්කෝලේ නිවාඩු දවස් වලට . මම හිතන්නේ මම මුලින්ම කොම්පුටර් අත පත ගාන්න ගත්තේ ඔෆිස් එකෙදීද කොහෙද . ඒ පරණ කච්චේරි බිල්ඩින් එක එහෙම දැන් මතක් වෙනකොට හරි අමුතු හැඟීමක් දැනෙන්නේ .. යන්න ඕනේ ආයේ බලන්න අම්මත් එක්කගෙන 

මම එදා ඔය කරපු කතාවේදී මතක් කරපු කරණු  දෙක තුනක් ලියල දාන්නම් . එකක් තමා අපේ ගෙදර අම්මා හෝ තාත්තා කවදාවත් මට ගහල බැනල නැහැ . ඒ කියන්නේ ඉඳල හිටලා මොනවා හරි දඟ වැඩක් කලොත් දෙන ආදරණිය ෂොට් එකක් ඇරෙන්න තරහින් , වද දීමේ චේතනාවෙන් ගහපු බැනපු කිසිම අවස්තාවක් නැහැ . ගොඩක් වෙලාවට දෙමව්පියෝ හිතනවා කොල්ලෙක් හදනකොට ගහල බැනල රළුවට හැදුවට කමක් නැහැ කියල . හැබැයි මගේ අදහස නම් සුමට ලෙස හැදුනු පිරිමි ජිවිතේට වඩා ශක්තිමත්ව මුහුණ දෙනවා කියන එක . මම පෙනුමෙන් , සමාජ වැඩ වලදී එතරම් රළු ,  දැඩි චරිතයක් නොවුනට බොහෝ එවැනි චරිත ෆේල් වෙනකොට මම අවුලක් නැතුව ඉඳල තියෙනවා .  මේකට හේතුව විදියට මම හිතන්නේ මට සමාජයෙන් approval එකක් validation එකක් අවශ්‍ය නොවීම වෙන්න ඇති . සමාජේ මට මොනවා කලත් මට ගෙදර යන්න පුළුවන් , අම්මයි තාත්තයි මට ඉන්නවා කියන දේ විතරක් මට හැමදාම තිබ්බා .

ඊට පස්සේ අපේ අම්මා මට කියපු දේවලින් මට කාවැදුණු දෙයක් තමා ඔයාට ඉන්නේ ඔයා විතරයි කියන එක . මේකේ අදහස ආත්මාර්ථකාමී වෙන එක නෙමේ , ජිවිතේට ශක්තිමත්ව මුහුණ දෙන්න පුරුදු වෙයන් කියන එක තමා මම තේරුම් ගත්තේ . ඔය ශක්තිමත් කම එන්න වැදගත්ම සාධක තමා  ආර්ථික ශක්තිය සහ  මානසික ශක්තිය. ඔය දෙක සමබරව හදා ගැනීම ඉතා වැදගත් . අපි කවුරුත් මිලියන පතියෝ නෙවෙයි නමුත් , අනුන්ට වදයක් නොවී , කෙනෙකුට අවශ්‍යතාවයකදී උදව්වක් කරගෙන ඉන්න පුළුවන් තැනක ජිවත් වෙනවා .  ජිවත් වීම වදයක් වෙලා නැහැ 

ඊළඟ කරුණ තමා අපිව ආගමකට හිර නොකිරිම . අපි බෞද්ධ , දාන මානාදී වැඩ ගොඩක් කරනවා . හැබැයි මට ආගම ගැන තද භක්තියක් , බයක් හෝ එවැනි කිසිම බැඳීමක් නැහැ . අපේ අම්මා ජිවත් වෙන්නෙත් එහෙම තමා . ඇය රැඩිකල් බෞද්ධ නෙමේ . නමුත් හැමදේම පහසුවෙන් කරගන්න පුළුවන් තරමේ බෞද්ධ කියල මට හිතෙනවා .  අම්මා අපිව දහම්පාසල් යැව්වා , බෞද්ධ ජීවිතය ඇගේ ජිවිතයෙන් ගෙවලා අපිට පෙන්නුවා . එච්චරයි  ඊට පස්සේ එයා උඹලට ඕනේ විදියකට හිටපල්ලා කියන නිදහස අපිට දුන්නා .

ඊළඟ එක තමා විවාහයෙන් පස්සේ මට දුන්න වැදගත් උපදෙසක් තමා "ඔය ළමය කියන දේ අහගෙන හිටපන් කියන එක " හෙහ් හෙහ් .. අම්මා දන්නවා එදා ඉඳන් මගේ හැටි .. ඔය ගැන විස්තර මම කතාවේ ටිකක් පැහැදිලි කලාට මේක කියවන ඔහෙලට මෙන්න මේක පොඩ්ඩක් කියෙව්වනම් ආයේ වැඩි විස්තර ඕනේ වෙන එකක් නැහැ හෙහ් හෙහ් .

බොහොම අමාරුවෙන් මේ අවුරුද්දට එකක් ලියල දා ගත්තා . බ්ලොග් එක නොලියන්න හේතු වෙච්ච තව ආතල් ජනක දේවල් ටිකක් එක්ක තව එකක් ලියන්නම්කො (මේ අවුරුද්දේ ද කියල අහන්ඩ එපා )