Sunday, June 09, 2019

අමුතු සිත්තරා හෙවත් Zima Blue - 1 කොටස


හ්ම් ... විශ්වාස කරන්නත් අමාරුයි ...

අන්තිමට... ඔහු හමුවෙනවා...

ක්ලෙයා අධිවේගී බෝට්ටුව තුල හරි බරි ගැසී වාඩි වෙමින් සිතුවාය ...

ඒත් ඇයි ..?

ඇයි හදිස්සියේම ඔහු මට එන්න කිව්වේ ... මෙච්චර කාලෙකට පස්සේ ...

ඔහු අමුතු බව මම දන්නවා. ඔහු අමුතු බව හැමෝම දන්නවා...

සිය මාධ්‍ය ජීවිතය තුල ක්ලෙයාට මුණ ගැසුණු අපුරුම සහ ගුප්තම පුද්ගලයා ඔහු ය. මින් පෙර  ඇය හමුවූ කිසිවෙක් ඇගෙන් මෙසේ සැඟවී ගොස් නැත. නමුත් දැන් ඒ අවස්තාව උදා වෙමින් පවතී.

ඈතින් පෙනුණු චන්ද්‍රයන් දෙදෙනා සහිත පැහැබර  අහසේ පාවුනු සුදෝ සුදු  වලාකුළු පසුකරමින් නීලවරණ ජල තලය මත නොගෑවෙමින් ගමන් කරන යානය ඇගේ  කෙහෙරැල රන්වන් පැහැ වලා කැටිත්තක් මෙන් විහිදාලුවේය. ඈතින් පෙනන කඳුකරය කෙමෙන් කෙමෙන් විශාල වුයේ ඇගේ සිත තුල වූ නොඉවසිලිමත් බව පරයමිනි.



ඇයට ඇගේ පළමු පුවත් පත සිහිවිය.  ඇය පසුව සේවය කල වෙනත් පුවත්පත් සිය ගණනක් තිබුනත්, මේ මොහෙතේ පළමු පුවත්පත සිහිවීම,

"ඒයි  AM මොකක් ද ඒ පත්තරේ නම?"

සිය ගණනක් නම් අතුරින් ඒ නම සිහි පත් කර ගැනීමට නොවෙහෙසී ඇය සිය සගයාගේ පිහිට පැතුවාය.

"ඔහ් ! AM."

ඇරයුම්පත සමග පැමිණි ඔහුගේ ඉල්ලීම, කිසිම රෙකෝඩින් උපකරණයක්, අඩුම වශයෙන් පෑනක් හෝ කොලයක් වත් නැතිව පැමිණෙන්න. හ්ම්ම් ... ජැටියේ තනිකර පැමිණි ඇගේ පුංචි පියාඹන රොබෝවා ගැන අසරණ හැඟීමක් ජනිත විය. උඹ දැන් තනියෙන් ක්ලෙයා, දැන්වත් පුරුදු වෙයන්. ඇය සුසුමක් හෙලා කවුළුවෙන්  අනන්තය දෙස බලා සිටියාය.

"උඹට මගේ අන්තිම උපන්දිනේ සමරපු ග්‍රහලෝකේ මතකද AM?" සිය සගයාගේ පරාසය තුල ඇය සිටීදැයි බැලීමට ගත්  දඟකාර උත්සාහය නිෂ්පල විය.

ඇයට ඔහු  හමු වී ඇත. නමුත් ඒ ඔහු සමග ඔහු ගැන කතා කිරීමට නොව ඔහුගේ රසිකයෙක් ලෙස පමණි. 
ඇය අත වූ ඇරයුම් පතෙහි වූ ලා නිල්  වර්ණය වඩා සමාන වන්නේ ඈත පෙනෙන රැලි නොනගින දිය තලාවට ද  නැත්නම් නිල්වන් ගුවන් ගැබටදැයි ඇය සිත බැලුවාය. ඒ ඇය සදා ප්‍රිය කරන වර්ණයයි.



ඇය සැමදා චිත්‍ර වලට ඇලුම් කලාය. අද ඔහු ඔහුගේ අවසන් නිර්මාණය ඉදිරිපත් කිරීමට සැරසෙයි. ඇය  මෙන් තව දහස් ගණනක් ඔහුගේ මේ අවසන් එළිදැක්වීම ට පැමිණෙනු ඇත. ඔවුන් සැමටත් ඔහු ගේ කතාව අවැසි වනු ඇත.

"මට දැන ගන්න පුළුවන් ද මේ නිල්පාට කාඩ් එක තව කී  දෙනෙකුට විතර දුන්න ද කියල?" ක්ලෙයා ඇයට ඇරයුම් පත ලබා දුන්  රෝබෝවාගෙන් විමසිය.

"මම දන්න විදියට නම් ඔබට විතරයි ක්ලෙයා..."  ඒ වනවිට බොට්ටුවේම කොටසක් වී සිටි රොබෝ හඬ පැවසිය.

"හ්ම්ම්..."

"ඔහු මේ කරන්න හදන්නේ මොකක් ද කියල අදහසක් තියෙනව ද?"

"සමාවෙන්න ක්ලෙයා, මට ඒ ගැන නම් කිසිම අදහසක් නෑ... ඔබ දන්නවනේ ඔහුගේ විදිය."

"බැරිවෙලා හරි මම මේක ප්‍රතික්ෂේප කළා නම් වෙන කාට හරි කතා කරනවද?"

"නෑ..." රෝබෝවා පැවසිය.  "නමුත් ඔබ කීයටවත් මේක ප්‍රතික්ෂේප කරයි ද?" රෝබෝවා මද සිනාවෙන් ඇසීය.

-----------------------------------------------------------------

ඔහු චිත්‍ර ශිල්පියෙක්. 

නෑ... ඔහු තමා පසුගිය සහශ්‍රකයේ බිහිවූ හොඳම චිත්‍ර ශිල්පියා.

ඔහු මුලින්ම ඇන්දේ ආලේක්‍ය චිත්‍ර. ඒවා අති විශිෂ්ට සිතුවම්.  හැමෝටම ඕනේ වුනා ඔහු ලවා සිය ආලේක්‍යයක් ඇඳ ගන්න. අන්තර්තාරිය ගනුදෙනුකරුවන් පවා ඔහු සොයාගෙන ආවා.  නමුත් ඔහුට ටික කාලෙකින් මේ ඇල්මැරුණු, සෝබන මුහුණු අඳින එක එපා වුනා. ඔහුට ඕනේ වුනා ඊට වඩා ගැඹුරු  දෙයක් ඔහුගේ සිතුවම් වලින් ඉදිරිපත් කරන්න. ඔහු ආලේක්‍ය අඳින එක සම්පුරණයෙන් නතර කළා.  ඔහුගේ එම තීරණය නිසා  කලා ලෝකයම කැළඹී ගියා. නමුත් ඊට පස්සේ ඔහු ඇඳපු පළවෙනි සිතුවම ඔහු මෙතෙක් ඇඳපු සියලුම ආලේඛ්‍ය මුහුණු කුණු කූඩයට දැමිය යුතු තරම් විශිෂ්ට වුණා.




එහි ඔහු ඇන්දේ විශ්වය. 

විශ්වයේ නොයෙක් චක්‍රවාට, නෙබියුලා, මනස්කාන්ත ධුලි වලාකුළු ඔහු සිතුවම් කළා.

ඔහුගේ කිර්තිය චක්‍රාවාට පුරා පැතිරී ගියා.



ක්ලෙයා ඔහු සමග, ඔහුගේ මේ වෙනස් වීම ගැන කතා කරන්න දරපු සියලු උත්සාහයයන් ඔහු ප්‍රතික්ෂේප කළා. ඔහුට ඕනේ වුනේ නෑ තවත් එක තරුවක් වෙන්න. ඔහුට ඕනේ වුනේ විශ්වය වෙන්න.

ඔහු ප්‍රතික්ෂේප කලේ ක්ලෙයා පමණක් නොවෙයි. ඔහු ගැන සැබෑ තොරතුරු දන්න කිසිවෙකු කොහෙවත් හිටියේ නෑ...

ඔහු ඇන්දේ ඔහු දකින දේ.

Zima ගේ ශරීරය ඔහුට ඕනෑ තැනකට යන්න පුළුවන් විදියට හැඩ ගැහිලා තිබුනා. ආරක්‍ෂිත ඇඳුම් වලින් තොරව ඕනෑම පරිසරයකට ඔරොත්තු දෙන්න ඔහුගේ ශරීරය ඔහු නිර්මාණය කරගෙන තිබුනා. ඔහුට තිබුනේ හැඩිදැඩි පිරිමි ශරීරයක්. හරියට ඇඟට ඇලෙන ඇඳුමක් ඇඳ ගෙන සිටින ක්‍රීඩකයෙක් වගේ ඔහු. නමුත් ඔබ ඔහුට කිට්ටුවී බැලුවොත් ඒ ඔහුගේ සම බව ඔබට වැටහේවි. ඔහුගේ හැඟීම් වලට අනුව එහි පාට සහ ස්භාවය වෙනස් වන ඒ ආවරණය ඇඳුමකින් කෙරෙන මුලිකම දේ ඉටු කරලා දෙනවට අමතරව ඔහුට රික්තයන් තුල විසීමට අවශ්‍ය පීඩනය ලබා දුන් අතරම යෝධ වායු ග්‍රහලෝක වල ගුරුත්වයට හසුවී තැලී  පොඩි වී  නොයාමට තරම් ශක්තිමත් වුනා. ඔහුගේ මේ සම ඔහුගේ ශරීරයේ පැවැත්මට අවශ්‍ය සියලුම සංවේදන ලබා දීමට සමත් වුණා. ඔහුට කොහෙත්ම හුස්ම ගැනීමේ අවශ්‍යතාවයක් තිබුනේ නෑ. මොකද  Zima ගේ ශරීරයේ සියලුම ක්‍රියා සංවෘත චක්‍රීය ජිව සැපයුම් පද්ධතියකින් ක්‍රියාත්මක වුනේ. ඔහුට කෑම බීම වල අවශ්‍යතාවයක් හෝ කිසිදු අපද්‍රව්‍ය බැහැර කිරීමේ අවශ්‍යතාවයක් තිබුනේ නෑ. ඔහුගේ සිරුර පුරා දිව ගිය නැනෝ බෝට්ටන් අධික විකිරණතාවයන්  හෝ අභ්‍යවකාශයේ ඇති අනෙකුත් අන්තරායන් ගෙන් සිදුවන හානි වහ වහා පිළිසකර කිරීමට සමත් වුවන්.

ඔහුගේ අසමසම නිර්මාණ වලට පදනම් වූ නෙබියුලාවන්, වාමන තාරුකා,  යකඩ දියවී ගලායන ගංගා ඇති ග්‍රහලෝක, දියමන්ති වැසි වසින චන්ද්‍රයින් මේ කිසිවක් ඔහුගේ ඇසින් ගැලවී නොයාමට ඔහුගේ මේ සිරුර උපකාරී වුනා. ඔහුගේ ඇස්  අධි සංවේදී කැමරා. විද්‍යුත් චුම්භක වර්ණාවලියේ සියලුම පරාසයන්ට සංවේදී වූ මේ ඇස් වලින් එන සංඥයා විශ්ලේෂණයට සමත් මොලයක් ඔහුට තිබුනා  Synaes-Thesic පාලමකින් සමන්විත වෙච්ච මේ මොලය නිසා ඔහුට මේ අනන්ත වර්ණාවලියෙන් එන තරංග සංගීතයක් බවට හරවාගෙන samaaස්වාදය කරන්න හැකියාව තිබුනා හරියට වර්ණ සංධ්වනියක් වගේ.

මේ සියල්ල Zima ගේ චිත්‍ර විශිෂ්ටත්වය කරා රැගෙන ගියා. තාරකා මණ්ඩල සහ මන්දාකිණි  වල මින් පෙර නොදැකපු කෝණ වලින් සිතුවම් ඇඳීමට ඔහුට හැකිවුනා. මේ නිර්මාණ වල තිබුණු අපූරු වර්ණ, ගැඹුර සහ වර්ණ හැඩතල කලා ලෝකය කුල්මත් කළා. මේ මහාපරිමාණ සිතුවම් චක්‍රාවාට පුරා පැතිරිනු බොහෝ ගනුදෙනු කරුවන් Zima වෙත ගෙන ඒමට සමත් වුනා. එසේම බොහෝ ග්‍රහලෝක වල ප්‍රසිද්ධ ස්ථාන අඩි සිය ගණනක් දිග පළලින් යුතු වූ මෙම නිර්මාණ වලින් හැඩ වුනා. සැබෑවට ඉතා සමාන තරම් විස්තර සහිතව නිර්මාණය කර තිබු මේ සිතුවම්  ඔහු එක සැරෙන් නිම කරලා දැම්මා. ඔහුට කෑම බීම හෝ නිදා ගැනීමේ කිසිම අවශ්‍යතාවයක් නොතිබුන නිසා අඩි දහස් ගණනක නිර්මාණයක් වුවත් නිම කිරීම ඔහුට ප්‍රශ්නයක් වුනේ නෑ.

වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම මේවා විශිෂ්ට සිතුවම් උනත් ඒ කිසිම තැනක මිනිසෙකු හෝ අඩුම වශයෙන් මිනිසෙකුගේ සම්බන්ධයක් ඇති කිසිවක්  නොතිබීම බොහෝ දෙනාගේ අවධානයට පාත්‍ර වී තිබුනා.

සමහර විචාරකයෝ මෙහෙම කිව්වා, "ඒවා අතිවිශිෂ්ට වෙන්න පුළුවන් හැබැයි මම කීයටවත් එකක් මගේ ගෙදර සාලේ එල්ල ගන්නේ නෑ.."

කොහොම වුනත් Zima ට ඒ විවේචන වල බලපෑමක් දැනුනේ නෑ... තාරකා ක්ලස්ටර් පුරා විහිදුනු ගැනුම් කරුවන් ඔහුට හිටියා.  නමුත් මට තියෙන ප්‍රශ්නේ කීයෙන් කීදෙනෙක් ශිල්පියා ගැන දැනගෙන මේවා ගන්නවද?

Zima ගැන මම මුලින්ම දැන ගන්නකොට ඔහුට තිබුනේ ඔය වගේ තත්වයක්. මම ඔහු ගේ සාමාන්‍ය දේවල් ගැන ලියන්න දෙගිඩියාවෙන් ඉන්න කොට ඔහු කරපු අමුතු වැඩේ මේ සියල්ලටම මුල් වුණා කියල මට හිතෙනවා.

ඇත්තටම ඒ වෙනස අපි හැමෝටම එක පාරට දැනුනේ නෑ...

එක දවසක්, ඔහු තව සිතුවමක් එලි දැක්වුවා. සමහරු කිව්වා ඔහු ඒ සඳහා වෙනදට වඩා කාලයක් ගත්තා කියල. ඒක විශ්වයේ කොහේ හෝ තැනක තිබ්බ තරු පැටලුනු නෙබියුලාවක මනස්කාන්ත දර්ශනයක්. මියැදුණු ග්‍රහලොවක ආවාට කොනක සිට බලන්නේකුගේ ඇසින් දකින ලෙස සිතුවම් වුනු මේ දර්ශනයේ මැදට  වෙන්න තිබ්බ  ඉතා කුඩා නිල්පාට කොටුව එක පාරට පෙනුනේ හරියට නිල්පාට කැන්වස් එකේ පාට කරන්න අමතක වෙච්ච කොටසක් වගේ. චිත්‍රයත් සමග ඒ පුංචි කොටුවේ ඇති සම්බන්දය තේරුම් ගන්න එතන සිටි කාටවත් බැරි වුනා. කිසිදු සෙවනැල්ලක් හෝ වර්ණ හැඩතලයක් පසුබිම් දර්ශනයට කිසිම අයුරකින් ගැලපුනේ නෑ. නමුත් ඒ පුංචි නිල්පාට කොටුව උවමනාවෙන් අඳින ලද්දක්. Zima විසින් ඉතාමත් පරිස්සමින් අඳින ලද ඒ කොටුවෙන් අදහස් කරපු දේ කාටවත් තේරුනේ නෑ...



එතැන් පටන් ඔහු මැවූ සියලු සිතුවම් වල මෙවැනි නිල්පාට වර්ණ කැබලි දක්නට ලැබුණා. විටෙක හතරැස්, විටෙක ත්‍රිකෝණාකාර හෝ රවුම් වූ මෙම වර්ණ අණ්ඩ වල හැඩය සහ ප්‍රමාණය වෙනස් වුනත් ඒ නිල්පාට සැමවිටම එකක්ම බව ඔහුගේ රසිකයින්ට තේරුම් ගියේ තවත් සෑහෙන කාලෙකට පස්සේ.



ඒ වර්ණය තමයි Zima Blue. රන්වන් අකුරු මුද්‍රිත ක්ලෙයා අත වූ ඇරයුම් පතෙහි පාට.

එතැන් පටන් ගෙවුණු දශකයම  Zima ගේ චිත්‍ර වල ආධිපත්‍යය දරුවෙ මේ නිල්පාට වර්ණ හැඩතල. මින් පෙර මායාකාරී ලෙස වර්ණවත් වූ කොස්මික් විස්ටාවන් වසාලමින් මේ නිල් වර්ණය ඔහුගේ සිතුවම් වසා ගත්තා. වැදගත් ම දෙය වුනේ මින් පෙර චිත්‍ර වලට විශිෂ්ටත්වය ගෙනදුන් ඔහුගේ අති ශූර පින්සල් පහරවල් සහ අනන්ත වරණ මැවූ වර්ණ මිශ්‍රණ වෙනුවට කැඩපතක සුමට බවින් යුතුව මේ නිල් වර්ණය ඔහු ඇඳ තිබූ ආකාරයයි.



මේ නිල්වර්නාධිපත්‍යයෙන් තැති ගැන්වුණු ඔහුගේ සමහර ගැනුම් කරුවන් ඔහුගෙන් ඈත් වන්නට පටන් ගත්තා. නමුත්  වැඩි කල් යන්නට මත්තෙන් සම්පුර්ණ නිල්වර්ණයෙන් යුතු වූ සිතුවම ඔහු එලි දැක්වුවා. අඩි දහසක් උස ගොඩ නැගිල්ලක ඒක පසක් ආවරණය කිරීමට තරම් ප්‍රමාණවත් වූ මේ තනි නීලවරණ සිතුවම බොහෝ දෙනෙක් හැඳින්වූවේ Zima නිල්වර්ණයෙන් කරන අවසාන නිර්මාණය විදියට.




නමුත් ඔවුන් වැරදි බව වැටහෙන්නට වැඩි කාලයක් ගියේ නෑ...

-----------------------------------------------------

ඒ වෙද්දී ගමනාන්තයට ළඟා වූ බෝට්ටුවේ මන්දනය ක්ලේයාව සිය සිතිවිල්ලෙන් මුදා ගත්තාය. ප්‍රමාණයෙන් කිලෝමීටරයක් පමණ වූ කුඩා දුපත හැර පෙනෙන තෙක්මානයේ වුයේ මහා සාගරය පමණි.

"මම හිතන්නේ ඔබ තමා මේක දකින පළවෙනි කෙනා." බෝට්ටුවෙන් ගැලවී ක්ලෙයා අසලට පැමිණෙමින් රෝබෝවා පැවසිය.  "අහසටවත් නොපෙනන විදියට ආරක්ෂක ස්ථරයක් දාල තියෙන්නේ."

කුඩා දිවයිනෙහි මැදට වන්නට වූ සානුවක් වන් කොටසේ ගහ කොල එළිපෙහෙළි වී සතරැස් නිල් පැහැ වන් රශ්මියක් විහිදෙමින් තිබිණි. ඒ වටකොට නැරඹුම් ආසන පේලි කිහිපයක් ද ක්ලේයාගේ නෙත ගැටුනාය.

සෙමින් නතර වූ බෝට්ටුවෙන් එළියට පැමිණීමට රෝබෝවා ඇයට උදව් කළේය. "Zima දැන් එයි. මොහොතක් ඉන්න" යැයි පවසා රෝබෝවා නැවත බෝට්ටුවට පැන ආපසු මහ මුහුදේ අතුරුදහන් වී ගියේය.

ගිලෙමින් තිබුණු හිරුත් සමග පැතිරෙමින් තිබුන අඳුර නිසා ක්ලෙයා තුල තනිකමක් මෝදු වන්නට ගත්තාය.

"ඔබ පැමිණ එක සතුටක් ක්ලෙයා.  මම ඔබව බලාපොරොත්තුවෙන් සිටියේ."

අඳුර තුලින් මතුවූ ගැඹුරු හඬකින් ඇගේ තනිකම මකාලුයේය.



ඔහුගේ සවීමත් දකුණත ඈ වෙත දිගු විය. ක්ලෙයා ඒ අත ගෙන ඔහු වෙතට ඇදී  ගියාය. ඔහුගේ කෘතීම සමෙහි වූ අමුතු ගතිය ඇයට දැනුනාය.

"අපි අර බැල්කනියට යමු... තව ටිකකින් ඉර බහිනවා බලන්න පුළුවන්"

"ඔව් ඒක හොඳයි." ඇයට ඉබේම කිය වුනාය.

ඔහු පසුපසින් ඇදෙන ක්ලෙයා ඔහුගේ හැඩි දැඩි සිරුර දෙස බලා සිටියාය. ඔහුගේ ප්‍රතාපවත් බව තවත් වැඩිවී ඇති බව ඇයට දැනුනි.  ඇගේ හදවතේ කම්පනය, ඔහුට එය කෙදිනක වත් දැනී ඇතිදැයි ඇය නොදන්නීය. සැබවින්ම ඔහුගේ පෙම්වතිය හෝ, ඔහුගේ පුද්ගලික ජීවිතය ගැන ඇය කිසිවක් නොදත්තාය. ඔහුට එවැනි ජිවිතයක් තියෙනවද...? ඇයට සිතුණි.  ඔහුගේ මුළු ජිවිතයම සිතුවම් විය.

පරණ තාලයේ කුස්සියක් සහ සාලයක් පසුකරමින් ඔවුහු ඉදිරියට ගියෝය. අවුරුදු දහස් ගණන් පැරණි ගෘහභාණ්ඩ සහ විසිතුරු බඩු වලින් අමුතු ලෙස හැඩ ගැන්වූ නිවස ක්ලෙයා තුල ඇති කලේ ගුප්ත බවකි.

"කොහොමද ඔබේ ගමන?"

"හොඳයි. වරදක් නෑ"

හදිසියේම නතර වී ආපසු හැරුණු ඔහු "මට අමතක වුනා.  ඔබගේ  Aide Memoire යාව නොමැතිව පැමිණෙන්න යැයි මා දුන් උපදෙස රෝබෝවා ඔබට පැවසුවාදැයි" ඇසුවේය.

"ඔව්"

"ඒක හොඳයි ක්ලෙයා. මට කතා කරන්න ඕනේ වුනේ ඔබත් එක්ක මිසක් මේ කෘතීම මතක රෙකෝඩරයක් එක්ක නෙමෙයි"

"මාත් එක්ක?"

"ඔබට බහු භාෂා හැකියාව තියෙනවද ක්ලෙයා? නැත්නම් ඔබ තවම ඉගෙන ගනිමින් ද සිටින්නේ?

"කලබල වෙන්න එපා. මම ඔබට එන්න කිව්වේ ඔයාව පරික්ෂා කරන්න නෙමේ. බය වෙන්න කිසිම දෙයක් නෑ.. ඔබට රෑ වෙද්දී ආපසු යන්න පුළුවන්"

"මම කලබල නෑ... මේ මේ පොඩ්ඩක්..."

"මම නෙමේ නේද ඔබ මුණ ගැහෙන පලවෙනි ප්‍රසිද්ද පුද්ගලයා? ක්ලෙයා ඇන්ඩර්සන්...  පුලිට්සර් සම්මානෙම කී සැරයක් ලැබිල තියෙනවද? ඔහු සිනා සෙමින් ඇසුවේය...

"මිනිස්සු මාව දැක්කම බය වෙනවා. මම එක දන්නවා. හැබැයි ඔවුන් මං ගැන දන්නේ නැති නිසයි ඒ.

"මම බය නෑ..නමුත් ඇයි මම ?"

"ඔබ හැමදාම කරුණාවෙන් ඉල්ලා සිටපු නිසා" ඔහු සිනාසෙමින් පැවසිය...

"මට ඕනේ ඇත්තම හේතුව..." ඇය පෙරලා ඇසිය.

"හරි, ඔබේ කරුණාවන්ත කම එකක්. ඒ ඇරුණාම මම ඔබේ වැඩ අගය කරන කෙනෙක්. බොහෝ දෙනෙක් ඔබව විශ්වාස කරනවා. විශේෂයෙන්ම ඔවුන් ගේ ජිවිත කතා ලියද්දි..."

"ඔබ මැරෙන්න යන්නේ නෑනේ...පෙන්ෂන් ගන්නවා විතරයි නේද"

"ඒ මොකක් වුනත්, මම මේ ප්‍රසිද්ද ජිවිතෙන් ඈත් වෙනවා. ඔබේ වැඩ වල විශ්වාසනීයත්වය මට ඉතා වැදගත්. මම මෙච්චර කාලෙකට කාටවත් හානිවෙන යමක් ඔබ අතින් ලියවිලා තියෙනවා කියල අහල නෑ..."

"ඒ වගේ දේවල් වෙනවා... කොහොමත් මම යන එන හැමතැනම AM එක්ක යන්නේ ඒ නිසා... එතකොට කාටවත් පස්සේ ඇඟිල්ල දික් කරන්න බෑ..."

"මගේ කතාවේදී ඔබට එය අවශ්‍ය වෙන්නේ නෑ..." Zima පැවසිය.

ඇය ඔහු දෙස තියුණු ලෙස බැලුවාය...  "ඊට වඩා දෙයක් තියෙනවා කියල මට හිතෙනවා"

"මම කැමතියි ඔබට උදව් කරන්න... "

Zima ගේ නිල් කාලය ලෙස බොහෝ දෙනෙක් හැඳින් වූ ඒ කාලය තුල ඔහු විසින් නිම කල සිතුවම් ප්‍රමාණයෙන් අතිවිශාල විය. තනිකර නිල්පාට පමණක් වූ මේ අති විශාල නිල්  හැඩතල යනු අහස සිඹින ගොඩ නැගිලි වසාලන තරමේ ඒවාය. අභ්‍යවකාශ කක්ෂ වල සිට නිරීක්ෂණය කල හැකි තරමේ විශාල නිර්මාණය. මේ බොහෝ නිර්මාණ අභාවකාශයේ හෝ ගොඩ බිමෙහි රඳවා තැබීමට වෙනමම තාක්ෂණික ක්‍රමවේද සොයා ගැනීමට සිදුවිය. ඔහුට ඒ සඳහා වූ වියදම් ගැන ගැටලුවක් නොවුයේ ඔහුගේ අනුග්‍රාහකයින් Zima ගේ ලොකුම නිර්මාණය වෙනුවෙන් තරඟකාරීව වියදම් කිරීමට පෙළ ගැසී සිටි නිසාවෙනි.

මේ වන විට Zima ගැන නොදැන සිටියෙක් නොවිය. චිත්‍ර කලාව ගැන උනන්දුවක් නොදැක්වූ පිරිසට පවා ඔහු අති විශාල නිල්පාට හැඩ කැබලි තනන විකාර කාර සයිබෝගයා විය.  තමා ගැන හෝ තම නිල්පාට ව්‍යුහයන් පිළිබඳව කිසිදු තොරතුරක් ලබා නොදුන් අමුතු මිනිසා විය.

නමුත් ඒ මීට අවුරුදු සිය ගණනකට පෙරය.

Zima සිය නිල් කාලය පටන් ගත්තේ එලෙසිනි. ඉන්පසුව එළැඹියේ  අන්තර ග්‍රහලෝක මට්ටමේ නිල් සිතුවම් එළිදැක්වීමේ කාලයයි. කිලෝමීටර් සිය දහස් ගණනක් විශාල ඔහුගේ නිල් සිතුවම් විශ්වයේ අඳුරු පදාර්ථයේ වූ ගුප්ත බව මදක් සමනය කිරීමට සමත් විය.  ඔහු තව දුරටත් සිතුවම් සඳහා තීන්ත හෝ පින්සල් බාවිතා නොකළේය. නැනෝ බෝට්ටන් ගෙන් සමන්විත හමුදාවන් ඔහුගේ අන්තර්තාරිය නිමැවුම් සඳහා දායක විය. ඔහු ඒ වෙනුවෙන් නව අමුද්‍රව්‍ය සොයා ගැනීමට ඇස්ට්‍රොයිඩ් කුඩු පට්ටම් කළේය. මින් පෙර නොවූ විරූ අන්තර් ගැලැක්සිය ප්‍රදර්ශන සහ කලා පොලවල් ආරම්භ විය.  කොටින්ම ඔහු කුයිපර් පටිය වැනි ඇස්ට්‍රොයිඩ් කලාප සිය නිල් වර්ණයෙන් පින්තාරු කළේය. විශ්වයේ නිල් සලකුණු තැබුවේය. සෞරග්‍රහමණ්ඩලය හරහා යමින් තිබුණු දුම කේතුවක සංයුතිය වෙනස් කරමින් එහි වලිගය ඔහුගේ නිල් වර්ණය පමණක් විහිදුවන ලෙස සකස් කළේය.



මම Zima අල්කට්‍රොස් පද්ධතියේ වූ චන්ද්‍රයෙක් සිය නීලවරණයෙන් වසාලමින් කරන ලද නිර්මාණය කරනයුරු නැරඹීමට ගියෙමි. ඔහු ගැන යටපත්වී තිබුණු උනන්දුව නැවත ඇති වුයේ ඔහු "චන්ද්‍රාවරණය" නමින් හැඳින්වූ අති විශාල පෙට්ටියකට සඳ දමා වසන ඒ අපූරු සංසිද්දිය නරඹන විටය.  නිල්පාට කෙරෙහි වූ මේ ඇබ්බැහිය කලාවට එහා ගිය යමක් බව මට ප්‍රත්‍යක්ෂ වූයේ ඉලොනෙක්ස් යානයේ නැරඹුම් මැදිරියේ සිට අනන්ත විශ්වය සහ නිල්පාට කොටුව දෙස බලා සිටින විටය. ඔහුත් සමග සාකච්ඡාවකට යොමු කල ඉල්ලීම් සියල්ල ඉතා කූට ලෙස  මග හැර දැමුයේ ලිස්සන සුළු රස කතාවක් ගොතාලමිනි. තවදුරටත් රසකතා ඇසීමට මට උවමනා නොවීය.



මේ සිදුවීම් වලින් පසු මම බොහෝ කාලයක් බලා සිටියෙමි. මා මෙන්ම තවත් බොහෝ පිරිසක් මා මෙන්ම බලා සිටින බව මම දැන සිටියෙමි.  ඔහුගේ මේ අවසන් නිර්මාණය හෙවත් සමුගැනීමට ආරාධනාවක් ලැබෙන්නේ මේ අතරය.

---------------------------------------------

අප විදුරු දොරකින් ඇතුල් වී බැල්කනියකට පිවිසුනෙමු. ආරක්‍ෂිත වැටකින් තොරවූ එහි සිට හිරු ගිලමින් සිටි මුහුදේ මනස්කාන්ත දර්ශනයක් දිස්විය. වයින් බෝතල දෙකක්, අලංකාර මල් බඳුනක් සහ පළතුරු  වට්ටියකින් යුතු වූ මේසය දෙපස වූ පුටුව පෙන්වා ඔහු මට අසුන්ගන්නට ඇරයුම් කළේය.

"රතු ද සුදු ද ක්ලෙයා?" වයින් බෝතල් වෙත අත ගෙනයමින් ඔහු ඇසුවේය.

පිළිතුරැ දීමට මුව විවර කලද කිසිවක් සිතා ගැනීමට නොහැකිව මම මොහොතක් ගත කලෙමි. AM සිටියා නම් මේ මොහොතට වඩා ගැලපෙන්නේ රතු වයින් ද සුදු වයින් ද යන්න මම කට අරින පමාවෙන් මට දන්වනු ඇත. AM අසල නොමැති කම මගේ සිතිවිලි මෙසේ සිර කරනු ඇතැයි මට මේ වන තෙක් වැටහී තිබුනේ නැත.

"රතු. මම හිතන්නේ." Zima මට පෙර ඇසුවේය.  ඔබේ අකමැත්තක් නැතිනම්!"

"මම තීරණයක් ගන්න බැරි කෙනෙක් නෙමේ..." මම කීවෙමි.

මගේ වීදුරුව ගෙන වයින් පිරවූ ඔහු එය මදක් ඔසවා වයින් තුලින් අහස දෙස බැලුවේ වයින් වල පැහැදිලි බව පරික්ෂා කිරීමට මෙනි. "මම එහෙම හිතුවේ නෑ..." ඔහු කියමින් ඔහු මා වෙත එය දිගු කළේය.

"AM නැතිව මට නිකන් හුරු නෑ වගේ... ඒකයි"

"ඔබට ඒක අමුත්තක් නොවිය යුතුයි නේද? ඔබ අවුරුදු සියගණනක් ජිවත් වුනේ එහෙම නේ..."

"මගේ ස්භාවික විදිය ගැන ද ඔබ කියන්නේ..?"

ඔහුගේ වීදුරුව පුරවා වයින් හලා ගත් ඔහු එය තොල ගෑම පසෙක තබා මල් බඳුනේ වූ මල් වල සුවඳ බැලුවේය.

"ඔව්"

"නමුත් අවුරුදු 1000ක් විතර ජිවත් වීම ස්භාවික දෙයක් නෙමේ නේද? මගේ උප්පත්ති මතකය මීට අවුරුදු 700කට විතර කලින් සම්පුර්ණයෙන්ම පිරිලා තිබුනේ. දැන් එක නිකන් ලී බඩු පිරිච්ච ගෙයක් වගේ. අලුතින් මොනවා හරි දාන්න නම් තියෙන එකක් විසි කරන්න වෙනවා." මම කීවෙමි.

"අපි වයින් ගැන හිතල බලමු පොඩ්ඩකට..." Zima  සන්සුන්ව පැවසුවේය. "සාමාන්යෙන් නම් මේ වගේ වෙලාවකට සුදුසු වයින් වර්ගය ගැන AM ඔබට කියනවනේ නේද... ?"

"ඔව්" මම නොසැලකිල්ලෙන් පැවසුවෙමි.


"AM හැමවෙලාවෙම තේරීම් දෙකකින් එකක් ගැන ඔබට කියනවද? උදාහරනෙකට එක්කෝ හැමවෙලේම රතු වයින් ද? නැත්නම් හැම වෙලේම සුදු වයින් ද?

"ඒක ඒ තරම් සරල නෑ... නමුත් මම දිගින් දිගටම එක වර්ගයකට කැමති වෙනවා නම් AM මට එහම කියාවි. නමුත් මම එහෙම නෑ... සමහර වෙලාවට මම රතු වයින් වලට කැමතියි, සමහර වෙලාවට සුදු. තවත් වෙලාවකට මට මොන වයින් ජාතියක් වත් ඕනේ වෙන්නේ නෑ. " රොබෝවෙක් පැමිණ ඇරයුම් පතක් දී, මගේ රෝබෝවාගෙන් මාව වෙන් කරගෙන බෝට්ටුවක දමා මෙහි ගෙනවිත් මේ කරන විකාරය මොකක් දැයි මා තුල නොරිස්සුමක් ඇති වුයේ නිරායාසයෙනි.

"ඒ කියන්නේ AM ගේ උත්තර සසම්භාවී ද?

"එහෙම කියන්නත් බෑ... AM මාත් එක්ක පහුගිය අවුරුදු තුන් හාරසීයක් තිස්සේ ඉන්නවා. මම වයින් බොන අවස්ථා සිය ගණනකදී මාත් එක්ක හිටියා. ඒ හැම අවස්තාවම එකිනෙකට වෙනස්. ඒ එක් ඒක අවස්ථාවට යෙදෙන පරාමිතීන් ට අනුකුලව මම ගන්න තීරණය ගැන ඉතා හොඳ අවබෝධයක් තියෙනවා. බොහෝ වෙලාවට ඒවා විශ්වාසනීයයි."

"ඔබ උගේ තේරීම සද්ද නොකර බාර ගන්නවද?"

"ඔව්" මම රතු වයින් ටිකක් තොලගා පැවසීමි. "නිකන් බොරුවට මගේ ස්වාධින තීරණ ගැන වද වෙන එක හරි ලාමකයි නේද..? ඌ කියන වයින් ජාතිය බිව්වා කියල මට මේ වෙනකම් නම් කිසි ප්‍රශ්නයක් වෙලා නෑ."

"හැබැයි ඉතින් ඔබ ඉඳල හිටලා වත් තමන්ගේම කියල තීරණ නොගත්තොත් ඔබේ මුළු ජිවිත කාලෙම සරලව ගණනය කරන්න පුළුවන් කෘතීම උත්තර මත දිවීමක් වෙනවා නේද?"

"වෙන්න පුළුවන්... හැබැයි ඉතින් ඒක ඒ තරම් නරක නෑනෙ... මට එහෙම ඉන්න එක මේ වෙනකම් නම් කිසි ප්‍රශ්නයක් වෙලා නෑ..."

"මම ඔබව අපහසුතාවයට පත් කරනවා නෙවෙයි. " Zima මද සිනාවෙන් යුතුව පුටුවේ හාන්සි වෙමින් පැවසිය.  "මේ දවස් වල ගොඩක් අය ළඟ ඔය AM ලා නෑ නේද?" ඔහු ඇතිවෙමින් තිබුණු අපහසුකාරී හැඟීම තුරන් කිරීමට උත්සාහ කළේය.

"මම දන්නේ නෑ..." මම පැවසීමි.

"මම හිතන්නේ ගැලක්ටික් ජනගහනයෙන් සියයට එකක්වත් නෑ..." ඔහු වයින් වීදුරුව තුලින් අහස බලමින් පැවසීය... "හැමෝම දැන් සාමාන්‍ය ක්‍රමේට හැඩගැහිලා..."

"අවුරුදු දහස් ගණනක මතකයන් යන්ත්‍ර විසින් පාලනය කරනවා... ඉතින් මොකද වෙන්නේ..?"

"වෙනස් ස්වරුපයක යන්ත්‍ර විසින්" Zima  පැවසිය. ස්නායුක බද්ධ කිරීම්!... එයින් පුද්ගලයාට ඔහු හෝ ඇය පිළිබඳව තිබෙන හැඟීම සමග සමෝධානය වෙලා පවතින්නේ. එසේම ඔබගේ උත්පත්ති මතකයෙන් වෙන් කර ගත නොහැකි වන ලෙස ඔබ හා බැඳී සිටිනවා. AM ගෙන් වයින් ගැන අහල උත්තරයක් එනකම් බලාගෙන ඉන්නවා වගේ නෙමෙයි. ඔබ ඉබේම දන්නවා ඔබට ඕනේ වයින් වර්ගය."

"මොකද්ද ඉතින් වෙනස? මගේ සියලු අත්දැකීම් 100% නිවැරදිව AM ගබඩා කර ගන්නවා. මට ඕනේ වෙලාවට මොහොතකින් මට ඒවා ලැබෙනවා. ඉතාම කාර්යක්ෂමයි... ඉතින්...?"

"නමුත් මේ යන්ත්‍ර ඔබ හිතන තරම් සුරක්ෂිත නෑ... " ඔහු පැවසිය.

"ඒවායේ ගබඩා වන දත්ත නිතරම නැවත සුරැකිමකට ලක් වෙනවා. ඔබ ඔය කියන නියුරල් ඉම්ප්ලාන්ට්ස් සහ මේ යන්ත්‍ර අතර ලොකු වෙනසක් නෑ... දත්ත අනාරක්ෂිතයි කියන එක එතරම් හොඳ තර්කයක් නෙමෙයි නේද?"

"ඔබ හරි. ඇත්තටම ඔබ හරි. නමුත් මෙතන ඊට වඩා ගැඹුරු ගැටලුවක් තියෙනවා. AM කියන්නේ ඕනෑවට වඩා නිවැරදි යන්ත්‍රයක්. කිසිම වරදකට හෝ අමතක වීමකට එහි ඉඩක් නෑ.."

"ඉතින්... ඒක නෙමෙයි ද අවශ්‍යය වෙන්නේ...?"

"අපි මෙහෙම හිතමු. ඔබ යමක් ගැන හිතනකොට... සමරවිට මේ කතාබහම වෙන්න පුළුවන්, තව අවුරුදු සීයකින් ඔබ මේ කතා බහ ගැන කල්පනා කරනකොට මේ අද සිදුවෙන සමහර පුංචි දේවල් ඔබේ මතකයෙන් ගිලිහී තිබෙන්න පුළුවන්...නමුත් ඒ අමතක වෙන පුංචි දේවල් වෙනත් විදියක මතකයක් ලෙස ඔබේ මතකයේ ගබඩා වෙලා තියෙන්න පුළුවන්. නැවත නැවත මතක් කරනකොට අලුත් ස්වරුපයෙන්, හැඩයෙන් ඒවා ඔබ වෙත එන්න පුළුවන්... තව අවුරුදු දාහකින් ඔබ මේ ගැන සිතද්දී මේ සියල්ල මායාවක් වගේ ඔබේ සිතේ තිබේවි. නමුත් මේ සිද්දිය සත්‍යයක් බවත් ඔබ දැන සිටීවි.

"නමුත් AM මා සමග සිටියානම් මේ සියල්ල කිසිදු බාධාවකින් තොරව මගේ මතකයේ හැමදාම තියේවි."

"ඔව් එසේ තියේවි. නමුත් ඒක ස්භාවික ද? ඒක ෆොටෝග්‍රෆික් මතකයක් නොවෙයි ද? යන්ත්‍රයක් තුල කෘතිමව ගබඩා වෙච්ච? ඔබට අලුතින් නිර්මාණය කරන්න දෙයක් හෝ අමතක වෙච්ච සමහර දේ නොතිබීම අස්වාභාවිකයි." ඔහු කතාව නතර කර මම නැවත වීදුරුව පුරවා ගන්නා තෙක් සිටියේය. "මෙහෙම හිතන්න, ඔබ මෙවැනි සැන්දෑවන් වලදී AM ගේ උපදෙස් මත දිගටම රතු වයින් ගත්තා කියල. ඔබට කිසි අමුත්තක් දැනෙන එකක් නෑ. නමුත් එක්තරා සැන්දෑවක ඔබ ඔබට ඕනේ නිසා සුදු වයින් බීලා ටිකක් වෙරි වෙනවා. ඔබට මේ හැමදේම ඉතා චමත්කාර ජනක ලෙස දැනෙන්න ගන්නවා. මේ රන්වන් පාට ආලෝකය පිරි සැන්දෑව, අහසේ මැවෙන වර්ණ රටා, මේ සුළඟ... හැමදේම ඔබ තුල අපුර්වත්වයක් ජනිත කරවනවා."

"මම තොර ගන්න වයින් වර්ගය ඒ වෙනසට බල පාන්නේ නෑ නේද..?"

"නෑ බලපාන්නේ නෑ... ඔබ හරි. නමුත් AM,  ඔබට ඒ දැනුන වෙනස ගැන සංවේදී වෙන්නේ නෑ.... එක හා සමාන අවස්තාවලදී ඔබ ගන්නා එක වෙනස් තීරණයක් AM ට අදාළ නෑ. උගේ ක්‍රමයට අනුව මීළඟට ඔබ සහභාගී වන මෙවැනි අවස්තාවන් වලදීත් ඌ ඔබට රතු වයින් ම බොන්න කියාවි. ඔබගේ රටාව පිළිබඳව දත්ත වෙනස් කරගන්න ඔබ කරපු ඒ එක වෙනස AM ට ප්‍රමාණවත් නෑ. "

ඔහු කුමක් කියන්නට සැරසේ දැයි යම් ගැටලුකාරී තත්වයක් මේ මොහොතේදී ක්ලේයාට දැනිණි. " සාමාන්‍ය මිනිස් මතකයත් ඒ විදියට හැසිරෙන්නේ නෑනේ..."

"නෑ එහෙම නෙවෙයි. මිනිස් මතකය ඔබට දැනුන ඒ අපුර්වත්වයට වඩා වැඩි ඉඩක් දෙනවා. ඒ හැන්දෑවේදී ඔබට දැනුන සොඳුරු හැඟීම් වලට ඉඩ දීලා පුංචි පුංචි අපහසු කම් යටපත් කරන්න පුළුවන්. ඔය ඔබේ මුහුණ ළඟින් පියාඹන මැස්සා, ආපසු යන්න බෝට්ටුව එයිද නොඑයි ද කියල හිතේ තියෙන නොසන්සුන් කම නැතුව ඔබට දැනුන රසය හොඳින් මතක තියේවි. ඉන්පසුව එන බොහෝ අවස්තාවලදී ඔබ ඊට පස්සේ සුදු වයින් තෝරා ගනීවි. කාලයක් තිස්සේ ඔබ රතු වයින් බීමෙන් ගොඩ නගා ගෙන තිබුණු එකාකාරී බව ඔබට එක්වරම වෙනස් කරන්න පුළුවන්. නමුත් AMට එහෙම කරන්න බෑ... ඔබ බොහෝ වාර ගානක් සුදු වයින් බිව්වොත් පමණක් සමහරවිට ඌ ඔබට නැවත සුදු වයින් යෝජනා කරාවි. නමුත් ඒක එක වර සිද්ද වෙන්නේ නෑ..."


"හරි... නමුත් මගේ මතකය මගේ ඔලුව ඇතුලත තිබීමත්, එළියෙන් පියාඹන රොබෝවෙක් ලෙස තිබීමත් අතර මොකක් ද තියෙන වෙනස...?" මගේ රොබෝ මතකයන් ගැන නොව ඔහු ගැන කතා කිරීමට තිබුනා යැයි සිතමින් මම ඇසුවෙමි.

"හෙහ්... එතන තමයි සියලු වෙනස් කම් තියෙන්නේ..." ඔහු කිවේය. "ඔය පියාඹන රෝබොට්ටන්ගේ මතකය සදාකාලිකයි... ඔබ කොපමණ වාර ගණනක් නැවත නැවත ඒවා ඉල්ලා සිටියත් කිසිම වෙනසක් නැතිව ඒවා ලැබෙනවා. නමුත් බද්ධ කරපු මතකය එහෙම නෙමෙයි. ඔබේ උත්පත්ති මතකය සමග අනුරුපිව ගලාගෙන යනවා. ඔබට කිසිම වෙනසක් දැනෙන්නේ නෑ... අන්න ඒ හේතුව නිසාම ඒවා නම්‍යශිලියි, වෙනස් වන සුළුයි, විකෘති වෙන්න පුළුවන්..."

"වරදින සුළුයි...." මම කීවෙමි.

"වැරදීම් නැති තැන කලාවක් කොහෙද...කලාවක් නැතිව සත්‍යයක් තියෙන්නේ නෑ.."

"හහ්... එහෙනම් වැරදීම් ඔබව සත්‍යය වෙත යොමු කරනවා...! " ඒක හොඳයි...

"මම අදහස් කලේ උපමා රූපක සත්‍යයයක් ගැන... හරියට රන්වන් පාට සැන්දෑව වගේ... පුංචි මැස්සා ගැන මතකය ඒ සත්‍යයට හානියක් ගෙන දෙනවා."

"මෙතන රන්වන් පාට සැන්දෑවක් හෝ මැස්සෙක් ඇත්තේ නෑ..." මම කීවෙමි. මේවන විට මගේ ඉවසීමේ සීමාව පනිමින් තිබිණි. "Zima මේ බලන්න. ඔබගේ මේ ආරාධනාව  ගැන මම අවංකවම ස්තුතිවන්ත වෙනවා. නමුත් මම ආවේ මගේ මතකය පාවිච්චි කරන විදිය ගැන ඔබ සමග හරබර සාකච්ඡාවකට නෙවෙයි."

"ඇත්තටම මේ හැමදේටම හේතුවක් තියෙනවා. ඒ හේතුව එක පැත්තකින් මම ගැන. ඒ වගේම ඔබ ගැන. හොඳයි, අපි දැන් පොඩ්ඩක් ඇවිදින්න යමු". ඔහු වීදුරුව තබමින් පැවසිය. "අපි යමු පිහිනුම් තටාකය පැත්තට..."

"නමුත් තවම ඉර බැහැල ගිහින් නෑනේ..."

"හෙට කොහොමත් අලුත් ඉරක් පායනවනේ... " ඔහු සිනා සෙමින් පැවසිය...


මතු සම්බන්ධයි...



මේ කතාව පරිවර්තනයක්. මගේ අදහසක් නෙවෙයි. නොදන්නා අයට කතාව ගැන වැඩි විස්තර ඊළඟ කොටසත් එක්ක දෙන්නම්.

Wednesday, April 24, 2019

අනේ අපි...

මුස්ලිම් පල්ලියේ
වෙඩි වදින විට
මුස්ලිම් දෙවියන්
පැමිණියේ නැත

කිතුනු පල්ලිය
දෙදරා යන විට
කිතුනු දෙවියන්
පැමිණියේ නැත

හින්දු කෝවිලට
බුද්ධ පන්සලට
දෙවියන් වඩිනවා
අනේ අපි...


Tuesday, April 23, 2019

නැවත නැගිටිමු !


මේ වෙච්ච දේත් එක්ක හරි ම අවුල් ගතියක් තියෙන්නේ .  වැඩට ආවට වැඩක් කරන්න හිතෙන්නේ නෑ . යුද්ධයක් තිබ්බ රටක ජිවිත කාලෙන් වැඩි හරියක් ගෙවිලා ගිය හින්ද මෙච්චර  කල්  බෝම්බ පුපුරන එක අමුතු දෙයක් විදියට දැනුනේ නෑ . හැබැයි මේ සිද්දියත් එක්ක දැනුන කම්පනය  යුද්ධ කාලෙට වඩා වැඩියි . හරියට පහු ගිය අවුරුදු 10ට  බෝම්බ අමතක වෙලා ගිහින් තිබුනා වගේ . නමුත් මේ සිද්දිය ඒ  හැමදේම ආයෙත් අවුස්සලා ගත්තා .

දන්න  කියන කාටවත් කරදරයක් වෙලා නැති වුනත් මෙච්චර කාලයක් තිස්සේ සිද්ද වුනේ නැති තරමට මහා කනගාටුවක්, හිස් බවක් දැනෙන්නේ . හැම තප්පරේකදිම  මේ ලෝකේ මිනිස්සු මැරෙනවා . තමන්ගේ කෙනෙක් නොවෙන තාක් අපිට ඒවා ගැන සංවේදී  කමක් නෑ ... මේ මිලේච්ඡ  වැඩේ හින්ද මැරුණු මිනිස්සු ගැන දැනෙන දුකට වඩා ඇත්තටම තියෙන්නේ කාලකන්නි දේශපාලකයෝ ගැන කේන්තියක් .  මුස්ලිම් මිනිස්සු ගැන වෛරයක් අවංකවම දැනෙන්නේ නෑ ... ඒකට හේතුව ත්‍රස්තවාදීන් කියන්නේ ආගමක් ජාතියක් නැති මිනිස්සු කොටසක් විදියට මම හිතන හින්දා. ඒ මිනිස්සු මේ වැඩේ කරන්න හේතුවත් ඔවුන්ගේ ආගමවත් , ජාතියවත් නිසා නොවේ මේ රටේ පරම්පරා ගානක් හිටපු අමන අසාර්ථක කාලකන්නි දේශපාලකයෝ කරන අතිශය පිළිකුල් සහගත වැඩ නිසා කියලයි මට හිතෙන්නේ . මනුස්සයෙක් ත්‍රස්තවාදියෙක් වෙන්න පෙලබෙන හේතු බොහොමයක් නැති කරන්න රටක් හරි විදියට යනවනම් පුළුවන් කියල මම විස්වාස කරන්නේ .  මිනිස්සු හැමදේම කරන්නේ තමන්ගේ පෞද්ගලික ආසාවන් උවමනාවන් තමන් කැමති පරිදි ඉෂ්ට කර ගන්න . ජාතිය ආගම වෙනස් වුනා කියල නෑ  අපි හැමෝම දුවන්නේ එකම රේස් එක . කෙනෙක් මරාගෙන මැරෙන්න හිත හදා ගන්නවා කියන දේ නම් මට  තාම තේරුම් ගන්න බෑ .. ඒ අපේ හිත් හැදිලා තියෙන විදිය නිසා වෙන්න ඇති . හැබැයි ඉතින් ඒ මනුස්සයෙක් ඒ තත්වයට පත්වෙන හේතු බොහොමයක් නැති කරන්න හරි හමන් පාලකයෝ ඉන්න රටකට පුළුවන් .  නමුත් අපි දැන් මෝඩ කම් කරලා ඉවරයි .

අවුරුදු 30ක් තිස්සේ අපිට ලොකු පාඩමක් ඉගැන්නුවා .  අපි ඒක  ඉගෙන ගත්තද නැද්ද කියල හිතල බලන්න කාලේ ඇවිල්ල . ආයෙත් අපි කරන්න ඕනේ මුල ඉඳල පාඩම් ඉගෙන ගන්න එකද නැත්නම් ඉගෙන ගත්ත දෙයින් දැන් වත් වැඩක් ගන්න එකද කියල හිතල බලන්න.

මේ ඉන්න හැම දේශපාලකයාගේ හැසිරීම මුල ඉඳල හොදට නිරීක්ෂණය කරලා,  ඔලුවේ තියෙන පරම්පරා ගත අදහස් වලින් බැහැර වෙලා හරි තීරණ ගන්න කාලේ ඇවිල්ල. අපි හිතන සර්ව සම්පුර්න සමාජය එක රැයින්  හැදෙන්නේ නෑ.  හැබැයි හරි හෝ වැරදි ගමන කෙලින් යන්න පුළුවන්, එක මතයක ඉඳල වැඩ කරන මිනිසුන්ව නිවැරදි විදියට තෝර  ගන්න ඕනේ. අවුරුදු ගණන් පල්  කරන එකම පල හෑලි  වලින් මඩ  ගගහ හැමදාම කාලෙයි , රටයි කන ,  සීනි  බෝල තර්ක දදා ලිස්සසලා යන (එහෙම නොයන එවුන් නම් එකෙක්වත් නෑ ..)  මිනිස්සු නැතිව,  ජිවිතේ යම් දෙයක් තමන් වෙනුවෙන් සහ රට වෙනුවෙන්  කරලා තියෙන , විවෘත මනසකින් හැම දෙයක් දිහාම බලන්න පුළුවන්, සුභවාදී ආකල්ප තියෙන අයව අපි තෝර ගන්න ඕනේ. 

අසරණ මුස්ලිම් මිනිහට, දෙමල මිනිහට බැන බැන අපේ අඩු පාඩු , අපේ ගොං කම් වහ ගන්නේ නැතුව, දියණු සමාජයක් , දියුණු ආකල්ප, තෘප්තිමත් ජිවිතයක් ගෙවන්න අවශ්‍යතාවයක් ඇති කරගෙන වැඩ කරන්න ඕනේ. බහුතර බෞද්ධ අපි බුදු දහමේ එන අල්පේච්ච කම අපේ කම්මැලි කම වහගන්න හොඳ මෙවලමක් විදියට පාවිච්චි කරනවා . හැබැයි  අල්පේච්ච කම කියන්නේ ඔබ භෞතිකව අලසව ඉඳල කිසි දෙයක් නොකර සියල්ල අනිත්‍යයි කියල කුම්මැහි  කමට ඉන්න එකට නෙමේ . ඔබට කරන්න පුළුවන් දෙය උපරිම වශයෙන් කරලා , ඒ දෙය තමන්ගේ කියල මනසින් අල්ලගන්නේ නැතිව, ඕනේ කෙනෙක් වෙනුවෙන් දීලා අතැරලා දාන්න පුළුවන් කමට. ඔබ භෞතිකව කරන දේ කියන්නේ ඔබේ හැකියාව, ඔබේ දක්ෂකම, එයින් ලැබෙන දේ කුමක් උනත් එකෙන් සතුටු වෙන්න පුළුවන් කම තමා අල්පේච්ච ජීවිතය, ඔබේ හැකියාව, ඔබේ නිදහස් අදහස්  අකුලාගෙන ජිවත් වෙන එක නෙමෙයි ආගමික ජීවිතය.. ඔබ කුමන ආගමක් ඇදහුවත් , ඔබේ ජාතිය මොකක් උනත් ජාතිය සහ ආගම ඔලුව උඩ  තියාගෙන ඉන්නකම් අපි කාටවත් සැනසීමක් , සහනයක් සහිත යහපත් ජිවිතයක් තියෙන රටක් ලබා ගන්න බෑ ...

අපි හැමෝගෙම හැකියාව, දක්ෂතා ඕනේ වෙනවා මේ රට හදන්න නම් ... (මම ඉන්නේ පිට රට තමා හැබැයි රට ඉන්න අපිත් බොහෝ දේ කරනවා පුළු පුළුවන් හැටියට )

අපි හැමෝම  තුල තාම හෙන ගොබ්බ, නොදියුණු , ගති ලක්ෂණ ඕනේ තරම් තියෙනවා . ඒව ගොඩක් වෙලාවට එලියට එන්නේ ජාතියේ හෝ ආගමේ නාමයෙන්. අන්න ඒ වෙලාවට පොඩ්ඩක් මොලේ ඇතුව කල්පනා කරලා බලන්න මේ ගොබ්බ හැඟීම පස්සෙන් දුවල විනාස වෙනවද නැත්නම් පොඩ්ඩක් වෙනස් විදියට හිතල හැමෝටම සෙතක් වෙන සුබවාදී දෙයක් වෙනුවෙන් වැඩ කරනවද කියල.

මේ මැරිච්ච අසරණ මිනිස්සු වෙනුවෙන් ඔබට මට කරන්න පුළුවන් හොඳම දෙය, හැඟීම් වලට වහල් වෙලා ආයේ මරා ගන්න දඟලන එක නෙමෙයි. පලිගන්න එකත් නෙමෙයි. මොලේ පාවිච්චි කරලා කටයුතු කරන එක. ගොබ්බ රැලකට නැවත රට බාරදෙන එක වලක්වන එක.



Thursday, February 21, 2019

මරණය සහ දුක


      කාලෙකට පස්සේ හිත කම්පනය වෙලා ගිය කවියක් ෆේස්බුක් එකේ දැක්ක. ඒ එක්කම පහු ගිය ටිකේ දන්න කියන කිහිප දෙනෙක් ගේ මව් පියන්ගේ මරණ ගැන අහන්න ලැබුණා.  පෙබරවාරි 7 වෙනිදට තාත්ත නැති වෙලා අවුරුදු 17ක් පිරුනා. ඒකත්  එක්ක ඉතින් මේ වෙනකොට මරණය සහ දුක මට දැනෙන්නේ කොහොමද කියල කලපනා කරලා බැලුවා.

කවිය කියවල ඉන්න


පුරුදු පාරේම අදත් යනවා
ඒත් වෙන ගමනක් පුතේ
ගොඩක් අය මගෙ පස්සේ එනවා
තනිව මං ආ ගිය මගේ
කවමදාවත් මගේ බර උඹේ
කරේ තිබ්බේ නෑ පුතේ
හුඟක් බර නම් බිමින් තියපන්
රිදෙනවා ඇති අත උඹේ

කන්ද පා මුල සොහොන හුරු නෑ
දන්නවා මං  මයේ පුතේ
මගේ තනියට තවත් අය ඇති
අඳුර ගන්නම් හෙට උදේ
සොබාදහමට අවනතයි මං
ඉතින් යන්නම් ගොම්මනේ
යන ගමං මේ බේත් තුණ්ඩුව
අරං පලයන් අම්මගේ

                    ඉරේෂා හේමමාලි



ෆේස්බුක් එකේ ෂෙයාර් වෙච්ච මේ පින්තුරේ සහ කවිය  ඉරේෂා හේමමාලි  කියල කෙනෙක් ලියපු එකක්. ෆොටෝ හිටපු ගමන් නොපෙනන හින්ද කවිය ලියලම දැම්ම 


පොඩි කාලේදී තාත්තා අසනීප වෙනකොට මට හරියට බය හිතුනා. අපේ තාත්තට හතිය සහ සෙම ප්‍රශ්න තිබුනා. සමහර වෙලාවට බීලා වැඩිවෙලා  වැටිලා ඉන්නකොටත් මට හිතුනේ සනීප නෑ කියල... එතකොට මම ගොඩක් පොඩියි. 

තාත්තා නැති වෙනකම්ම මමයි තාත්තයි නිදා ගත්තේ එකට. පොඩි කාලේ තාත්ත අසනීප වෙලා ඇඳේ නිදාගෙන ඉන්න කොට මම තාත්තව බදාගෙන ඉන්නවා. තාත්තා මැරෙයි කියල බයට. මීට අවුරුදු 30කට විතර කලින් අපි හැමෝගෙම වගේ ජිවිත ගෙවුනේ එතරම් වත් පොහොසත් කම් මැද නෙවෙයි නේ... අපිට කියලත් වෙනසක් නෑ... සෑහෙන ගැටළු ගොඩක් මැද්දෙන් කොහොම හරි අම්මයි තාත්තයි එකතු වෙලා ජිවිතේ ගොඩ නැගුවා. සමහර දේවල් කලේ කොහොමද කියල අදටත් හිතා ගන්න බෑ... අම්ම ආණ්ඩුවේ රස්සාවෙන් පැන්ෂන් ගන්නකම්ම ණය ගෙව්වා. මම හිතන්නේ අපි හැමෝගෙම කතාව ඔය වගේ වෙන්න ඇති. 

පොඩි කාලේ මම හිතපු එක දෙයක් මට හොඳට මතකයි. කවද හරි අම්ම හරි තාත්ත හරි මැරෙනවනම් අඩුම තරමේ මට වයස 30-35ක් වත් වුනාට පස්සේ මැරෙන එක කමක් නෑ කියල. මොකද ඊට කලින් මැරුනොත් මට ඒ දුක දරා ගන්න බැරි වෙයි කියන බය මට හැමදාම තිබුනා. 

අපිට ඕනේ විදියට දේවල් ඒ වෙන්නේ නෑ කියන එක ජිවිත කාලෙටම මතක හිටින විදියට උගන්නල හීනෙන් වත් බලාපොරොත්තු නොවෙච්ච විදියට තාත්ත නැති වුනා.

මට තාත්ත නැති වෙච්ච දවසේ දැනිච්ච දුක දැන් දැනෙන්නේ නෑ... මම තාත්ත මැරුණු දවසේ උදේ පාන්දර කොළඹ මහ ඉස්පිරිතාලේ ගේට්ටුව ගාව මහා හයියෙන් කෑ ගහල අඬපු එක නතර වුනේ තාත්තගේ මිනිය උස්සන වෙලාවේදී. මල ගෙදර වැඩ වලට අදාලව කිසි දෙයක් මම කලේ නෑ... අපේ අම්මගේ සහ තාත්තගේ පැත්තේ නෑයෝ හැමෝම එකා වගේ තාත්තට පණ ඇරලා ආදරේ කළා. ඒ තාත්තා ඒ හැමෝගෙම හැම ප්‍රශ්නෙදීම ඕනේ දේකට සපෝර්ට් එකට හිටපු  බල කණුවක් වෙච්ච නිසා. තාත්ත තරුණ කාලේ තදටම දේශපාලනේ කරල බොහෝ අයව ආශ්‍රය කරපු චරිතයක්. බොහෝ දේවල් කරන්න හැකියාව සහ සම්බන්දතා තිබුන. හැබැයි තාත්තා සංවේදී කෙනෙක්, ටක් ගාල ඇස්වලට කඳුළු එන, බඩේ තියෙන දෙයක් හරි අරන් අනුන්ට දෙන ජාතියේ කෙනෙක්. ඒ වගේම ඕනෙම තැනක ඕනේ ලොක්කෙක් ගාව කිසි බයක් නැතිව හිතට එන දේ කෙලින් කියන කෙනක්.  නෑයෝ වගේම ගමේ අයත් එයාට ආදරේ කලේ ඒ නිසා. තාත්තගේ මරණේ  හැමෝටම දැනිච්ච දෙයක් වුනේ ඒකයි. මම අපේ නෑදෑ පරපුරට හැමදාම ආදරේ ඒ හැමෝම එදා වගේම අදත් එක විදියටම අපිත් එක්ක ඉන්න නිසා. තාත්තා ඉන්න කාලේ සහ නෑ කියල ඒ කවුරුවත් වෙනස් වුනේ නෑ. මලගෙදර  වැඩ කොහොම වුනාද කියල මම අදටත් දන්නේ නෑ... ඒ දේවල් හැමදේම කලේ නෑදෑයො සහ ගමේ අය.

පෙට්ටිය උස්සගෙන කනත්තට යද්දී මට දුකක් දැනුනේ නෑ... කනත්තට යන කම් එක විදියට මම පෙට්ටිය අරන් ගියා. භුමිදානේ කරලා ආවට පස්සේ අද වෙනකම් අපි කවුරුවත් ආයේ කනත්තට ගියේ නෑ...

මල ගෙදර වැඩ වලින් පස්සේ තාත්තගේ ඇඳුම්, පාවිච්චි කරපු බඩු හැමදේම එක්කෝ අපි ඔය පරණ ඇඳුම් එකතු කරන අයට දුන්න නැත්නම් විසි කරලා දැම්මා. අම්මයි මමයි ඔය බඩු අස්කරද්දී මම අම්මට කිව්වා අපි මේවා තියා ගමු කියල. අපේ අම්මා ඇහුවේ තාත්ත නැතුව මේවා තියාගෙන මොනවා කරන්නද කියල... ඒ අපේ අම්මගේ හැටි... මම තාත්තගේ ෆොටෝ එකක් මගේ පර්ස් එකේ දාගෙන හිටියා. තරුණ කාලේ ගත්තු කළු සුදු එකක්... කාලයක් යද්දී ඒක පර්ස් එකට ඇලිලා දිය වෙලා මැකිලා යන්න ගත්තා... මම ඒ ෆොටෝ එක ටිකෙන් ටික දියවෙලා මැකිලා යන හැටි බලං හිටියා මිසක් ඒක ආරක්ෂා කරන්න බැලුවේ නෑ... ඒ සමහරවිට අම්මගෙන් මට ලැබිල තියෙන දේ නිසා වෙන්න ඇති...

අපි අවුරුදු පතා තාත්තා වෙනුවෙන් දාන දුන්නා, පන්සලට මල් ආසනයක් හදල පුජා කළා, ඔය වගේ නොයෙක් වැඩ අවුරුදු 12ක් විතර නොකඩවා කළා. පස්සේ එක එක හේතු නිසා අවුරුදු 2-3ක් දානේ නොදුන්නත් පුළුවන් හැමවෙලේම තාත්ත වෙනුවෙන් පිං කම් කළා.

හැමෝගෙම මරණය සහ පිං කම් වැඩ ඔය විදියට වෙනවා ඉතීන්... 

හැබැයි අපිට දැනෙන දුක නැති වෙන්නේ කොහොමද?

කාලය ගත වෙද්දී දුක තුනී වෙනවා. ඒක ඇත්ත. හැබැයි ඇත්තටම දුක නැති වෙන්න පටන් ගන්නේ අපි ඒ මරණය පිළිගත්ත ගමන්. මරණය පිළිගන්න එක ජිවිතේ පරිණත වෙද්දී කරන්න ලේසියි. මම තාත්තගේ මරණය පිළිගත්තේ පෙට්ටිය උස්සගෙන කනත්තට යන අතර මගදී. එකෙන් කියන්නේ නෑ තාත්තා නැති පාළුව, දුක එදායින් පස්සේ නැති  වුනා කියන එක, නමුත් ඒක ප්‍රත්‍යක්ෂයෙන් ම පිලිගත්තට පස්සේ පීඩනය අඩු වෙනවා. ඊට පස්සේ අපිට දුක දැනෙන්නේ තනිකරම අපේ ආත්මාර්ථකාමී ආසාවල් හින්ද.

පන්සල, බණ, පිංකම් දුක යටපත් කරන්න, මග අරින්න, හිත හදා ගන්න උදව් වෙනවා. හැබැයි දුකට හේතුව තේරුම් ගන්න කම් දුක නැති වෙන්නේ නෑ...

මම ඊට පස්සේ ඔය දුක නැති කරන්න හිතාගෙන කරපු දේවල් මේකේ ලිව්වා...

තාත්තා නැති වෙලා කාලේ ගෙවෙද්දී ඇත්තටම තිබුනේ දුකට වඩා හිටියනම් හොඳයි නේද   කියන හැඟීම.  කොහොමත් මරණයක්  වෙලා  අවුරුදු 2-3ක් යනකොට දුක තුනී වෙනවා. ඒක  කාටත් පොදු දෙයක්.  මම තාත්තගේ මරණෙත් එක්ක මේ ගැන පොත පත ගොඩක් කියෙව්ව. බණ අහල බැලුවා  හැබැයි  ඒ හැම එකක්ම  තනිකරම ඉස්කෝලේ පොතක තියෙන පාඩමක් වගේ දෙයක් මිසක්  අපිට ඒ වෙලාවේ ප්‍රයෝජනෙට  ගන්න පුළුවන්  දෙයක් විදියට තිබුනේ නෑ. බොහෝ පොත පත ලියපු අයත්, බන දේශනා කරපු හාමුදුරුගොල්ලොත් කරලා තිබුනේ  තමුන් කොහෙන් හරි අහපු දැකපු දෙයක් ලියල තැබීමක්, අනුන්ට දේශනා  කිරීමක් මිසක් ප්‍රත්‍යක්ෂ අවබෝධයකින් ලියපුව නෙමෙයි.   ඒ නිසා ඒවායේ බුදු හාමුදුරුවෝ දේශනා කරපු නියම ධර්මය තියෙනවද කියන සැකය මට හැමදාම තිබුන.

ඔය ඉහත ලිපි දෙකේ මම ලිව්වේ ඒ සැකය පස්සේ හොයාගෙන ගිය හැටි ...

දැන් ඔය දේවල් වෙලත් අවුරුදු 10-15ක් ගෙවිලා ගිහින්. දැන් මට තාත්තා ගැන දුකක් හෝ තාත්තා නෑ  කියල පාළුවක් දැනෙන්නේ නෑ ... එහෙම වෙන්න හේතුව මම බොරුවට බිසී වෙලා තාත්තා ගැන හිතන්න වෙලා නැති නිසාද නැත්නම් ඇත්තටම තාත්තා ගැන තියෙන  හැඟීම්  අඩු වෙලා ගිහින් නිසාද? නැත්නම් ඇත්තටම මම මගේ තාත්තා කියල අල්ලාගෙන හිටපු කෙනාව මේ සම්පුර්ණයෙන්ම අතැරලා දාපු නිසාද කියල මම කල්පනා කළා.

සමහරවිට මම තාත්තාගේ මරණේ නිසා සම්පුර්ණයෙන්ම මානසිකව ඇද  වැටිලා  මගේ ජිවිතේ ඔහේ නාස්ති වෙන්න ඇරිය  නම් මම අදටත් එදා වගේම තාත්ත ගැන හිත හිත දුක් වෙන්න ඉඩ තිබ්බා. කාලයත් එක්ක උනත් දෙයක් වෙනස් වෙන්නේ අපි මානසිකව ඒක  අතාරින්න සුදානම් නම් විතරයි. එහෙම නැතුව  කාලය ගෙවුනා කියල  ඉබේ කිසි දෙයක් වෙන්නේ නෑනේ. මට ඒක මානසිකව අතාරින්න වැඩියෙන්ම හේතු වුනේ  මොකක් ද  කියල හිතල බැලුවම මට හිතෙන්නේ වැඩිපුරම බලපෑවේ අම්මාගේ හැසිරීම කියල. අම්මා තාත්තාගේ බඩු  බාහිරාදිය පරිස්සමට  රැකගෙන  චිත්‍රපටි වල වගේ මැරෙන කම්  ඒ  ඔස්සේම යන කෙනෙක් වුනා නම් අපිටත් ඒ හැඟීම් වලින් ගැලවෙන්න බැරි වෙන්න ඉඩ තිබුන. හැබැයි අම්මා තනිවම ජිවිතේට මුහුණ දුන්නා. එයා වැටුනේ නෑ.  මගේ ළඟ තාත්තාගේ අර තරුණ කාලේ ෆොටෝ එක නැති එක ගැන සමහරවිට මට අප්සට් හැබැයි ඒ ෆොටෝ එක තාත්තාගේ මතකය දිය කරලා දාල එකෙන් ගැලවෙන්න මට උදව් කළා. එතකොට අහපු බන, කියවපු පොත් පත්, මට කාටවත් මෙන්න මේ පොත කියවන්න කියල රෙකමදාරු කරන්න පුළුවන් විදියේ එක පොතක් වත් හම්බ වුනේ නෑ ... නමුත්  කෙනෙකුට අපේ හිත සහ අපි  විඳවන හැටි ගැන ගැඹුරු අවබෝධයක් ලබා ගන්න නම් මම ක්‍රිෂ්නමුර්ති  තුමාගේ දේශනා අහන්න කියන්න කැමතියි. ඒවායේ තියෙන්නේ ආගමකින් ස්වායක්ත වෙච්ච පිරිසිදු ධර්මයක්. බුදු හාමුදුරුවෝ කියපු ධර්මයට ඒ කියන දේ සමානයි කියල මට හිතෙනවා. මොකද ඔබ ඒවා අහන අහන මොහොතක් ගානේ ඔබ තුල වෙනස් වීමක් වෙනව. එහෙම වෙන්නේ ඒ කියන කරුණු වල තියෙන ගැඹුරු බව සහ ප්‍රත්‍යක්ෂයෙන් අවබෝධකරගත්ත කෙනෙක් තුලින් ඉබේ එන දෙයක් මිසක් කට පාඩම් දහමක් නොවන නිසා. ඊට අමතරව මට හමුවූ ගුරු තුමා වෙච්ච බාලසූරිය  මහතා ගැන මට ඕනේ කෙනෙකුට බය නැතුව කියන්න පුළුවන්. ඒවත් ඒ වගේම තමයි.

හරි ඔය හැමදේම කරලා අවසානයේ මට තේරුම් ගිය දේ මෙන්න මේක. මම සහ මගේ තාත්තා කියල මම හදාගෙන තියෙන හැම දේම තනිකරම මායාවක් කියන එක. ඒක මහා බොරුවක් කියන එක. තාත්තා නැති වුනා කියල මම නැති  වුනේ නෑ ... තාත්තා හිටිය නම් දැන් ඉන්න මම වෙනුවට මම ගැන මම හිතන සහ ඔබට කියන දේ මිට වඩා පොඩ්ඩක් වෙනස් වෙන්න ඉඩ තිබුනා. ඊට අමතරව කිසි දෙයක් වෙන්නේ නෑ ... තාත්තා අපි වෙනුවෙන් සහ නෑදෑයෝ, යාලුවෝ වෙනුවෙන් තව බොහෝ දේ කරන්න ඉඩ තිබුනා.  එයාට අවසාන කාලේ චන්දෙ  ඉල්ලන්න ආසාවකුත් තිබුනා. දේශපාලනෙන් බොහොම පරිණත  වෙලා හිටපු කෙනෙක් නිසා සමහරවිට මේ හැමදේම භෞතික වශයෙන් වෙනස් වෙන්න ඉඩ තිබුන. ඒ ඇර  කිසි වෙනසක් වෙන්නේ නෑ ... ප්‍රයෝගික දේවල් මොන විදියට සිද්ධ උනත් අපි හැමෝම අපේ ජිවන ගමන යනවා. ඒ  යන්නේ තනිවම. ඉතින් ඇත්තටම තාත්තා නැතිවීම සහ තාත්තා සිටීම ගැන මම හිතින්  හදා ගන්න සිතිවිලි සියල්ල බිඳ වැටෙන්න ඉඩ ඇරලා  මේ ලෝක සත්‍යයක් වෙච්ච ඇතිවීම , නැතිවීම කියන දේ ගැන හිතල බැලුවොත්  වෙලා තියෙන්නේ මම හිතින් හදාගත්ත සිතිවිලි ගොඩක් මම ම හිතින් හදා ගත්ත ප්ලෑන්  එකට අනුව වැඩ නොකිරීම විතරයි . නමුත් අපි කවුරුවත් බලාපොරොත්තු නොවන ප්ලෑන්  එකකට  ජිවිතේ ගලාගෙන යනවා. තාත්තගේ පැත්තෙන් හිතල බැලුවොත් තාත්තගේ අවසාන මොහොතේත් එයා අපි ගැන හිතල දුක් වෙන්න ඇති. මොකද අක්කවත්, මමවත්, නංගිවත්  භෞතිකව  කිසිම ස්ථාවර තැනක ඒ වෙද්දී හිටිය නැති නිසා. තාත්තට ඔය  උඩින් කිව්වා කවිය වගේ හැඟීම්  එන්න ඇති .. සමහර විට තාත්තා අපි නොහිතන විදියට අපිව අතැරලා දාල මරණයට මුහුණ දෙන්න ඇති. ඕවා හිත හිත   මට තව සිතුවිලි ගොඩක පැටලී පැටලී ඒ දුක රස කර කර ඉන්න පුළුවන්. නමුත් මම ඒ  කරන හැමදේම හුදෙක් මගේ වින්දනය උදෙසා  කරනවා මිසක්  එහෙම කිරීමෙන් කිසි ඵලයක් තියෙනවා කියල මට හිතෙන්නේ නෑ ...

සරලව හිතුවොත් මගේ හිතට  දැන් තාත්තා කියන චරිතය පරණ මතකයක් බවට පත්වෙලා. මේ ලෝකේ මේ මොහොතේ මැරෙන දහස් ගානක් වෙච්ච පිට මිනිස්සු මැරෙනකොට මට කිසි ගානක් නැතිව ඉන්න පුළුවන් වගේම තාත්තා මැරුණා කියන දේ එක්කත් මට කිසි ගානක් නැතුව ඉන්න පුළුවන්. නමුත් තාත්තා අපි වෙනුවෙන් කරපු හැමදේම ගැනම ස්තුතියක්, ආදරණිය හැඟීමක් හැමදාම තියෙනවා. එතන තියෙන්නේ විඳවීමක් නෙමෙයි අතීතය ගැන සුන්දර මතකයක්.  මට තාත්තා වෙනුවෙන් භෞතිකව  කිසි දෙයක් කරන්න පුළුවන් කමක් තිබුනේ නෑ .. නමුත් ඉතින් මම අමතර වදයක් නොදී තාත්ත එක්ක සන්තෝසෙන් හිටය කියන දේ විතරක් හිතේ තියෙනවා.

දැන් මම මේ දුක ගැන මෙහෙම හිතනකොට ඊලඟට හිතෙන දේ තමයි කවද හරි මුහුණ දෙන්න සිද්ධ වෙන අම්මගේ මරණය, සමහර විට අපි බලාපොරොත්තු නොවන වෙනත් සමීප කෙනෙකුගේ මරණයක් ඊට කලින් වෙන්න පුළුවන්. තාත්තගේ මරණෙන් පස්සේ පවුලේ සිද්ද වෙච්ච මරණ කිහිපයකදීම මට ඒ හැටි දුකක් දැනුනේ නෑ... නමුත් අම්මාගේ මරණයට එච්චර ලේසියෙන් මුහුණ දෙන්න පුළුවන් ද කියල මට සමහර විට හිතෙනව.  කොහොමත් තාත්තා නැති උන දවසේ තරම් දුකක් නොදැනෙයි. එතරම් දුකක් නොවිඳ ඉන්න පුළුවන් වෙයි. මොකද මේ මරණය සහ වෙන්වීම කියන දේ තුල  තියෙන  මායාකාරී බැඳීම දකින්න පුළුවන් කමක් තියෙන නිසා. නමුත් දුක දැනෙන එක, අම්මා නැති අඩුව දැනෙන එක බොහෝ  කාලයක් යනකම් තියේවි.

මේ ඔක්කොම හිතනකොට අපේ හිතට දැනෙන ඊළඟ  බොළඳ  හැඟීම තමා මම අනිත් ඔක්කොටොම කලින් මැරුනොත් අනිත් අයට මොකද වෙන්නේ කියන එක. මේ වෙද්දී මට තේරිලා තියෙන දේ නම් අනිත් හැමෝගෙම ජිවිත ගලාගෙන යන විදිය අපි හිටිය, නැති වුනා කියල මහ  ලොකු වෙනසක් වෙන්නේ නෑ  කියන එක.  ආර්ථික ප්‍රශ්න ඔක්කොම විසඳලා අපිට මැරෙන්න බෑනේ.. ඊට පස්සේ ළමයි ඉන්නවනම් උන් ඔක්කොම ලෝකු වෙලා ඔක්කොම සෙට්ල් වෙනකම් ඉඳලත් අපිට මැරෙන්න බෑනේ ... ඉතින් ඇත්තටම කරන්න පුළුවන් දේ  ඉන්න කම්  හැමෝම එක්ක පුළුවන් තරම් හොඳින් ඉන්න එක. මැරෙන මොහොතේදී  කරපු දේවල් හෝ  කරන්න බැරි වෙච්ච දේවල් ගැන නොහිතා ඉන්න හිත පුරුදු කර ගන්න එක. බැඳීම් කියන්නේ තනිකර මායාවක්. ඔබ සිටීම නොසිටීම නිසා අනිත් අයගේ ජිවිත වලට වෙන බලපෑම අඩු වෙන විදියට ඒ අයට  මේක පැහැදිලි කරල, එයාලව ස්වාධින චරිත බවට පත්කරන එක තමා අපිට කරන්න පුළුවන් දේ .. ඒ වගේම ඉතින් අපි හැමෝම හිතන්න ඕනේ මේ ලඟින් ඉන්න මනුස්සය කොයි වෙලේ නැති වුනත් තමන් ජිවිතේට මුහුණ දෙන්න ඕනේ  කියන එක. බොළඳ ප්‍රාර්ථනාවන් කර කර එක එක දෙවිවරු පස්සේ දුවනවට වඩා කරන්න ඕනේ තමන්ගේ හිත ශක්තිමත් කරන එක. බන අහ අහ පන්සල් ගානේ දුවනවට වඩා කරන්න ඕනේ අහල තියෙන එක බන පදයක හරි තියෙන දෙයක් තේරුම් අරගෙන ඒ අනුව එදිනෙදා ජිවත් වෙන එක.


ඔබට ඔබේ මනස පුරුදු කර ගන්න බැරි නම් වෙන කිසිම දේකින්  සහනයක් ලබා ගන්න බෑ... ඔබ මොන ආගම, මොන පොත පත, මොන ගුරුවරයා පසු පස ගියත් සිදු වෙන හැම දෙයකදීම ඔබේ සිතේ හැසිරීම දකින්න, ඒක  පාලනය කරන්න බැරි නම් ඔබට සහනයක් ලැබෙන එකක් නෑ. අපි කවුරුත් නරක මිනිස්සු නෙමෙයි. හැබැයි අපිට  නොදැනෙන තරමට සියුම් විදියට අපි නරකයි. ඒ ගැන ඔබට දැන  ගන්න පුළුවන් වෙන්නේ ඔබ ඔබේ සිත ස්කෑන්  කරලා බලනකොට විතරයි.  වෙන කාටවත් ඔබට උපකාරයක් කරන්න බෑ. ඉතින් මරණය, වෙන්වීම, තනිවීම  ඔය හැමදේදීම  අපේ හිත හැසිරෙන විදිය කන්ට්‍රෝල් කරගන්න පුරුදු වෙන එක වැදගත්.   ඉතින් ඕක පුරුදු කරන්න පුළුවන් වෙන්නේ මේ සියල්ලෙන්ම ඈත්  වෙලා පැන්ෂන් ගත්තම හරි වන ගත වෙලා හරි නෙමෙයි. මේ දැන් ඔබ කරන වැඩේ දී, නැත්නම් ඔබ කතා බහ කරන මනුස්සය එක්ක, ඔබට පෙන්නන්න බැරි බොසා එක්ක තමා ඕක පුරුදු කරන්න ඕනේ. ඔබේ ප්‍රොමෝෂන්  එක නැති වෙන්න අරින්න, ලොක්කාගෙන් කුණු වෙන්න බැනුම් අහල බලන්න, හිත රිදෙනකොට තේරුම් ගන්න පුළුවන් නොතිබ්බ ප්‍රොමෝෂන් එක, කොහෙවත් නැති මනුස්සයෙක් කියන වචන ටිකකුයි අපිට කොච්චර රිදවනවද කියල. අපේ ඇතුලේ තියෙන කුණු  ඔක්කොම එලියට ගන්න පුළුවන්. හැමදේම ඉවර වෙලා වෙනම ඕවා කරන්න කාලයක් ඔබට ලැබෙන්නේ නෑ...

මේ විදියට හැමදේකදිම  සිත ගැන හොයල බලන එක උපාසක කමක් නෙමෙයි. ඔබට වඩා පරිපුර්ණ, සාර්ථක, තෘප්තිමත් මනුස්සයෙක් වෙන්න තියෙන ලේසිම ක්‍රමයක්. ඔබට එදිනෙදා ජිවිතයේ තමන් කැමති ඕනේ දෙයක් කරන්න, ලබා ගන්න ඕන නම් සහ  කැමති නම්  ඔය ආගමේ දාල තියෙන නීති කඩල බලන්න උනත් පුළුවන්. කිසි අවුලක් වෙන්නේ නෑ. ඔබේ සිතේ කන්ට්‍රෝල් එක ඔබට තියෙන තාක් ආගම් වලට බය වෙන්න අවශ්‍යය නෑ... මොකද අපේ හිතේ තියෙන දුක හෝ බය නැති කරන්න ආගමට බෑ  වගේම, දුකක්, බයක් නැති සිතක් තියෙන කෙනෙකුගේ ඉරණම තීරණය කරන්නත් ආගමට බෑ. නමුත් සත්‍යයය සහ සොබාව ධර්මය (බුද්ධ/කතෝලික/ඉස්ලාම්/අප්‍රිකානු/ඇන්ටාටිකානු  ආදී වශයෙන් නැතිව )   කියන දේ ඔබගේ  දුකෙන් ගැලවීම හෝ තව දුරටත් දුකෙහිම එල්ලී එල්ලී සිටීම යන දේ තීරණය කරාවි.

මේ විදියට හිතල බැලුවම මේ ලෝකේ ඔබට මට සිද්ද වෙන හැමදෙයකදීම  අපිට  කම්පා වෙන්න හෝ සතුටු වෙන්න පුළුවන්. ඒක  තනිකරම ඔබගේ තීරණයක්.  මරණයකදී  සතුටු වෙන්නත් අපිට පුළුවන් (කිරිබත් කාපු මිනිස්සු වශයෙන් )

Sunday, January 27, 2019

ඉස්කෝලේ කාලේ කතා 3 කොටස - කෙල්ලන් සමග කපුටා සහ ICQ චීන නංගි


            කලින් කොටසේ කිව්වනේ මගෙයි යාලුවගෙයි චැට් කිරිල්ල ගැන... දැන් අර A ළමයගෙ සීන් එක ඉවර වෙලා ආපහු එකක් හොයා ගන්න ට්‍රයි කර කර හිටියේ. කලින් කිව්වා වගේ මගේ යාලුවට තිබුනේ කොහොම හරි පිට රට ඉන්න කෙල්ලෙක් සෙට් කරගන්න එක. ඌ වැඩි හරියක් ICQ එකේ. මම කපුටා සහ ICQ දෙකේම හිටියා.  ඉතින් ඔන්න ඔහොම ටික දවසක් යද්දී මෙන්න ICQ එකෙන් මට සෙට් වෙනවා තව ගෑනු ළමයෙක්... අපි ඒ ළමයට B ළමය කියමුකෝ... 

මේ B ළමයා චීන ළමයෙක්. හැබැයි එයාගේ අම්මා ලංකාවේ, තාත්තා චීන ජාතිකයෙක්. සිංහල කතා කරන්නත් පුළුවන්... හෙහ් හෙහ් එකපාරට නිකං විස්වාස කරන්නත් බෑ වගේ... කොහොම උනත් දවසක් දෙකක් කතා කරද්දී කියන දේවල් ඇත්ත ගතියක් දැනුනා. මට අම්මගෙයි තාත්තගෙයි වෙඩින් ෆොටෝ එකත් එව්වා. ඒ කියපු විදියට වැඩේ ඇත්ත. හෙහ් හෙහ් මම ඉතින් අරූටත් කතාව කිව්වා... ඌ ඉතින් එල එල කියල විස්තර එහෙම ඇහුවා... අපි දෙන්න හැම එකම කතා බහ කරන හින්ද මම ඉතින් ඔක්කොම විස්තරේ කියල දැම්ම... මට අවංකවම ඒ දවස් වල චීන කෙල්ලෙක්ට කිසිම කැමැත්තක් තිබුනේ නෑ... මට ඕනේ වුනේ ලංකාවේ ළමයෙක්. හැබැයි ඉතින් සෙට් වෙච්ච හින්ද ඔන්න ඔහේ කතා කර කර හිටියා... 

ඔහොම ඉද්දි මගේ යාලුවා දවසක් මගෙන් ඔය ළමයගේ  ICQ id එක ඉල්ලුවා... මම ඉතින් ටක් ගාල දීලා දැම්ම ඌටත් කතා කරන්න කියල... ඊට පස්සේ ඉතින් අපි දෙන්නම කතා කර කර හිටියා. පස්සේ මේ ළමයා මාත් එක්ක ස්කයිප් එකෙන් පවා කතා කළා. ඒ වෙද්දී එයා කියන කතා ඇත්ත කියන බවත් තේරිලා ඉතින් ඔන්න ඔහේ වැඩේ ඇදගෙන ගියා. ඒ කාලේ කොහොමත් ඉතින් ඔය කසාද බඳින කෙනා ගැන වගේ දේවල් කතා බහ කරනවනේ... මේ ළමයට ඕනේ වෙලා තිබ්බේ කොහොමත් ලංකාවේ කොල්ලෙක්ව. මොකද මට කිව්වා චයිනිස් කොල්ලන්ට කැමති නෑ... උන් නිකන් ගෑනු වගේ... අපේ හමේ පාටට, පොඩ්ඩක් හැඩි දැඩි ගතියට තමා එයා කැමති කියල... මම ඉතින් ඒ හැටි හැඩි දැඩි  නම් නෑ කියල ඔන්න ඔහේ කතා කර කර හිටියා... හෙහ් හෙහ්

යාලුවත් ඉතින් සැරෙන් සැරේ විස්තර අහ අහ ෂේප් එකේ හිටියා. මේ කෙල්ල ෂේප් හින්දා චීනෙන් මොනවා හරි ගෙන්න ගන්නත් අපි දෙන්නා ප්ලෑන් කළා... හෙහ් හෙහ්

මට ඒ දවස් වල ස්ටාර් වෝර්ස් පිස්සුව තදටම තිබුනා. ඔෆිස් එකේ ඉන්න කම් කලේ ඔය ටි.වී සීරිස් ඩවුන්ලෝඩ් කරන එක. මට මතකයි මම දවසක් මේ ළමයාගෙන් ඇහුවා lightsaber එකක් එවන්න පුළුවන් ද කියල හෙහ් හෙහ්...  (lightsaber දන්නේ නැති අය බැරි වෙලා හරි ඉන්නවනම්... අනේ මන්ද... එහෙම අය ඉඳල වැඩක් නෑ.. හෙහ් හෙහ්)

මේ කෙල්ලට පුදුම හිනා මම ඉල්ලපු එක අහල... ඒවා අර පොඩි ළමයින්ට සෙල්ලං කරන්න හදපු ලයිට් පත්තුවෙන පොලු වගේ කියල හොඳටම හිනා වේවි හිටියා... කොටින්ම මගේ  ඇත්ත වයස ගැනත් ඇහුවද කොහෙද... හෙහ් හෙහ් අපි කොච්චර අහිංසක ලමයිද කියල තේරෙනවනේ ඉතින්...

කතා කරපු වෙන කිසිදෙයක් දැන් මතක නෑ... ඔය lightsaber කතාව නම් තාම මතක් වෙනවා ඔය කඩවල ඒවා දැක්කම... හෙහ් හෙහ්   ඉතින් මේ ආකාරයෙන් යද්දී ඔන්න ටික ටික මේ ළමයාගේ කතා බහ අඩු වෙන්න ගත්තා ... කතා කරපු වෙලාවල මට කිව්වේ ඉතින් එක එක වැඩ..තාත්තා කැමති නෑ වැඩිය චැට් කරනවට ඕවා මේවා තමා...  මට මතක විදියට ඒ දවස් වල තව ලංකාවේ අය කීප දෙනෙක් එක්කත් කතා බහ කරනව කියලත් කිව්වා. මට ඉතින් ඒවා ඒ හැටි වැදගත් වුනේ නෑ මොකද කිව්වොත් වෙන වෙන ඔන්ලයින් නොවන සිද්දි දෙක තුනකුත් ඒ දවස් වල මගේ ඔලුවේ තිබුන එකයි කොහොමත් මේ ළමයා මගේ ටයිප් නොවන බව මට තේරිච්ච හින්දා නිකං යාලු කමක් විතරයි ඉතින් තිබ්බේ...

ඔහොම දවස් දෙක තුනක් යද්දී මේ කෙල්ල දවසක් මට කතා කරලා එක පාරටම බනින්න ගත්තා... මම මහා එපා කරපු මිනිහෙක්.. එයා මං ගැන හොයල බැලුවා.. එයාට ලංකාවේ කන්ටැක්ට්ස් තියෙනවා.. මම මේ හතර වටේ කෙල්ලෝ එක්ක චැට් කර කර ඉන්නවා... අරකයි මේකයි කියල... 

එක පාරටම මොකක් ද මේ පාත් වෙච්ච මල ඉලව්ව කියල ඉතින් මාත් ඉතින් පොඩි සද්දයක් දැම්ම... මගේ චරිතේ ගාතනේ කරන්න දෙන්න බෑනේ... ඉතින් දවසක් දෙකක් ඔහොම වලි සීන් ගියා... 

පස්සේ මම මගේ යාලුවත් එක්කත් මේ සිද්දිය කියල ඕනේ එකක් කියල හිටියා...

කොහොම කොහොම හරි මේ කෙල්ල හේතුවක් නැතුව මට බනින එක වැඩි වෙන්න ගත්තා... අන්තිමට නිකන් වැඩේ මල ඇනයක් වෙන්න අරං අන්තිමට චැට් එකෙන් ගහ මරාගන්න මට්ටමට ආවා.. හෙහ් හෙහ්...  මට මතක විදියට මං ගැන දන්නා තව ලංකාවේ එක්කෙනෙක් එයා දන්නවා.. මං ගැන හොයල බැලුවා  අරකයි මේකයි කියල තමා ඔය වලි පටන් ගත්තේ... මට ඉතින් මේ මොන මගුලක් ද කියල තමා හිතිලා තිබ්බේ.. කොහොම හරි ඔහොම ගිහින් ඒ හුට පටෙත් නතර වෙලා ගියා...

මට ඔය වලි යන්න මුලික වෙච්ච කතා බහ කිසි දෙයක් මට දැන් මතක නෑ.. හැබැයි මේ කෙල්ල පස්සේ පස්සේ පාවිච්චි කරපු වචන එහෙම ඒ ළමයට තිබ්බ සිංහල දැනුමත් එක්ක කියන්න පුළුවන් කමක් නෑ කියල මට ඔය සිද්දි ඉවර වෙලා කාලයක් ගියාම තේරුම් ගියා... මොකද ස්කයිප් කෝල් එහෙම නුහුරු සිංහලෙන් කතා කලේ... හැබැයි පස්සේ වලි චැට් එහෙම නියම සිංහලෙන් ආවා..... හෙහ් හෙහ් හෙහ්... 

ඉතිං ඔය ආකාරයෙන් ඒ චීන ශ්‍රී ලංකා සම්බන්දතාවයත් කැඩිලා ගිහින් මම ඔය වෙන වෙන අක්කලා නංගිලාගේ සීන් වලට පැටලිලා ඉතින් ඕවා අමතක වෙලා ගියා...

තව මාස 3 4ක් යද්දී මගේ යාලුවත් ඒ කොම්පැනියෙන් අස් වෙලා ගියා. මිනිහා රට යනවා කියල තමා අස් වුනේ... මමත් ඊට මාස 6කට විතර පස්සේ ඒ කොම්පැනියෙන් අස් වෙලා ගිහින් ඔක්කොම වෙනස් වුනා. කපුටා සහ ICQ චැට් කිරිල්ලත් අලුත් තැන වැඩට ගියාම නතර වෙලා.. පොඩ්ඩක් වගකීමෙන් හැසිරෙන්න පටන් ගත්තා මම.. ඒ කිව්වේ ඔන්ලයින් ලයින් නොදා පොලවේ පය ගහල ඉන්න කෙල්ලෙක් හොයා ගන්න එක... හෙහ් හෙහ්... 

ඊටත් අවුරුදු 2-3ට පස්සේ ඔය ICQ, කපුටා ඔක්කොම පරාද කරගෙන ෆේස්බුක් ජනප්‍රිය වෙන්න පටන් ගත්ත කාලේදී අපිත් ඉතින් කසාද බඳින වයසටත් ඇවිල්ලා හිටියේ. ෆේස් බුක් එක මට මුලින්ම හඳුන්වල දුන්නෙත් ඔය ඔහොම ඔන්ලයින් හම්බවෙච්ච ගෑනු ළමයෙක්... ඒ ලමයව සෙට් වුනේ Orkut එකෙන්ද කොහෙද.. එයා නම් තාම ෆේස්බුක් එකේ ලයික් එකක් දාගෙන ඉන්නවා... හෙහ් හෙහ්.. තව ආතල් ජනක සිද්දි ෆේස්බුක් එකේ සිද්ද වෙන අතරෙදි අර මගේ යාලුවා චීන ගෑනු ළමයෙක්ව කසාද බැඳලා එයාගේ ෆොටෝස් ෆේස්බුක් එකේ දාල තිබුනා... ඌ පදිංචි වෙලා හිටියේ පිට රට...

හෙහ් හෙහ් හෙහ්...

ඌ බැන්දේ අර මාත් එක්ක කතා කරපු චීන ළමයද කියන එක මට අදටත් හරියට කියන්න බෑ... මම කවදාවත් උගෙන් ඒක ඇහුවෙත් නෑ... මොකද ස්කයිප් එකෙන් යාන්තමට දැක්ක රුපෙක මතකයක් විතරයි මට තිබුනේ.. ඒ වෙද්දී ඒ කෙල්ල ගැන කිසිම තොරතුරක් හොයා ගන්න බැරි විදියට id ඔක්කොම වෙනස් වෙලා... ඇත්තටම මට ඒක උගෙන් ඕනේ වෙලාවක අහන්න පුළුවන් කම තිබ්බත් මම ඇහුවේ නැත්තේ  මට ඒ ගැන හොයන්න කිසිම වුවමනාවක් ඒ දවස් වල තිබුනෙ නැති එක. අනිත් එක බැරි වෙලා හරි ඌ බැඳලා හිටියේ ඒ කෙල්ල නම් මම ඒක අහන එකෙන් ඌ අවුල් යයි කියල මට හිතුන නිසා...  මොකද මට ඒක කිසි වැඩකට නැති සිද්දියක් වුනාට ඌට ඒක ඌ හැමදාම හොයපු දේ වෙන්න ඇති නේ... 

නමුත් අර අපිට සමහර දේවල් ඉබේ දැනෙන ගතියක් තියෙන්නේ.. අන්න ඒ ගතිය අනුව මට හිතෙනවා මගේ යාලුවා ඉතා දක්ස අන්දමින් ඌට හැමදාම ඕනේ වෙච්ච දේ කරගෙන කියල... හෙහ් හෙහ් හෙහ්


Monday, January 21, 2019

ඉස්කෝලේ කාලේ කතා 2 කොටස - කෙල්ලන් සමග කපුටා සහ ICQ


      මේක නම් ඉස්කෝලේ කාලේ කතාවක් නෙවෙයි. එත් කෙල්ලන් සමග වෙච්ච හින්ද ඒ කැටගරියටම දැම්ම. මේ තියෙන්නේ කලින් ලියපු එක. මේ සිද්දි ටික සිද්ද වුනේ ඉස්ල්කොලෙන් අස් වෙලා පලවෙනි රස්සාව කරන කාලේදී. මේ ටික මතක් වුනේ කලින් දාපු වෙන පෝස්ට් එකකට බුරා ICQ චැට් එක ගැන දාල තිබ්බ කොමෙන්ට් එක හින්දා.

මම මුලින්ම වැඩ කරපු කොම්පැනියේ ඉන්න කාලේ අපිට හොඳට අන්තර්ජාල පහසුකම් එහෙම තිබුනා. ඉතින් ගෙදර යන්න එහෙම ඒ තරම් උවමනාවක් තිබ්බේ නෑ ඒ දවස් වල. නොමිලේ ඉන්ටර්නෙට් එක්ක දවස ගෙවන්න ලැබීමට වඩා සැපයක් ඒ දවස් වල තිබුනේ නෑ.

කරන්න වැඩක් තිබ්බත් නොතිබ්බත් උදේ පාන්දර ආපු ගමන් අපේ පලවෙනි වැඩේ වෙන්නේ කපුටා චැට් එකටයි, ICQ චැට් එකටයි ලොග් වෙලා දවස ගත කරන්න චැට් කරන්න කවුරු හරි අල්ල ගන්න එක. ඔය කපුටා චැට් එක ඒ දවස් වල පට්ටම නැගල ගිය තැනක්. මම හිතන්නේ එකේ චැට් කරපු අය දන්නවා ඇති ඒ ආතල් එක ගැන. හෙහ් හෙහ් ලොවෙත් නැති නම් වලින් ප්‍රොෆයිල් හදාගෙන මරු ආතල් ගත්ත තැනක්. ඔය අස්සේ කෙල්ලෙක් හොයා ගැනීමේ අධික උණෙන් හිටපු මමයි ඔපිස් එකේ හිටපු මගේ තව යාළුවෙකුයි එක එක දවසට එක එක නම් වලින් ප්‍රොෆයිල් හදාගෙන කෙල්ලන්ගේ නම් බල බල ASL අහන එක තමා කරන වැඩේ... හෙහ් හෙහ්. ASL අහනවා කියන්නේ Age, Sex, Location අහන එක. කපුටා චැට් රුම් එකේ ප්‍රධාන චැට් එකේ පැත්තකින් ගෘප් එකට සෙට් වෙලා ඉන්න අයගේ නම් ටික පෙන්නනවා. ඒ නම ක්ලික් කලාම අදාළ කෙනාට වෙනම චැට් කරන්න පුළුවන්. එහෙම චැට් කරද්දී ඉස්සෙල්ලම hi පාරක් දාල reply එකක් ආවොත් ඊළඟ එක asl? ඕකට reply එක 20 f වගේ ආවොත් ඉතින් පැණි හැලීම පටන් ගන්නවා. 35 m වගේ අපු ගමන් ක්ලෝස් කළා වෙන එකක් හෙව්වා.. හෙහ් හෙහ් ඔන්න ඔහොමයි වැඩේ යන්නේ... 

ගොඩක් වෙලාවට කොල්ලෝ ආතල් එකට බොරු දානවා. හැබයි ටිකක් චැට් කරද්දී බොරුවක් කියල මාට්ටු වෙනවා. මුල් කාලේ නිසා ගෑනු ළමයි ඕකේ හිටියා. මම දන්නේ නෑ දැන් නම් එකේ කට්ටිය ඉන්නවද කියල. ඉතින් අපිට ලංකාවේ කෙල්ලෝ හොයා ගන්න ඕනේ උනාම ඒ කාලේ පිහිටට හිටියේ කපුටා චැට් එක තමා.

මම මේ බ්ලොග් ලියන්න යුනිකෝඩ් ගැන දැනගත්තෙත් ඔය කාලේදී තමා. පස්සේ පස්සේ ඔය කපුටා අඩවිය කරන ආයතනයේ ඉන්න කට්ටියවත් අඳුරගන්න ලැබුණා.  මම හිතන්නේ දැන් අවුරුදු කීපයකට ( කීපයක් කියන්නේ අවුරුදු 7කට විතර කලින් හෙහ් හෙහ්)  කලින් ඔය ගැන මම සටහනක් ලිව්වා. මේ තියෙන්නේ



ඊට පස්සේ පිට රටවල ගෑනු ළමයි නිතර ගැවසුණු තැනක් තමා ICQ චැට් එක. ගොඩක් වෙලාවට පිට රටවල ජිවත් වෙච්ච ලංකාවේ ළමයි ඕකේ හිටියා. මගේ යාලුවාගේ ට්‍රයි එක තිබ්බේ කොහොම හරි පිටරට කෙල්ලෙක් සෙට් කරගන්න එක. ඌට ඉංග්‍රීසිත් හොඳට පුළුවන්. ඉතින් ඔන්න ඔහොම ඔය චැට් රුම් දෙකත් එක්ක ඔපිස් එකේ වැඩත් කරගෙන අපි දෙන්න සහයෝගෙන් හිටියා.

ඕකෙදි සෙට් වෙච්ච නානාප්‍රකාර ගෑනු ළමයි අතරෙන් 2ක් ගැන මේ පොඩ්ඩක් ලියල දාන්නම්... හෙහ් හෙහ්.. මතක හිටින මට්ටමේ දෙයක් තියෙන්නේ ඒ දෙක ගැන විතරයි...

අපි පලවෙනි ළමයට A ළමය කියමුකෝ. මේ ළමයාගේ ගම් පළාත නම් මට මතක නෑ.. හැබැයි ඉතින් දවස් දෙකතුනක් චැට් කරලා ටෙලිෆෝන් නම්බර් එකත් දීලා, ඔන්න දැන් ෆෝන් එකෙන් වැඩේ යන මට්ටමට දියුණු වෙලා තියෙන්නේ... හෙහ් හෙහ් ඒ දවස් වල චැට් මාස්ටර්ලා වෙලා හිටියේ ... හෙහ් හෙහ්...  අපි දෙන්න ඉතින් වැඩ කරන ගමන් එදා චැට් එකට සෙට් වෙච්ච කෙල්ලෝ ගැනත් කතා කරනවා. මම ඉතින් අරූට ඔක්කොම කියනවා ඌත් මට විස්තර වාර්තාව දෙනවා. 

දැන් මේ ෆෝන් එකෙන් කතා කරන මට්ටමට ආවට පස්සේ වැඩේ පොඩ්ඩක් විතර බැරෑරුම් මොකද ඉතින් චැට් වගේ ක්ලෝස් කරලා දාන්න බෑනේ...  කොහොම උනත් SMS ගගහ රෑට රෑට කෝල් කර කර මල් කඩ කඩ කාලේ ගත වුනා. අරූටත් එකක් සෙට් වෙලා ඌත් වැඩේ ගොඩ දාගෙන යනවා. 

මේ A ළමය එයාට තිබ්බ පවුල් ප්‍රශ්න, ඔය එක එක දේවල් එහෙම කියාගෙන මුලින් සෙට් වෙලා ආවා. මට අවංකවම විස්තර කිසි දෙයක් මතක නෑ... හැබැයි ටික දවසක් කතා කරද්දී සබ්ජෙක්ට් එක පොඩ්ඩක් ට්‍රැක් මාරු වෙනවා කියල මට තේරුනා. ඒ කියන්නේ කතාව වැඩි හරියක් සෙක්ස් පැත්තට යනවා. මුලින් මුලින් මම ඒ හැටි ගණන් ගන්නේ නැතුව ෂේප් එකේ හිටියට ඒ පැත්තෙන් හෙනම අසහනෙන් ඉන්න ගතියක් මට තේරුනා. මම ඉතීන් අරූට මේවා ගැන වාර්තාව ඔක්කොම දෙනවා. හෙහ් හෙහ්...

ඌ ඉතින් මට ඕනේ කොල්ලෙක් දෙන උපදෙස් ටික ඔක්කොම දුන්නා. ඒ කියන්නේ ඉතින් හම්බවෙන්න පලයන් කියල... දැන් වීරයා වගේ මෙව්වා කිව්වට මම ඒ දවස් වලත් හෙන හැදිච්ච ළමයා.  වැඩි වැඩ කරන්න බයයි... ඉතින් ඕකට උපක්‍රමයක් විදියට මම ෆොටෝ එකක් ඉල්ලුවා කවුද මේ කියල බලන්න. මේ කෙල්ල පොඩ්ඩක් අදිමදි කරලා ඔන්න දවසක් පොටෝ එකක් එව්වා.  ඒ දවස් වල ඉතින් ටක් ගාල සෙල්ෆියක් ගහල එවන්න පහසුකම් තිබ්බේ නැති හින්ද ඔය ස්කෑන් කරපු මුහුණ අපැහැදිලි පරණ පොටෝ එකක් එවල තිබ්බා. ෆොටෝ එක දැක්කම ඉතින් මට පොඩ්ඩක් වැඩේ ගැන අවුල් ගතියක් ආවා.. හරියට පැහැදිලි නැති නිකන් වෙන කාගේ හරි ෆොටෝ එකක් වගේ හැඟීමක් තමා දැනුනේ... හැබැයි ඉතින් ඔහොම චැට් කරපු කෙල්ලෙක් ෆොටෝ එකක් එවීම කියන්නෙත් සෑහෙන ජයග්‍රණයක් නේ... හෙහ් හෙහ්..

කතා බහ ටික ටික කෙරුනට පස්සේ අරුටයි මටයි දෙන්නටම සැකයක් ආව මේ කවුරු හරි ඇන්ටි ටයිප් කෙනෙක් ද දන්නේ නෑ කියල... මොකද ඇන්ටිලගේ කේස් වලට පැටලිලා අහක යන ලෙඩ දාගන්න අසරණ අහිංසක පොඩි ළමයි දෙන්නෙක් වෙච්ච අපි දෙන්නටම ඕනේ වුනේ නෑ. අනිත් එක වෙද්දී කොහොමත් අපේ ඩේලි චැට් වලින් තව තව ලස්සන නම් තියෙන නම්කිල එහෙන් මෙහෙන් සෙට් වෙන හින්ද ( එකක් සෙට් වුනා කියල අලුත් ඒවා හොයන එක නතර කරන්න බෑනේ ෆෙන්ස්) මේ අහක යන ඇන්ටිලගේ කේස් පටලවගන්නේ මොකටද කියල මම ඒ වැඩේ අතැරලා දැම්ම. ඔය පොඩි ඊමේල් එකක් දෙකක් ඊට පස්සේ ඇවිල්ල ඒක එහෙමම දිය වෙලා ගියා...

ආතල්ම වැඩේ වුනේ මට ICQ එකෙන් චයිනිස් කෙල්ලෙක් සෙට් වුනාට පස්සේ... හෙහ් හෙහ්...

තව කොටසකින් ඒ ටික කියන්නම්කො. දැන් මට නිදි මතයි.


Sunday, January 20, 2019

සංක්‍රාන්ති සමනලයින්


         අපි කොච්චර දේවල් වලට ආස වෙලා, ඒ ඒ දේවල් ලබා ගන්න වෙහෙස මහන්සි වෙනවද? සමහරවිට පොඩි කාලේ හිතට ආපු පොඩි ආසාවක් වෙනුවෙන් ජිවිතේ බොහෝ දේවල් කැප කරමින් වෙහෙසෙනවා. සමහර අයට ඒවා ඉෂ්ට කරගෙන සතුටු වෙන්න පුළුවන්, තවත් අය ඒ බොහෝ ආසාවන් ජිවිතේ එන නොයෙකුත් ප්‍රශ්න නිසා මගදී අතැරලා දාල ඊට වඩා වැදගත් දේවලට ප්‍රමුඛතාවය දෙනවා. අඩු වැඩි වශයෙන් අපි හැමෝම මේක ඇතුලේ ඉන්නවා. හැබයි ඉතින් බහුතරයක් අපි අපිට දැනටම ලැබිල තියෙන අපූරු දේවල් ගැන සතුටු වෙන්න දන්නේ නෑ... 

ලද දෙයින් සතුටු වීම කියන අල්පේච්ච සංකල්පය ගැන නෙමේ මම මේ කියන්නේ. අපිට සාමාන්‍යය මිනිසුන් විදියට ලැබිල තියෙන ශරීරය, ලෙඩක් දුකක් නැතිව ජිවත් වෙන්න පුළුවන් නිරෝගිකම,  කැමති රස්සාවක් කරගෙන ඉන්න පුළුවන් කම, නිදහසේ යාලු මිත්‍රයෙක් ආස්සරේ කරගෙන, පාරේ තොටේ ඇවිදලා පාඩුවේ ජිවත් වෙන්න පුළුවන් කම කියන්නේ අපි නොහිතන තරම් වටිනාකමක් තියෙන දෙයක්.  අපි ගොඩක් වෙලාවට ශාරීරිකව හෝ මානසිකව අබාධිත කෙනෙක් දැක්කම ඒ මිනිස්සුන්ට අනුකම්පා කරලා අපිට ලැබිල තියෙන මේ අපුර්ව සුවපහසු ජිවිතේ ගැන පොඩ්ඩක් හිතනවා. ඒ ඇරෙන්න අපි මේ අපිට ලැබිල තියෙන අපුරු ජීවිතය ගැන සංවේදී වෙන්නේ නෑ...

අපේ බේසික් ප්‍රශ්න විසඳිලා නිසා අපිට අපේ ආසාවන් ගැන හිතල වැඩ කරන්න පුළුවන්. බොහෝ ආබාධිත අයට උනත් එයාලට හුරු වෙච්ච ජිවන ක්‍රමයක් එක්ක කාගෙන්වත් කරදරයක් නැතුව පාඩුවේ ජිවත් වෙන්න පුළුවන් කම තියෙනවා. සමාජය ඔවුන්ව පිලිගන්නවා. නමුත් මේ අපේ සමාජයේ අප අතර ඉන්න තව එක පිරිසක් ගැන සමස්ත මිනිස් සමාජයේම තියෙන්නේ හරි වෙනස් ආකල්පයක්. රටේ ජනාධිපතිත් විහිළුවට ගන්න ඒ මිනිසුන් ගැන පොඩ්ඩක් හිතල බලන්න හිතෙන්නේ නැද්ද ඔය නිවාඩු පාඩුවේ ඉන්න වෙලාවට.

මට මේ ලිපිය ලියන හේතු වුනේ මම දැනට ඉන්න මැලේසියාවේ උදේ හවස වැඩට යන එන පාරේ ඉන්න ඔය පිරිසක් නිතර නිතර ඇස ගැටීම හින්ද... ක්වාලා ලාම්පුර් නගරයේ කාර්යබහුල ප්‍රධාන මාර්ගයක,  අයිනට වෙන්න තැනක මෙවැනි මිනිසුන් නිතර රැස් වෙනවා. එතන තියෙන මාර්ග සංඥාවට වාහනේ නතර වෙන නිසා දවසට මිනිත්තු කිහිපයක් මේ මිනිසුන් දකින්න ලැබෙනවා. 

මේ මිනිසුන් ගැන ලියන්න තරම් වෙනසක් මට පේන්නේ ඇයි කියල මම කල්පනා කළා. ඇත්තටම ඔවුන් අපි වගේමයි. එකම වෙනස, ඔවුන් ගැහැණු සිතිවිලි පහල වෙන පිරිමි ශරීර. සාමාන්‍ය පිරිමි අපි රළු බවට, දහඩියට, ගොරෝසු ගතියට කැමති යි, ගැහැණුන් සිනිදුවට, සෞම්‍ය බවට,  මෘදු බවට කැමති යි... මේ මිනිසුන්ගේ ඒ ආශාවල් පොඩ්ඩක් මාරු වෙලා... ඉතින් රළු හැඩි දැඩි ශරීර තිබුනට ඔවුන් කැමති සිනිදු ඇඳුම් අඳින්න, පාට තවරලා ලස්සනට ඉන්න,ලතාවට ඇවිදින්න, කතා කරන්න... 

මේ සංක්‍රාන්ති ලිංගික මිනිසුන්ගේ සැබෑ ජිවිත මොනවගේ ද කියල කියන්න තරම් දැනුමක් මට නෑ... නමුත් පිරිමි මුහුණකට පුන් පියයුරු දෙකක් එක්ක, කොට සායක් ඇඳගෙන, රෝසපාට කම්මුල් එක්ක නැළවෙමින් ගමන් කරනකොට මැවෙන චිත්‍රය ගැන අපේ හිතේ ඇතිවෙන්නේ පොඩි අසහනයක්. සමහර අයට මේක අප්පිරියාවක්, තව කෙනෙකුට තනිකර විහිළුවක්, බොහෝ දෙනෙක් මේ මිනිසුන්ට වෛර කරනවා. හැබැයි ඒක ඔවුන්ගේ පොඩි කාලේ ඉඳල තිබ්බ ආසාව වෙන්න ඇති.

මම ලොකු වුනාම දොස්තර කෙනෙක්, ඉංජිනේරුවෙක් වෙනවා වගේ ආසාව තියෙන ළමයි අතරේ මට ලොකු වුනාම ගැහැණියෙක් වෙන්න ආසයි කියල හිතෙන ළමයි, නැත්නම් මට පිරිමියෙක් වෙන්න ආසයි කියල හිතෙන ළමයි, එතකොට ටිකක් තරුණ වෙද්දී ගැහැණු අවයව තියෙන පිරිමි හෝ පිරිමි අවයව තියෙන ගැහැණු වෙන්න කැමති මිනිස්සු මේ බිලියන ගානක් අතරේ ඉන්න එකේ අවුල මොකක් ද?

මේ වගේ ගති ලක්ෂණ තියෙන අය මග තොටේදී අපිට හම්බ වෙනවා. බස් එකේ යද්දී කිහිප සැරයක් මේ වගේ මිනිස්සු හමු වෙලා තිබුනට මට කවදාවත් මෙවැනි මිනිසුන් ආශ්‍රයක් ලැබිල නෑ... ඉතින් ඔවුන්ගේ සිතුම් පැතුම් තේරෙන්නේ නෑ.. නමුත් ලංකාවේ සාමාජය මේ මිනිසුන්ව කොච්චර අපහසුතාවයට පත් කරනවද කියන දේ නම් මම දන්නවා. ගොඩක් වෙලාවට වැඩිපුර නින්දාවට සමච්චලයට ලක්වෙන්නේ ගැහැණු ගති ලක්ෂන පෙන්නුම් කරන පිරිමි අයව. බොහෝ වෙලාවට පිරිමි ගති තියෙන ගැහුණු අයව මිනිස්සු එහෙම පහත් කරන්නේ නෑ... ගොඩක් වෙලාවට පිරිමි වගේ අඳින පළදින, කතා බහ කරන, හැසිරෙන ගැහැනුන් සමාජයේ සාමාන්‍ය ලෙස ජිවත් වෙනවා කියල මම හිතන්නේ. මොකද ගොඩක් වෙලාවට පිරිමි අපිට ඔවුන් ගැන ලොකු අමුත්තක් දැනෙන්නේ නෑ... ගැහැණු අයට එවැනි අයව කොහොම පේනවද දන්නේ නෑ.. කොහොම උනත් ගැහැණු වගේ හැසිරෙන පිරිමි අය ගැන තියෙන ලාංකික ආකල්ප නම් තවම සෝචනීයයි කියලයි මම හිතන්නේ...

මම පෞද්ගලිකව දන්න හොඳට කනබොන,සෙට් වෙන, ජිම් යන නියම පිරිමි විදියට හැසිරෙන කෙනෙක් ඔෆිස් එකේදී පොඩ්ඩක් අසනීප වෙලා පොඩි ගැහැණු ළමයෙක් වගේ ඉකිගගහ ගෙදර එක්කන් යන්න කියල අඬපු අවස්තාවක් මට මතක් වෙනවා මේ වගේ මිනිස්සු දකිද්දී. මේ මොන ***යෙක් ද කියල එදා ඌ ගැන මට හිතුනා. හැබැයි ඉතින් ඌ හෙන පිරිමියෙක් වගේ තමා අදටත් ඉන්නේ. සමාජයේ අපි අතර ඉන්න ලාබ ප්‍රයෝජන තකා මෙහෙම හැසිරෙන හෝ ඇත්තටම වෙනත් පවුල් ගැටළු, පොඩි ශාරීරික ගැටළු නිසා මෙහෙම හැසිරෙන මිනිසුන් පවා අපි විහිළුවට ගන්නවා. 

ඔබ මේ මිනිසුන් ගැන වෛරයක්, පිළිකුලක් ඇතිවෙන කෙනෙක් නම් Danish Girl චිත්‍රපටය බලන්න කියල මම කියන්න කැමතියි. මට මේ මිනිස්සු ගැන තිබුනේ පොඩි අපහසුතාවයක් වගේ හැඟීමක්. දැනටත් ඒක එහෙම තියෙනවා. නමුත් ඒ චිත්‍රපටය මේ මිනිස්සු මෙහෙම හැසිරෙන්නේ මොකද කියන දේ ගැන මට තේරුම් ගන්න උදව් වුනා. ඔවුන් දෙස අමුතු ලෙස නොබලා ඉන්න, මග තොටේදී ඔවුන්ව විශේෂ මිනිසුන් ලෙස නොසලකා පාඩුවේ ඉන්න එක අපිට කරන්න පුළුවන්.

මැලේසියාවේ මෙවැනි මිනිසුන් ගොඩක් සාමන්‍යය විදියට ජිවත් වෙනවා. අර මම දකින පාර අයිනේ හැඩ වෙමින් නැලවෙමින් ඉන්න මිනිසුන් ගැන ඒ අසලින් යන කිසිවෙක් සැලකිල්ලක් දක්වන්නේ නෑ... උපතින් මැලේසියානුවන් නොවන නේපාල, බංග්ලාදේශ ආදී රටවල මිනිසුන් පවා ඔවුන් දෙස කිසිදු වෙනසක් දක්වන බවක් මට දැනුනේ නෑ... මේ අය සමාජයේ අඩුම මට්ටමට අයිති අය. ඉහල පන්තිවල මෙවැනි මිනිසුන් බොහෝ වැදගත් ආයතන වල රැකියාවල් කරනවා. ගොඩක් වෙලාවට රුපලාවන්‍යය සමාගම් මෙවැනි මිනිසුන්ගේ සේවය ලබා ගන්නවා. 



බොහෝ රටවල දැන් මෙවැනි අයට තම තමන් කැමති පරදී අවයව මාරු කරගන්න ඔපරේෂන් එහෙම කරගන්න පුළුවන්.  ඔවුන්ගේ හැඟීම් සහ පෞද්ගලික ජීවිතය කොහොම ගෙවෙනවද කියන එක නම් හිතා ගන්න අමාරුයි.  නමුත් එහෙම කරගෙන ඔවුන්ගේ ආසාවල් ඉෂ්ට කරගන්න එක සමහරවිට අපිට අපේ සිහින රස්සාව ලැබුන වගේ දැනෙනවා ඇති. 

බුද්ධාගම්කාර අපි කරුමෙටත්, අනෙක් අය දෙවියන්ගේ කැමත්තටත් බැර කරලා දාල සමාජයෙන් කොන් කරලා, වෙනස්වූ ආශාවන් ඇති මේ මිනිසුන්ගේ ජීවිතය කටුක කිරීම හරි පහත් දෙයක්. කාලයක් තිස්සේ ඔද්දල් වෙලා තියෙන  අපේ සිතුවිලි එකපාර වෙනස් කරගන්න අපිට බැරි වෙයි. නමුත් අඩුම තරමේ ඔවුන් සමග ගැටෙන එදිනෙදා ජීවිතේදී සරලව සාමාන්‍ය විදියට ඔවුන්ට සලකන්න පුරුදු වෙන එක එච්චර අමාරු වෙන එකක් නෑ. ඔවුන්ට අපේ අනුකම්පාවවත්, විශේෂ සැලකිල්ලක්, නොසැලකිල්ලක් නොදක්වා ඉන්න එක තමා අපිට කරන්න පුළුවන් හොඳම දේ. 

බොහෝ රටවල දැන් සමලිංගික, සංක්‍රාන්ති ලිංගික බව සාමන්‍යය දෙයක් බවට පිළිගන්න පටන් අරන් තියෙන නිසා අනාගත පරම්පරාවලට මේවා ප්‍රශ්න වෙන එකක් නෑ.. හැබැයි ගොබ්බ අදහස් වලින් පිරිච්ච අපේ නායකයින් සහ ඔවුන් පසු පස යන අඳ බාල වැඩිහිටි පරම්පරාවටත්, ඔවුන්ගේ සෙවනේ හැදුනු වැඩුණු අපේ පරම්පරාවලටත් සමාජයක් වශයෙන් මේ මිනිසුන් සාමාන්‍යයි කියල පිළිගන්න තව කාලයක් යයි.