Wednesday, April 19, 2017

කංඡායුධ සමග මගේ ගේම් ගැසීම - ලාංකීය ගේම් එකක්


      මම ගේම් ගසන්නට කැමති නමුත් ගේම් වලට ඇබ්බැහි නොවූවෙකි. මගේ ගේම් ඉතිහාසය ගැන කෙටියෙන් යමක් කියා පොඩි නොස්ටලිජික් ආතල් එකක් ගැනීම ගේම් ගැසීමට වඩා ආතල් ජනක වැඩකි.

කලුසුදු ටීවී එකකින් ආරම්භ වී පසුව කලර් වුනු අපේ ටීවී එක පුදුමාකාර උපකරණයක් විදියට මාව මවිත කලත්, ටීවී එකේ ගේම් ගසන්නටත් හැකි බව දැන ගත් වහාම නිකම්ම නිකන් ටීවී බැලීම වැඩක් නැති වැඩක් බවත් නියම වැඩේ නම් ටීවී එකේ ගේම් ගැසීම බවත් මට තේරුම් ගියේය. ටීවී එකේ ගේම් ගැසීමට අදාල  ටීවී ගේම් බොක්ස් එකක් ගැනීම සිහිනයක් බව  හොඳාකාරව දැන සිටියත් කොහෙන් හෝ ගේම් ගැසීමේ උණක් ඒ දිනවල තදට වැළඳී තිබුණු ආකාරය මට හොදින් මතකය.

ඒ දිනවල දුව පැන නටන සෙල්ලම් සහ සාමාන්‍ය සෙල්ලම් බඩු  වලට අමතරව අතේ තියාගෙන පොඩ්ඩක් හිතල මතල සෙල්ලම් කල හැකි සෙල්ලම් බඩු ටිකෙන් ටික එලියට පැමිණෙමින් තිබුණු කාලයයි.  ඔය සෙල්ලම් බඩු වලින් මට ලබා ගත හැකි මට්ටමේ තිබුනේ සෙල්ලම් බඩු වර්ග 2කි. එකක් අර ප්ලාස්ටික් puzzle එකක් සහිත කුඩා පුවරුවයි. අනිත් එක කුඩා බට්න් දෙකක් ඔබමින් වතුරේ තිබු පුංචි පුංචි රවුම් කුඩා කණු දෙකක් ඇතුලට හිර කරන පොඩි ගැජට් එකයි.  මේ තියෙන්නේ ඔය අයිටම් දෙක


ප්ලාස්ටික් puzzle එකක් සහිත කුඩා පුවරුව


කුඩා බට්න් දෙකක් ඔබමින් වතුරේ තිබු පුංචි පුංචි රවුම් කුඩා කණු දෙකක් ඇතුලට හිර කරන පොඩි ගැජට් එක

ඉලෙක්ට්‍රොනික් බ්‍රික් ගේම් මැෂිමක් යනු අති සුඛෝපබෝගී සෙල්ලම් බඩුවක් වී තිබුණු ඒ කාලයේ ටීවී එකට සවි කර සුපර් මාරියෝ හෝ තවත් එවැනි ගේම් කාඩ් දමා ප්ලේ කරන මැෂින් යනු හීනෙන් පමණක් පෙනෙන සෙල්ලම් බඩු බවට පත්වී තිබුණි.

මේ තියෙන්නේ ඔය බ්‍රික් ගේම් මැෂින්



බ්‍රික් ගේම් මැෂිමක් නම් යාළුවෙකුගෙන් රැගෙන විත් ආසාව යනකම් සෙල්ලම් කර ඇතත් කවදාවත් ටීවී ගේම් එකක් ගැසීමේ ආශාව නම් ඉෂ්ට වී නැත.

කවදාවත් සෙල්ලම් කර නැති ටීවී ගේම් එකක් 

බ්‍රික් ගේම් මැෂිමක් හම්බ වුනෙත් මම හිතන්නේ O/L කරන කාලේදී වගේ. පිස්සුවෙන් වගේ බස් එකේ යද්දී ඕක ඔබ ඔබ යනවා. මරු ආතල් වැඩේ.

ඔය කාලේදී අපේ මාමා කොම්පියුටරයක් ගෙනාවා. මම ඉතින් පුළු පුළුවන් වෙලාවට මාමලාගේ ගෙදර ගිහින් තමයි කොම්පියුටරේට අත්පොත් තිබ්බේ. කරපු එකම වැඩේ ගේම් ගැහිල්ල තමයි. අපරාදේ කියන්න බෑ.. මාමයි නැන්දයි කිසි අවුලක් නැතිව ඕනේ දෙයක් කරන්න ඉඩ දීලා තිබුනා. 

ඊට පස්සේ ඉතින් ලොකු වුනානේ.  ටීවී ගේම් ආශාව එහෙමම යට ගිහින් කොම්පියුටර් ගේම් ආශාව ආවා. මුලින්ම කොම්පියුටරේ ගෙදරට ගෙනාවේ මම පළවෙනි වතාවට උසස් පෙළ කරන්න කිට්ටු වෙද්දී.  ඒත් ඉතින් වින්ඩෝස් එක්ක නිකන් හම්බ වෙන ගේම් ටික පිස්සුවෙන් වගේ ගැහුවා. මට අදටත් මතකයි මමයි අක්කයි ඔය කොම්පියුටර් ගන්න එහෙ මෙහෙ කඩවල් වල ඇවිදින කොට ඔය රාජගිරියේ හංදියේ තිබ්බ ලොකු තට්ටු 3-4ක බිල්ඩිමක් ඇතුලේ කඩයක කොල්ලෝ ටිකක් මරු කාර් (නිකන් අමුතු යානා වගේ මතක) ගේම් එකක් ප්ලේ කර කර හිටපු හැටි දැක්ක එක. 

මම ගත්ත කොම්පියුටර් එකට ඒ වගේ ගේම් එකක් දා ගන්න බැරි කමක් තිබුනා මට මතක විදියට මොකද මගේ එකේ RAM එක 64MB. අනිත් එක ගේම් CD හොයා ගන්න විදියක් තිබුනෙත් නෑනේ. ඉතින් වින්ඩෝස් එක්ක ආපු ගේම් වලින් සතුටු වෙන්න සිද්ද වුණා.

ඔය මැෂිමේ RAM එක ගැන කියද්දී මතක් වෙන තව දහදුරා වැඩක් තියෙනවා. මම ඒ දවස් වල මගේ යාළුවකුගේ මැෂිමක තිබ්බ 128MB RAM එකක් උස්සල මගේ එකට ගහ ගත්ත එක. මම ඒක ඔන්න ඔහේ ඌට ඕක වැඩක් නෑනේ කියල හිතල උගේ එකෙන් ගලෝලා අරගෙන මගේ එකේ ගහ ගත්තා. මගේ තිබ්බ 64MB එක උගේ මැෂිමට ගහල. ඌත් සද්දයක් නැතිව හිටියා. මම හිතුවා ඌට ඕක ගානක් නැතිව ඇති කියල. හැබැයි මේ දැන් අවුරුදු 4-5කට කලින් ඌව හම්බ වෙච්ච වෙලාවේ මු කිව්වනේ අඩෝ තොට මතකද තෝ මගේ RAM එක මාරු කළා කියල.. හෙහ් හෙහ් හතර විලි ලැජ්ජාවේ පස් වෙනි එක.. ඌ එච්චර කල් ඒක ගණන් ගන්නේ නැතිව ඉඳල.. හෙහ් හෙහ්

ඔහොම ටික කාලයක් යද්දී කොහෙන් හරි හම්බ වුණා  V-COP ගේම් එක. හෙහ් හෙහ් මේක නොගහපු උන් ගේම් කාරයෝ විදියට හඳුන්වන්න අමාරුයි.

ඕක නම් මදි නොකියන්න ගැහුවා. කොටින්ම ඔය කාලේ අර මම ලියපු පොතේ මුල් කවරේට දැම්මෙත් ඔය ගේම් එකෙන් ගත්ත පින්තුරයක් හෙහ් හෙහ්...

ඕක ගහල ඉවර වෙද්දී තමයි අර ඒ දවස් වල ජනප්‍රිය වෙලා තිබ්බ, Age Of Empire වගේ Strategy ගේම්ස් ගහන්න පටන් ගත්තේ. ඒ දවස් වල සෙට් වෙච්ච තව පට්ටම ගේම් එකක් තමයි Commandos කියන එක. සතුරු කඳවුරකට ගිහින් මොකක් හරි මිෂන් එකක් කරන්න තමයි තියෙන්නේ. සමහර මිෂන් ගොඩ දාන්න සෑහෙන්න කල්පනා කරන්න ඕනේ.. කොටින්ම මම උසස් පෙළ පියෝ ඇප්ලයිඩ් ගණන් හදන්න වත් ඒ තරම් නම් කල්පනා කරලා නෑ.. හෙහ් හෙහ්.. මග දිගට බස් වල යද්දිත් මිෂන් එක ප්ලෑන් කරන එක තමයි කලේ.

ඔය ගේම් දිරවන්නේ නැති වයසක උන්දැලට මේ කියන්නේ අපේ මනසේ හැකියාවන් දියුණු වෙන්න පොත් පාඩම් කරලා ගණන් හදන්නම ඕනේ නෑ.. ගේම් ගහල වුණාත් හිතන විදිය, යමක් ප්ලෑන් කරන විදිය ඉගෙන ගන්න පුළුවන්..දැන් මේ අපි ඉන්නේ අපුරුවට.. හෙහ් හෙහ්..

තව තිබ්බා Warcraft කියල ගේම් එකක්. එකත් ඔය වගේම Strategy ගේම් එකක්. හැබැයි අමුතු හයිටෙක් වැඩ සහ මැජික් තිබුනේ. ඔය අස්සේ තව කාර් ගේම් එකකුත් ප්ලේ කළා Test Drive හරි මොකක් හරි නමක් තියෙන. ඕවා ගගහ ඉන්න අතරේ ඉතින් යන්තම් ඔය එහෙන් මෙහෙන් හම්බ වෙන සල්ලි වලින් ගෙදර මැෂිමේ හැකියාව ටික ටික වැඩි කරගෙන තව තව ගේම් ගැහුවා. Unreal කියල එකක්, Doom ද කොහෙද කියල තව එකක් ගහන කාලේ වෙද්දී පළවෙනි රස්සාවටත් ගිහින්.  රස්සාවට ගිහින් කොහොම හරි අමාරුවෙන් මැෂින් එකේ RAM එක 1GB වලට වගේ වැඩි කරගත්තට පස්සේ Need for Speed වගේ පට්ට ගේම් ගැසීමේ හැකියාව ලබාගත්තා. හෙහ් හෙහ් මම හිතන්නේ Need for Speed Carbon ද මොකක් ද කියල ආපු ගේම් එකට වෙනකම් ගැහුවා. ඊට පස්සේ නම් ඔන්න ටිකෙන් ටික ගේම් උණ අඩු වෙලා ගිහින් ටිපිකල් රස්සාවක් කරලා සල්ලි හම්බ කරලා, කසාද බැඳලා ඉන්න ඕනේ කියන තත්වයට පත්වුනා.

ඊට පස්සේ ගේම් ගැසීම අභාවයට ගියාට හදිස්සියෙවත් ගේමක් සෙට් වුනොත් සැරයක් දෙකක් ප්ලේ කරලා බලන එක නම් නතර වුනේ නෑ.

කොහොම හරි ඉතින් එව්වා මෙව්වා වෙලා සෑහෙන්න ලොකු වෙලා මේ පහුගිය අවුරුදු 2-3-4කට කලින් මේ රටට ආවට පස්සේ ආපු මගේ ඔය කීවෙනි හරි උපන්දිනේදී මම සල්ලි සල්ලි කියල බලන්නේ නැතිව Need for Speed Most Wanted එකේ Android වර්ෂන් එක සල්ලි දීලා අරගෙන ෆෝන් එකට දාගත්තා මම විසින් මටම දෙන උපන්දින තෑග්ගක් හැටියට.. දැන් ඉතින් ඔය යන එන වෙලාවට ඕක ෆෝන් එකේ දාගෙන ගහනවා. පට්ට ගේම් එකක්.

ඊට පස්සේ ආයේ ගේම් උණ මට  හැද්දේව්වේ අපේ අක්කගේ පොඩි එකා. ඌට හැදෙන ගේම් උණට සෙට් වෙන්න හිටියේ මම. මොකද උගේ තාත්තා හෙවත් මගේ ලොකු මස්සිනාට ගේම් ප්ලේ කිරීම කෙසේ වෙතත් ගේම් කියන වචනෙවත් සෙට් වෙන්නේ නැති එකෙක්. පොඩි එකා ගේම් ගහන එකට විරුද්ද නොවුනත් පොඩි එකත් එක්ක සෙට් වෙලා උගේ ලෙවල් එකට වැටිල ගේම් ගහන එකට පොඩි එකාට ඕනේ වුනේ මාව. තාත්තව නෙවෙයි.. හෙහ් හෙහ්...

ඊට පස්සේ මම  මිනිහත් එක්ක සෙට් වෙලා මේ කාලේ පට්ට ජනප්‍රිය වෙලා තියෙන Clash of Clans ගහන්න පටන් ගත්තා. ෆෝන් එකෙන්. එකත් මරු ගේම් එක. ලංකාවේ කොහොම වුනත් මේ රටේ නම් තරුණ, බාල, මහලු කියල වෙනසක් නැතිව ඔය ගේම් එක නම් ගහන අය ඉන්නවා. මෙහෙ ඉන්න ගොඩක් මිනිස්සු ෆෝන් එකෙන් කරන්නේ ඔය එක එක විදියේ ගේම් සෙල්ලං කරන එක.

මම මේ බ්ලොග් කියවන ඔය ගේම් ගැන වැරදි ආකල්ප වලින් බලන අයට දැන ගන්නත් එක්ක යමක් ලියන්නම්. මම මුලින්ම වැඩ කරපු කොම්පැනියට හම්බ වුණා ඔය කොහේදෝ රටක ප්‍රොජෙක්ට් එකක්. ඒ ප්‍රොජෙක්ට් එක තමයි ඒ රටේ හදපු පරිගණක ක්‍රීඩාවක් ටෙස්ට් කරන එක. ඒ වැඩේ කරන්න බාර දුන්නේ ලංකාවේ උසස් අධ්‍යාපනය ලබල, ඔය උපාධි එහෙම අරගෙන ආපු පරිගණක මෘදුකාංග ඉංජිනේරුවන්ට. පරිගණක මෘදුකාංග වලදි ගේම් කියන්නේ සෑහෙන්න හොඳ තැනක් තියෙන රස්සාවක්. ගේම් ලියන එක ලේසි නෑ..  කොටින් ම ඒ දවස් වල ඒ වැඩේ කරපු මගේ යාළුවන්ට පඩි ගෙව්වේ ගේම් ගහනවට. පස්සේ පස්සේ  ඒ වැඩේට තව කට්ටිය ඕනේ වෙලා අපේ කොම්පැනියේ ලොක්කා මට කිව්වා කවුරු හරි හොයල දෙන්න කියල. පස්සේ මම ඔය උපාධියක් අරන් රස්සාවක් නැතිව අනාථ නාථ වෙලා හිටපු මගේ අතීසාර යාලුවෙකුට ඒක සෙට් කරලා දුන්න. ඌ කාලයක් පඩියට ගේම් ගහල රස්සාව පටන් අරන් පස්සේ පස්සේ වෙන වෙන දේවල් ඉගෙන ගෙන දැන් ලක්ෂ ගණන් වලින් පඩි ගන්නේ...

පරිගණක ගේම් කියන්නේ යකෙක් නෙවෙයි. අපි කවුරුත් දන්න අඳුරන Tesla සමාගමේ නිර්මාතෘ මෙන්ම අද ලෝකයේ සිටින ඉතා නිර්මාණශීලි මෙන්ම ධනවත් ව්‍යාපාරිකයෙක් වෙච්ච Elon Musk ඔහුගේ විවේක වෙලාවලදී කරන ප්‍රියතම වැඩක් විදියට මේ පරිගණක ක්‍රීඩා හඳුන්වනවා. ඔහු ගේම් විශේෂඥයෙක්.

හරි ඉතින් ගේම් ගැන ඉතිහාස කතා පොර ටෝක් ඇති. මේ ලංකාවේ හදපු කංඡායුධ ගේම් එක ගැනත් මම ෆේස්බුක් එකේ දැකල පොඩ්ඩක් උනන්දු වෙලා හිටියා. මේ ලඟදි ඕක නිල වශයෙන් නිකුත් කලාය කියල පණිවිඩයක් දැක්කට පස්සේ ගේම් එක හදපු අපේ ලංකාවේ සහෝදර සහෝදරියන්ට උපකාරයක් වශයෙන් එයාලගේ වෙබ් අඩවියේ සඳහන් විදියට මුදලක් ගෙවල මම මේක ගත්තා. කැමති කෙනෙකුට නොමිලේ ඩවුන්ලෝඩ් කරගන්නත් ඔවුන් පහසුකම දීල තියෙනවා. එක ඉතා වටින වැඩක්.

මේ තියෙන්නේ ගේම් එක. කැමති කෙනෙකුට මෙතනින් ෆේස්බුක් එකට ගිහින් ඔවුන් හා සම්බන්ධ වෙන්න පුළුවන්



ඩවුන්ලෝඩ් කරගන්න ඕනේ ලින්ක් ටික එවෙලේම මට ලැබුනත් මම ඊට මාසෙකට විතර පස්සේ තමයි මේ ගේම් එක බා ගත්තේ. ඉතින් ඔය නිවාඩු පාඩුවේ ඉන්න දවසක මම මගේ කාර්යාල පරිගණකයේ ඕක දාගෙන බැලුවා. මේ ලැප්ටොප් එක ගේම් ගහන්න හදපු එකක් නොවුනත් සෑහෙන හොඳ තත්වයේ තියෙන නිසා ගේම් එක අවුලක් නැතිව වැඩ කරනවා. හැබැයි ග්‍රැෆික් නම් පොඩ්ඩක් අවුල්. මට හිතා ගන්න බැරි මගේ ග්‍රැෆික් කාඩ් එක මදි නිසා වෙන අවුලක් ද නැත්නම් ගේම් එකේ ග්‍රැෆික් අවුලක් ද කියන එක.  කොහොම හරි ඉතින් ගේම් එක ගහද්දි මට හිතුනු ටික මම ලියල දාන්නම්.  හදපු අයට උදව්වක් විදියට.. මම ගේම් ඩිවෙලොප්මන්ට් ගැන නම් මෙලෝ දෙයක් දන්නේ නෑ.

1. මේ ගේම් එකේ ඉන්න ප්‍රධාන චරිතය දැක්කම මට නිකන් එන්නේ කම්මැලි හැඟීමක්. වීර චරිතයක් කියන හැඟීම නෙවෙයි. හැබැයි තාම ගේම් එක වැඩිය සෙල්ලම් කලේ නැති නිසා තීරණයක් දෙන එක අසාධාරණයි කියල හිතෙනවා.

2. මම තේරුම් ගත්ත විදියට මේ ගේම් එක හදල තියෙන්නේ දැනට තියෙන ගේම් එන්ජින් එකක් භාවිතා කරලා (Unreal Engine). ඒ කියන්නේ ගේම් එකේ සංකීර්ණ වැඩ කටයුතු ගොඩක් ඒ එන්ජින් එකෙන් සිද්ධ වෙනවා.

3. ගේම් එක පටන් ගන්නකොට දැනෙන හැඟීම ටිකක් කම්මැලියි වගේ. ඒ කියන්නේ ඉන්ට්‍රෝ එක  මදි වගේ. හවස ගෙදර යන්න ඕනේ කියන හැඟීමෙන් ඉන්න මාළු කාරයෙකුට සිද්ද වෙන අකරතැබ්බයක් වගේ හැඟීමක් එන්නේ. ගෙදර යනගමන් කියන මානසිකත්වය ආවම ගේම් ගහන්න හිතෙන්නේ නෑනේ.. හෙහ් හෙහ්

4. ඉන්ට්‍රෝ එකේ තියෙන කතාව පොඩ්ඩක් ආසා හිතෙන විදියට, ගේම් එකේ කතාව සහ සිද්දි කිහිපයක් එකතු කරලා පොඩ්ඩක් ආසා හිතෙන විදියට තිබුන නම් හොඳයි.

5. මුලින් ම ගේම් එක පටන් ගන්න තැන තියෙන ජැටියෙන් එලියට යන්න හෙන ගේමක් දෙන්න වුණා.  මොකක් හරි හේතුවක් නිසා යන්න තියෙන නියමිත පාර දිගේ අපේ වීරයා ඇවිදගෙන ගියේ නෑ. ඉතින් මට එපා වුණා. හැබැයි මමත්  අතාරින්නෙ නැතිව වීරයාව මුහුදට දාල ගොඩට අරන් ගියා.

6. කොහොම හරි වෙරළට ගිහින් ගේම් එක සෙල්ලං කරගෙන යනකොට දැනුනේ තියෙන දර්ශන වල පැහැදිලි බව සහ විස්තර සහිත බව තවත් වැඩි වුනානම් කියන එක.

මුලින්ම තියෙන වට පිටාවේ තියෙන යම් යම් අඩුපාඩු හින්ද වැඩි වෙලාවක් සෙල්ලම් කරන්න ආස හිතෙන්නේ නෑ. මම දන්නවා ඕවා හදන්න අමාරුයි කියල හැබැයි ඉතින් කරන වැඩේ උපරිම විදියට කරන්න ඕනේ කියන එකයි මගේ අදහස. මට හිතෙන්නේ ඒක ලාංකීය අපි හැමෝටම තියෙන අඩුපාඩුවක්. යන්තම් වැඩේ කෙරෙනවනම් ඇති කියල හිතෙන එක. හැබැයි උසස් තත්වය කියන එකට ලැබෙන වටිනාකම නිකම්ම නිකන් වැඩේ කෙරෙන දේකට තියෙන වටිනාකමට වඩා සෑහෙන්න වැඩියි. අලුත් වර්ෂන් වලදී හැදෙයි කියල හිතමු.

මම අන්තිමට නතර වුනේ අර අලියාගෙන් බේරෙන්න තියෙන තැනදී. ඊට පස්සේ ආයේ සෙල්ලම් කරන්න බැරි වුණා. වැඩි දෙයක් කියන්න අමාරුයි ඔක්කොම සෙල්ලම් කරන්නේ නැතිව.


කොහොම වුනත් ඉතින් ලංකාවේ අපේ වැඩක් විදියට අගය කරන්න ඕනේ. අනිත් පැත්තට නිකම්ම නිකන් ලංකාවේ අපේ වැඩක් විදියට මේ වගේ වැඩ කරලා වැඩක් නෑ. උපරිම තත්වයෙන් හදල ලෝකෙටම දෙන්න පුළුවන් විදියට හදන්න ඕනේ කියලයි මගේ අදහස. එහෙම ලෝකෙටම දෙන්න පුළුවන් විදියට හදන්න නම් ඉතින් අපේ කම කියන එකට වඩා ලෝකයේ මිනිස්සු හැමෝගෙම කම කියන එක ගැන හිතල මේ වගේ දේවල් හදන්න ඕනේ කියලයි මම හිතන්නේ.  මේ කණ්ඩායම මේක හදන්න වෙච්ච මහන්සිය අඩු තක්සේරු කරන්නේ නෑ. හැබැයි ඉතින් ඔය මහන්සියෙන් උපරිම ප්‍රයෝජනයක් තමන්ට සහ රටට ගන්න නම් අපිට ටිකක් විතර අපේ තියෙන මානසිකත්වයෙන් මිදිලා හිතන්න වෙනවා. 

මාස ගණනකට  කලින් ලියා අස්සක දමා තිබුණු මේක බ්ලොග් වසන්තය වෙනුවෙන් සුද්ද බුද්ද කර පින්තුර දමා පබිලිස් කරන ලදී  

Wednesday, March 29, 2017

ආච්චිගේ වයස

                      ගැහැනුන් ගේ වයස ගැන කතා කිරීම නොහොබිනා දෙයක් ලෙස සලකන්නේ මන්දැයි මම නොදනිමි. නමුත් ඉතින් ඔය වයස හැංගිම තේරුමක් නැති වැඩක් බව ඒ පාර්ශවයේ අයට තේරුම් කර දීමටද නොහැක. කොච්චර හැංගුවත් කිරි ගහට ඇන්නා වගේ ඔය ගැහැණු ළමයින් ගේ වයස දැන ගැනීමේ අත් බෙහෙතක් ඇත. කාගේත් දැන ගැනීම පිණිස එය මෙසේය. ඔබ කැමති හෝ පොඩි හරි මෙව්වා එකක් ඇති ගැහැණු ළමයෙකුගේ වයස දැන ගැනීමට ඇති ඉතාම සරල ක්‍රමයක් නම් ඒ තැනැත්තියගේ ඊමේල් ඇඩ්රස් එක ඉල්ලා සිටීමයි. කිසි පැකිලීමකින් තොරව එය ඔවුන් ලබා දෙනු ඇත. බොහෝ විට ඊමේල් ඇඩ්රස් එකේ අවසානයට ඇත්තේ ඇගේ උපන් අවුරුද්ද වීමේ සම්භාවිතාව ඉතා වැඩිය. මම මෙය බොහෝ තැන් වල පරික්ෂා කර ඇත. උදාහරණ ලෙස අපේ අක්කා සහ නංගි යන දෙපලම ලැජ්ජා බයක් නැතිව උන්ගේ උපන් අවුරුද්ද අගට ඇති ඊමේල් ඇඩ්රස් පාවිච්චි කරති. මම මේ සිටින රටේද එවැනි ඇඩ්රස් දැක ඇත. ඉතින් ඔය හංගන වයස ඔන්න ඔය ආකාරයෙන් දැන ගැනීමට හැකිය.

අපේ ආච්චිගේ වයස හරියටම දන්නා කෙනෙක් නැත. ආච්චි ඊමේල් පාවිච්චි නොකරන නිසා මගේ අත්බෙහෙතද වැඩක් නැත. ඇයගේ උපතට හෝ විවාහයට අදාළ කිසිදු ලියවිල්ලක් ඇය සතුව නැත. ජාතික හැඳුනුම්පතක් ඇත්දැයි දන්නෙත් නැත. දරු මුණුපුරන් ගෙන් සැදුම්ලත් 50ක්-60ක් පමණ වන ඇයගේ නෑ පරපුරෙන් ඇගේ වයස හරියටම දන්නා කිසිවෙකුත් නැත. 

ඇයගේ වයස අපි අනුමාන කරන්නේ අපේ ලොකුම ලොකු අම්මාගේ දැන් වයස අනුවය. අපේ ලොකුම ලොකු අම්මාට දැන් වයස 72කි. අනුමාන වශයෙන් අපේ ආච්චිට වයස විස්සේදී සිය පලමු දරුවා ලැබුනේයැයි සිතුවිට මේ වන විට ඇගේ වයස 92ක් විය යුතුය. ආච්චිට ඇගේ වයස ගැන හැඟීමක් නැත. ඉතින් ආච්චි වෙනුවෙන් ඇගේ වයස සඳහන් කරන අප ඇගේ වයස 90ට වඩා වැඩි බව අසන අයට පැහැදිලි කර දෙයි. 

ආච්චිගේ වයස සහ ඇගේ ජීවිතය පිළිබඳව සිතා බැලීමට සිත්වූයේ ගිය සතියේ සිදුවූ ඇගේ දෙවෙනි දියණියගේ හදිසි අභාවය වෙනුවෙන් ලංකාවට ගොස් සිටින විට ඔහේ බලාගෙන සිටින ආච්චි දෙස බලා සිටි මොහොතකය. 

ආච්චිගේ ජිවිත කතාව මම හරියටම දන්නේ නැත. නමුත් ඇගේ දෙමව්පියන්ද, ස්වාමියාද, මම දන්නා එක සොහොයුරෙක් ද, මම නොදන්නා තවත් බොහෝ නෑදෑ පිරිස් ද ඇයව හැර ගොස් බොහෝ කල්ය. මිට වසර 15කට පමණ පෙර සිදුවූ මගේ පියාගේ අභාවය ඇයට ප්‍රථම වරට ඇගේ බෑණනුවන් කෙනෙක් අහිමි කල අතර, වසර 4කට පමණ පෙර එක් මුනුපුරකුගේ සැමියෙකුද අහිමි කළේය. අවුරුදු 70ක් පමණ ආයු වළදා ඇගේ දෙවෙනි දියණිය හෙවත් අපේ ලොකු අම්මා ගිය සතියේ ඇයව හැර ගියේය. 

ලොකු අම්මාගේ අභාවය අප සැම තුල කම්පනයක් ඇති කලේ කිසිවෙකුත් බලාපොරොත්තු නොවූ ලෙස එය සිදුවූ නිසාවෙනි. සිය පවුලට ඉතා ලැදි කරුණාවන්ත සහ මෘදු ගති ගුණ තිබු ලොකු අම්මා ගැන මගේ මතකය බොහෝ දුරට දිව යයි. මම කුඩා කල අපේ අම්මා සහ තාත්තා නිවසින් බැහැරව සිටින විට මාව නවතා තබන්නේ ලොකු අම්මාගේ නිවසේය. මට එහි සෙල්ලම් කිරීමට සිටියේ මගේම නැගණියයි. ලොකු අම්මාගේ දරුවන් මට වඩා වයසින්ගේ වැඩි මහලුය.  නංගිගේ සහ මගේ වයස් පරතරය අවුරුදු 2කි.  80 ගණන් වල සිදුවූ වැඩ වර්ජනයට ලක්ව රැකියාව අහිමි වී සිටි අපේ අම්මාට නංගි හම්බවුනු විටම නැවත ලැබුණු රැකියාවට යාමට උදව්වක් ලෙස ලොකු අම්මා නංගිව බලාගැනීමට බාරගෙන ඇති අතර ටිකෙන් ටික නංගි ලොකු අම්මාගේම දරුවෙක් ලෙස ලොකු අම්මා සමග හැදී වැඩුනේය. අපේ නංගි ලොකු අම්මාට අම්මා යනුවෙන් ද අපේ අම්මාට සුදු අම්මා ලෙසද අද වන තෙක් ආමන්ත්‍රණය කරයි. නංගි තාත්තා ලෙස කතා කලේ ලොකු තාත්තාටය. අපේ තාත්තාට ඇය ඇමතුවේ බාප්පා ලෙසය. නමුත් කිසිදිනෙක අපේ අම්මාට හෝ තාත්තාටවත් ලොකු අම්මාට හෝ ලොකු තාත්තාටවත් ඒ පිළිබඳව ගැටලුවක් නොතිබිණි. පවුලේ වෙන කිසිවෙකුට හෝ ගැටලුවක් නොවුනි. අපේ නංගි ඇත්ත නෑ කම් දැන ගත්තේ බොහෝ වැඩි මහලු වූ විටය. ඇයටද එය ඒ හැටි ගානක් නොවුනි.

එසේ වීමට හේතුව ලොකු තාත්තා සහ අපේ තාත්තා යනු එක පවුලේ සහෝදරයින් වීමය. ලොකු අම්මා සහ අම්මා විවාහ වී ඇත්තේ එසේය. කොළඹ වරායේ කම්කරුවෙකු ලෙස රස්සාවට බැඳුනු ලොකු තාත්තාට කපුවෙක් මාර්ගයෙන් සිදු කෙරුණු මගුල් යෝජනාවකින් ලොකු අම්මා විවාහ කරගෙන ඇති අතර අයියාට සපෝර්ට් එකට ලොකු අම්මලාගේ ගෙදර ගිය අපේ තාත්තා අම්මාට ලයින් එක දමා වැඩේ ගොඩ දාගෙන ඇත. ඉතින් අපේ පවුල් දෙක දෙකක් නොව එකකි. 

ලොකු අම්මා ගැන ලියා තැබීමට බොහෝ දේ නැතත් ඇය තුල තිබු මෘදු ගතිය සහ කරුණාවන්ත කම ගැන බොහෝ දේ ලිවිය හැකිය. නිවසට වී සිය සැමියාට සහ දරුවන්ට සැලකීම පමණක් ඇයගේ ජීවිතය විය. එවන් ජිවිතයක් ගෙවීම ගැන වෙනම ලිවිය යුතුය. මට හිතෙන්නේ ඇගේ ජීවිතය සාර්ථක ලෙස ඇය ගෙවා නිම කර දැමු බවයි. සංකීර්ණ දේ පසු පස හඹා ගොස් හෙම්බත්වනවාට වඩා සරලව සැමියා සහ දරුවන් සමග අවසාන මොහොත තෙක් ඇය ඇයගේ ජීවිතය ගෙවා දැමුවාය. සිය පවුල වෙනුවෙන් යැයි කියමින් අපි බොහෝ දෙනා ඉබා ගාතේ දුවමින් වඩා හොඳ ජිවිතයක් වෙනුවෙන් අරගල කරයි. ඒ අරගල අස්සේ අපට අමතක වී යන්නේ ඒ සිය පවුල සමග ජිවත් වීමටයි. අවසානයේ අරගලය අතරතුර අප පවුල හැර යාම හෝ පවුල අප හැර යාම සිදුවේ. අරගලය කලේ කුමකටදැයි අපට සිහි වන්නේ එසේ හැර යන අවසාන මොහොතේදීය. ඒ අතින් ලොකු අම්මා සිය ජීවිතය විඳ සැනසිමට පත්වන්නට ඇත.

ලොකු අම්මාගේ ජීවිතය එසේ නිමාවූ පසුවත් ආච්චි ගේ ජීවිතය ඔහේ ගලාගෙන යයි. ඇසීම සහ පෙනීම මද වශයෙන් අඩුවී තිබීම හැර වෙන අවුලක් නැති ආච්චි හොඳින් හැරමිටි වාරුවෙන් ඇවිදියි. දිනපතා අවම වශයෙන් කිලෝමීටර් 2ක් වත් සිය දූ දරුවන්ගේ නිවෙස් අතර ඇය ඇවිදියි. ඒ වාසනාව අයට ලැබී ඇත්තේ ඇගේ දරුවන් එකම කිට්ටුව පදිංචිව සිටින බැවිනි. ඒ හැම නිවසේම සිදුවන දේ ගැන ඇය තවමත් අවධානයෙනි. නමුත් කාටවත් වදයක් වන විදියට හැසිරී නැති අතර, කිසිවෙකුත් ඇයව වදයක් ලෙස නොසලකයි. කියන දෙයක් ටිකක් සද්දෙට කීමට සිදු වීම හැර වෙන කිසි අවුලක් කාටවත් නැත. 

අදටත් ඇගේ පවුලේ සියලු දෙනා එකාමෙන් එකතු වේ. දරුවන් මුනුපුරු මිනිපිරියන් සහ ඔවුන්ගේ දරු දැරියන් අතරත් සාමය සහ සමාදානය එකසේ පිහිටන සේ ජිවත් වීමට ඒ සියලු දෙනා හුරුපුරුදු වී ඇත. එය ආච්චි විසින් බලෙන් සිදු කල දෙයක් නොව කිසිවක් නොකර ඔහේ බලාසිටීමෙන් දුන් ආදර්ශය නිසා සිදුවූවක් බව මට සිතෙයි. හැමදේම සොයා බලා දන්න තරමින් උපදෙසක් දෙන ඇය ඒ දේ වුනාදැයි නැවත සොයා බලන්නේ නැත. සිදු කිරීම හෝ නොකිරීම අපට බාර දී ඇය ඔහේ බලා හිඳියි.  ලොකු අම්මා අසනීප වී රෝහලේ අසාධ්‍ය වී සිටින විට අපේ අම්මා සිටියේ නංගි සමග ඕස්ට්‍රේලියාවේ ඇගේ කුඩා දියණිය සමගය. අක්කා අම්මා සමග දුරකතනයෙන් කතා කරනු අසා සිටි ආච්චි අම්මාට පවසා ඇත්තේ "උඹ එන්නේ නැද්ද ජේසංව බලන්න" (ජේසං යනු අපේ ලොකු අම්මාගේ නික් නේම් එකය).  කෝල් එක දී වරුවක් යන්නට පෙර තනියෙන් ට්‍රාන්සිට් ගෙන රට යන්නට බයේ සිටි අපේ අම්මා නැවත ලංකාවට එන්නට ගුවන්ගත වී හමාරය. 

අපේ පවුල වැඩිහිටියන්ට ගරු කරන පවුලකට වඩා වැඩිහිටියන් සමග යාළුවන් සේ සිටින පවුලකි. කට්ටිය සෙට් වූ විට මඩක් නොවැදී සිටීමට හැකි කිසිවෙක් නැත. කොටින් ම ආච්චිටත් එයින් ගැලවීමක් නැත. ගහන මඩක් ඇහුනත් නැතත් ඔන්න ඔහේ සිනාසී සිටීම ඇගේ සිරිතයි. මඩ ගැසීමත් ඇගේ ජානවලින්ම අපට ලැබෙන්නට ඇත. 

ආච්චිගේ ජීවිතය ගැන සිතා බලන විට දැනෙන්නේ මහා පුදුමයකි. අවුරුදු 90ක් තිස්සේ දහසක් හැලහැප්පීලි වලට මුහුණ දීමට ඇගේ සිත කෙසේ  සවිමත් වුවාදැයි විටෙක සිතා ගත නොහැක. අපි අද සොයන සැප වර්ග කිසිවක් විඳ නොමැති ඇය, අපිට සිහිනෙන්වත් සිතාගත නොහැකි තරම් දුක් ගොඩකට මුහුණ දී ඇත. අප කොතරම් ලාමකදැයි සිතෙන්නේ මෙවැනි ජිවිත ගැන මදක් සිතා බලන විටය.

ආච්චිගේ ජිවිත කතාව අසාගෙන ලියා තැබීම වටී. මේ කලබල ඉවර වූ විට එය කල යුතුය. වයසක මිනිසුන් සමග කතා බහ කිරීම මම ඉතා ප්‍රිය කරන වැඩකි. මල ගෙවල් වල නිදි මැරීම අපුරු වැඩක් වන්නේ එවැනි මිනිසුන්ගේ ජිවිත කතා එලියට ගන්නට නියම අවස්තාවක් ලබා දෙන බැවිනි. මෙවරද අපේම තවත් දුරස්ථ නෑයෙකුගේ තරුණ කාලයේ වීරක්‍රියා අසා සිටීමේ අවස්තාවක් ලැබුණි.

අපිට අපේ ජිවිත ගැන නැවත සිතා බැලීමට අවස්තාවක් මෙවැනි වැඩි මහලු අයගේ ජිවිත දෙස හැරි බලන විට ලැබේ. මහා මිනිසුන්, දක්ෂයින් සහ හෙන චරිත ලෙස සිතා සිටින අපි කොතරම් මල් මල් ටින් ටින් දැයි සිතෙන්නේ ජීවිතය ජිවත් වූ මිනිසුන් ගේ ජීවිතය ගැන සොයා බලන විටය.


මිට වසර 3-4කට පමණ පෙර ගත් අපේ ආච්චිගේ ෆොටෝ එකක්

Tuesday, February 28, 2017

පුනරාවර්තනය




ඉතිහාසය නැවත නැවත සිද්ද වෙනවා කියන එක ගැන ඔය කාට හරි සැකයක් තියෙනවනම් මෙන්න මේ කවිය කියවල ඔය ලින්ක් එකට ගිහින් බලන්න.. ඔබගේ සැක සංකා හිරු දුටු පිණි බිඳු මෙන් දියවෙලා යාවි.. රට්ටු කියයි එක එක කතා. හැබැයි ඇත්තම හේතුව නම් ඉතිහාසය නැවත නැවතත් සිද්ධ වීම කියන මහා බලගතු ක්‍රියාදාමයට අසරණ මාව අසුවීම.. එහෙම නැතිව මම කවදාවත් මේ බ්ලොග් එක ලිවීමට කිසිම කම්මැලි කමක් දක්වන මනුස්සයෙක් නෙවෙයි නේ... මම ඕක අමුතුවෙන් කියන්න ඕනේ නෑනේ කියවන අය දන්නවනේ.. හැබැයි කොච්චර කඩිසර, උනන්දු, උද්යෝගී තව ඒවා මේවා ඔක්කොම තියෙන මනුස්සයකුට වුනත් ඔය ඉතිහාසය නැවත නැවත සිදු වීම වලක්වන්න බෑ..  ඉතින් පෙබරවාරි කියල නෑ ඕවා වෙනවා. වැඩේ කියන්නේ මට ඕක වෙන්නෙම පෙබරවාරි වලදී.. මට හිතෙන්නේ මට නොපෙනන අදිසි හස්තයක කුමන්ත්‍රණයක් මෙතන තියෙනවා.. ඒ කියන්නේ පෙබරවාරි මාසයේදී මට මේකේ මොනවත් ලියන්න නොහිතෙන තත්වයට පත් කරන ඉතාම සියුම් කුමන්ත්‍රණයක්.. අධික නිදිමත වගේ ඉතා ම සියුම් අකාරයෙන් ඔය කුමන්ත්‍රණ ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ. 

ඉතින් මම වගේ ඔය මොන්ටිසෝරි කාලේ ඉඳල මේ බ්ලොග් ලියන්න නියම පරිචයක් ලබා ගත්ත නැති කෙනෙකුට ඔය වගේ සියුම් කුමන්ත්‍රණ වලින් බේරෙන්න අමාරුයි. අනිත් එක අපි කවදාවත් ඉතිහාසය රිපීට් වීම වගේ ස්වාභාවික ක්‍රියාදාම වලට බාදා කරන්න හොඳ නෑ.. ඒවා ඒ විදියට වෙන්න අරින්න ඕනේ. ඕව බ්ලොග් ලෝකෙටත් අදාලයි.

නමුත් මිත්‍රවරුනි මේ අවස්ථාවේදී මම ඉතාම සතුටින් ප්‍රකාශ කරන්න කැමතියි ලබන මාසයේදී මේ සම්බන්ධයෙන් නියම පරිචයක් මොන්ටිසෝරි කාලයේදීම ලබා ගත් බ්ලොග් කරුවන් එහෙම ඉන්නවනම් ඒ අය හම්බ වෙලා මේ වගේ සියුම් කුමන්ත්‍රණ වලින් බේරිලා මොනවා හරි ලියන්න මේ අවස්ථාවේදී මම ඔබ තමුන්නාන්සේලාට පොරොන්දු වෙනවා. 

මේ වගේ යහපාලනය රජයන යුගයක පොරොන්දු ගැන විශ්වාස කරන්න කියල මම ඔබ තමුන්නාන්සේලාගෙන් අවසාන වශයෙන් ඉල්ලා සිටිනවා.

Monday, January 02, 2017

නැවත හමු නොවන සඳ ! අනාථ ජිවිත


     හිරු මුහුදේ ගිලී යමින් ටිකෙන් ටික අඳුර ගෙනෙන සැන්දෑ යාමයේ මුහුදු වෙරළේ සැන්දෑ සුව විඳිමින් සතුටු වන තරුණ පෙම්වතුන්, දරු පැටවුන් සමගින් ආ දෙමාපියන්, ජිවිතයේ සැන්දෑ සමය ගෙවා දමමින් සැනසිලි සුව විඳින මහල්ලන් අතර නොනවතින රැලි වලට දෙපා තෙමා ගනිමින් වෙරළ දිගේ ඇවිදින තරුණයෙකි.

ඔහුගේ වයස හරියටම හිතා ගත නොහැකි වුවත් ජිවිතයේ දෙවෙනි දශකය ගෙවා දමමින් සිටින බව සිතිය හැක. වෙරලේ සතුටු වන මිනිසුන් වෙනුවෙන් ඇති නොයෙකුත් ජල ක්‍රීඩා ගැන කිසිදු උනන්දුවක් නොදැක්වූ ඔහු අත රැඳුනේ දියෙන් දුර්වර්ණ වී ගිය කොටු කැබැල්ලකි.  රැල්ලෙන් සේදී යන වැල්ලේ යමක් ලියන්නට ඔහු දැරූ මහන්සිය කිහිප විටක් සේදී ගියද එයින් සැලුනේ ඔහු නොවේ.  තාරුණ්‍යයේ ජවය බාධක හමුවේ නොසැලෙන බව ඔහු නිහඩව කියා පෑවේය.

වැල්ලේ විනෝද වෙන සියක් දනන් දෙස ඔහේ බලා සිටි මගේ දෑස් මේ තරුණයා වෙත යොමු වුයේ ඔහු මේ රැල්ල සමග තරඟයට මෙන් වැල්ලේ ලියන්නට තැත් කරන දේ කියවීමට ඇති වුනු කුතුහලය නිසාවෙනි. අනුන්ගේ දේ සෙවීමේ සහජ ආශාවට  ඔන්න ඔහේ ඉඩ දුන් සැනින් වැල්ලේ අඩි කිහිපයක් ඉදිරියට ඇදි ගියේ නිරායාසයෙන් මෙනි. 

I MISS එවර ඔහුට ලියා ගත හැකි වුයේ එපමණකි. රැල්ල ඔහු පැරදුවේය.

I MISS YO.. රැල්ල පරදවා ඔහු මදක් ඉදිරියට ගියේය..

ෂුවර් එකට බූට්‌ එකක් කාපු එකෙක්.. කිසිවක් නොදන්නා අනුන් ගැන තීරණ ගැනීමේ සහජ හැකියාව මට උපදෙස් දුන්නේය..

I MISS YOU M..

"කෙල්ලගේ නම M වලින් වෙන්න ඇති පටන් ගන්නේ.. හෙහ් ..  පිස්සෙක්.. කොල්ලෝ කාලේ ඉතින් ඔහොම නේ.." තමුන්ගේ අතීතයෙන් අනුන්ගේ වර්තමානය සහ අනුන්ගේ අනාගතය ගැන කරුණු කාරනා පැහැදිලි කර දීමට ඇති සහජ හැකියාව මට තේරුම් කර දුන්නේය.

තරමක් ලොකු රැලි කිහිපයක් නිසා මුහුදු වෙරළ සුමට වූ පසු වඩා වේගයෙන් ඔහු නැවත මුල සිට කොටු කැබැල්ලෙන් වෙරළ හැඩි කළේය.

මෙවර ඔහු රැල්ල පැරදුවේය

"I MISS YOU MOM"

තීරණ දීමට පණ්ඩිත වූ මොළයට අතුල් පහරක් එල්ල කරමින් කීරි ගැසුණු හදවත මොහොතකට නතර විය.

අපේක්ෂා භංගත්වයකින් වැසි ගිය අසරණ කමකින් යුතුව ඔහු කොටු කැබැල්ලත් අතින් ගෙන මට අඩි කිහිපයක් නුදුරින් මුහුදට පිටුපා නැගී සිටියේය.

මා ඔහු ලියු දෙය දුටු බව ඔහු දැන ගත්තේය. ඒ මගේ ඇස් ඒ වන විට රැල්ලෙන් මැකී යමින් තිබුණු ඉරි කැබලි දෙසට යොමු වී ක්ෂණයකින් ඔහු දෙසට නැවත යොමු වූ බව ඔහු දුටු නිසාවෙනි.

"I'AM A ROHINGYA"

ඔහු කතාවට මුල පිරුවේය

සිංහල බෞද්ධ අප සැමගේ හිත සුව පිණිස කතාව මෙතැන් සිට සිංහලෙනි.

කතාව ට පෙර ROHINGYA ගැන යමක් පැහැදිලි කරදීම වැදගත්.

දැනට ලෝකයේ සිටින වඩාත් ම හිංසාවට පත් ජන කොටසක් ලෙස හඳුන්වන ROHINGYA අනාථයින් යනු අන්තවාදී බෞද්ධයින් ගෙන් එල්ල වන මර බියෙන් මිදීමට ජීවිතය පරදුවට තබා අනාරක්ෂිත බෝට්ටු මාර්ගයෙන් මියන්මාරයේ (බුරුමයේ) සිට ගිනිකොන දිග ආසියානු රටවලට පැමිණෙන මියන්මාරයේ Rakhine නම් ප්‍රදේශයේ වෙසෙන සුළුතර මුස්ලිම් ආගමික ජන කොටසක්. බෝට්ටු මිනිසුන් ලෙස පොදුවේ හදුන්වන මේ මිනිසුන්  හොර ජාවාරම් කාර බෝට්ටු මාරගයෙන් සිය දිවි බේරා ගැනීමට මුහුදට පනින්නන්.

මෙම ආගමික සංහාරය ගැන අන්තර්ජාලයේ සඳහන් තොරතුරු වලට අනුව නම් මියන්මාර් රජය මේ මිනිසුන් සමුලගාතනය කිරීමේ සැලසුමක් තමයි ගෙනි යන්නේ.   ඔවුන් සිය රටේ වෙසෙන තවත් ජනකොටසක් විදියට පිළිගැනීමට මියන්මාර් රජය   සුදානම් නෑ. ජාත්‍යන්තරව රටක් නැති මිනිසුන් (stateless entities) විදියට තමයි මේ Rohingya අනාතයින්ව හඳුන්වන්නේ. බෞද්ධයින් සහ මුස්ලිම් වරුන් අතර මියන්මාරයේ පවතින මේ ගැටුම් ගැන මම වැඩි දෙයක් දන්නේ නැති නමුත් මේ ගැටුම දශක කිහිපයක් තිස්සේ තියෙන දෙයක්. 2012 දී පමණ කණ්ඩායමක් විසින් මියන්මාරයේ බෞද්ධ කාන්තාවක් සමුහ දුෂණය කිරීම මේ ගැටුම් උග්‍ර වීමට හේතුවක් විදියට සඳහන්. 

දැනට මේ මිනිසුන් මියන්මාරයේ සිට මැලේසියාව , තාලන්තය, ඉන්දුනීසියාව ආදී රටවලට බෝට්ටු මාර්ගයෙන් පැමිණෙනවා. ජාත්‍යන්තර මැදිහත් වීම නිසා මේ රටවල් දැන් මේ මිනිසුන් ව තම රටවලට බාර ගැනීමට ඉඩදී තියෙනවා. 

මැලේසියාවට අයත් Penang දුපතේ වෙරළේදී තමයි මට මේ Rohingya තරුණයාව හමුවුනේ

"ආ මම ඔබලා ගැන දන්නවා. මට හරිම කනගාටුයි"

ඔහුගේ හඳුන්වා දීමට මගේ පිළිතුර වුනේ ඒක. මේ මිනිසුන් ගැන වැඩි විස්තරයක් මම නොදැන සිටියත් එහෙන් මෙහෙන් කියවන ප්‍රවෘත්ති නිසා යමක් දැන සිටීම මේ වෙලාවේදී මට ප්‍රයෝජනවත් වුණා.

"ඔයා කොහොමද මෙහෙට ආවේ" බෝට්ටු කතාව දැන දැනත් මම ඔහුගෙන් එහෙම ඇසුවේ සාකච්චාව දික් කරගැනීමේ අරමුණින්. 

"හැමෝම වගේ බෝට්ටුවෙන් තමයි. දවස් 3ක් කෑම මොකුත් නැතිව බෝට්ටුවේ ආවා. අපිත් එක්ක ආපු 25 දෙනෙක් මගදී මැරුණා. කන්න බොන්න නැතිව. වතුර ටිකක් විතරයි තිබුනේ"

"ඔබගේ මවට මොකද වුනේ?"

වැල්ලේ සටහන සිහිපත් කරමින් මම ඇසුවා.

"අම්මට මාත් එක්ක එන්න බැහැ. බෝට්ටු ගමන ඇයට දරන්න බැහැ. බොහෝ අය අතර මගදී මැරෙනවා."

"මට තේරුම් ගන්න පුළුවන්. හැබැයි  ඔයාට පුළුවන් නේ වෙන විදියකට අම්මව ගෙන්න ගන්න. "

"වෙන විදි මොකුත් නෑ" එහෙම තිබුන නම් අපි මෙහෙම එන්නේ නෑ..

"හ්ම් මට තේරෙනවා.."

"නමුත් ඔබලාට වෙන රටවලට යන්න පුළුවන් නේ. ඇයි මුහුදින් එන්නේ? මියන්මාරය ලෝක සිතියමේ ඇති තැන ගැන හරි  මතකයක් නොමැතිව මම ඔහුගෙන් ඇහුවා.

"කොහේ ගියත් වෙනසක් නෑ. අඩුම තරමේ ටිකක් දියුණු රටකට ආවම අපිට හොඳට ඉන්න පුළුවන්. එකයි මෙහෙ එන්නේ. වෙන කොහේ යන්නද"

වැඩි තන්හාවට ඔස්ට්‍රේලියාවට බෝට්ටුවෙන් යන මිනිසුන් ඉන්න රටක මිනිහෙක් විදියට එහෙම අහන එක මෝඩයි නේද කියල මගේ යටි හිත ඒ වෙලාවේ මට කිව්වා.

"මට හරිම කණගාටුයි.  මම ඔබලා ගැන විස්තර ටිකක් දන්නවා. ඇත්තටම හරිම කණගාටු දායක තත්වයක්. මොකක් ද ඕකට හේතුව?"

"ඔවුන්ට ඕනෑ අපි ඔක්කොම මරන්න. ඔබ ethnic cleansing ගැන දන්නවද? මියන්මාර් රජයට ඕනේ අන්න ඒක."

"හරියට හිට්ලර් යුදෙව්වෝ මැරුවා වගේ" මම ඔහුට කිව්වා. ඔහුගේ මුහුණේ තිබුනේ අන්ත අසරණ හැඟීමක්. නමුත් ආචාරශීලි වීමට ඔහු මා සමග සිනා සුනා.

"මම ශ්‍රී ලාංකිකයෙක්. මමත් බෞද්ධ තමයි. සැබෑ බෞද්ධ ආගම අවිහිංසාවාදී ආගමක්. හරිම කනගාටුයි බෞද්ධයින් අතින් ඔබලාට සිදු වෙන හානිය ගැන. නමුත් මේ අන්තවාදීන් ගැන අපිට කරන්න දෙයක් නෑ. හැම ආගමකම ඔවුන් ඉන්නවා."

"ඔබට ඉන්න තැනක් තියෙනවද? ඔබ මෙහෙ මොකද කරන්නේ?"

මනුස්සයෙක් අසරණයි කියල දැනුන ගමන් අපේ ඔළුවට එන සල්ලි කීයක් හරි දුන්න නම් හරි කියන හැඟීමෙන් මම ඇහුවා.

"ඔව් මට ඉන්න තැනක් තියෙනවා. මම NGO එකක වැඩ කරනවා. එහෙම කරදරයක් නෑ දැන්. හැබැයි මට අම්මා නැතිව පාලුයි. මට ඒකට කරන්න කිසිම දෙයක් නෑ."

සල්ලි වලින් සැනසිය නොහැකි දුක්ක දෝමනස්සයන් තව බොහෝ ඇති බව බෞද්ධ මට, මුස්ලිම් ඔහු මතක් කරලා දුන්නා.

වෙරළේ මදක් එහායින් සිටි පවුලේ අය හමුවීමට මම ගියේ ඔහු හා කතාව ටිකක් දුර ගෙනයාමට මට අවශ්‍ය වූ බැවින් ඒ බව පවුලේ අයට දැන්වීමට. 

මම ඔහුගෙන් මොහොතකට සමුගෙන ආපසු හැරි ගොඩබිම පැත්තට ගියා. ඔහු සිනාසී මුහුද දෙස බලන්නට ඇති. මට හරියට මතක නෑ. 

මිනිත්තු කිහිපයකින් මම ආපසු හැරී බලන විට ඔහු එතැන සිටියේ නෑ. වෙරළේ සිටි බොහෝ ජනයා අතරට ඔහු දියවී ගොසින්. මට නැවත ඔහුව සොයා ගැනීමට හැකි වුනේ නෑ.

සමහර විට පවුලේ නෑසියන් සමගින් සැපවත් ජිවිතයක් ගෙවන මගේ අනුකම්පාවෙන් ඔහුට වැඩක් නැතැයි ඔහුට දැනෙන්නට ඇති. 

වාර්ගික ගැටුම් , ආගමික ගැටුම් ගැන අතොරක් නැතිව ඇසෙන මේ කාලයේ ඒ දේවල් අපිට දැනෙන්නේ සිල්ලර ගානට. මහ ජාතියක් වෙලා ඉන්න කම් සුළු ජාතියකට දැනෙන හැඟීම හරියට තේරුම් යන්නේ නෑ. ඔක්කොටම වඩා ලෝකයේ තියෙන ශ්‍රේෂ්ටතම ආගමක් අවුරුදු 2500ක් තිස්සේ පුද පුජා කරමින්, වන්දනා මාන කරමින් රැකගෙන ආපු ජාතියක් විදියට ඒ ආගමේ මුලික ඉගැන්වීමක් වෙච්ච මනුස්සකම අපිට අමතක වෙලා තිබීම පුදුමයකුත් නෙවෙයි. 

ආගම වෙනුවෙන් ජිවිතේ පුජා කරන මානසික ලෙඩුන් ට වන්දනා මාන කරන අපිට ආගම වෙනුවෙන් තව මනුස්සයෙක් මරණ එකත් දැන් මහ ලොකු දෙයක් නෙවේ වගේ. සමහර විට ශ්‍රී ලාංකික සිංහල බෞද්ධ මං ගැන Rohingya  මුස්ලිම් ඔහුට දැනෙන්න ඇත්තේ ඒ වගේ හැඟීමක්.

සියල්ල අවසානයේ ආපසු එන ගමන් මට දැනුන එකම සහනය වුයේ සියලු ආගම් වලින් සිත නිදහස් කර ගෙන ජිවත් වීමට මම පුරුදු වී සිටීමේ වැදගත් කමයි. මම බෞද්ධ වන්නේ රාජකාරි කටයුතු සහ ඔය සීනිබෝල සමාජ කටයුතු වල පහසුව සඳහා පමණක් වීම ගැන මට දැනුනේ සහනයකි. 

අදහන ආගම අනුව හොඳ නරක තීරණය කර සැප දුක වර්ග කර ලබා දෙන බාල මට්ටමේ මෙහෙයුම් පද්ධතියකින් හෝ එවැනි බාල වර්ගයේ අදහස් ඇති සර්ව බලධාරියෙකුගේ අතින් මේ විශ්වය මේ තරම් අපුරුවට නිර්මාණය වුවා යැයි පිළිගැනීමට මගේ හිත කවදාවත් මට ඉඩ දුන්නේ නැත. සමහරවිට ආගමික ග්‍රන්ථ සියල්ල කියවා අවසන් කල අයට ඒවා හරියට ම තේරෙනවා ඇති. 

බමුණෙක් හෝ වසලයෙක් ලෙස නොව  මිනිසා මිනිසෙක් ලෙස  දැකීමට අපිට හැකි වන තාක් අප සියල්ලෝම අනාථ බව පමණක් මට අවසානයේ තේරුම් ගියා.